Biblia Gdańska 1881
2 Samuela 22
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I mówił Dawid Panu słowa tej pieśni w on dzień, gdy go wybawił Pan z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saulowej.
Zaś Dawid wypowiedział WIEKUISTEMU słowa tej pieśni, gdy WIEKUISTY wybawił go z mocy wszystkich jego wrogów, a w szczególności z ręki Saula.
I rzekł: Pan opoka moja i twierdza moja, i wybawiciel mój ze mną.
Powiedział: WIEKUISTY! Moja Skało, moja Twierdzo, mój Wybawco!
Bóg, skała moja, w nim będę ufał, tarcz moja, róg zbawienia mego, podwyższenie moje, i ucieczka moja, zbawiciel mój, który mię od gwałtu wybawia.
Boże! Moja Opoko, w którą wierzę; moja Tarczo i Rogu mojego wybawienia; moja Ucieczko i me Schronisko! Zbawco, który mnie chroni przed przemocą!
Wzywałem Pana chwały godnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony.
Wzywam Wielbionego, WIEKUISTEGO, i jestem wybawiony od moich wrogów!
Albowiem ogarnęły mię były boleści śmierci, potoki niezbożnych przestraszyły mię.
Już ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości.
Boleści grobu ogarnęły mię, zachwyciły mię sidła śmierci.
Męki Krainy Umarłych mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci.
W utrapieniu mojem wzywałem Pana, a do Boga mego wołałem, i wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przyszło do uszów jego.
Lecz w mej niedoli wzywałem WIEKUISTEGO i wołałem do mojego Boga. Ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu i me wołanie doszło do Jego uszu.
Tedy się wzruszyła, a zadrżała ziemia, a fundamenty nieba zatrząsnęły, i wzruszyły się dla gniewu jego.
Wstrząsnęła się i zadrżała ziemia, a posady niebios zatrzęsły się i zachwiały, bowiem zapłonął gniewem.
Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego.
W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od niego rozżarzają się węgle.
Nakłonił niebios i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego.
Pochylił niebiosa i zszedł, a pod Jego stopami gęsta mgła.
I jeździł na Cherubinach, i latał, i widzian jest na skrzydłach wiatrowych.
Wsiadł na cherubina i nadleciał; na skrzydłach wichru się ukazał.
Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.
Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.
Od jasności oblicza jego rozpaliły się węgle ogniste.
Od blasku bijącego od Niego, zapłonęły ogniste węgle.
Zagrzmiał Pan z nieba, a najwyższy wydał głos swój.
WIEKUISTY zagrzmiał z niebios, Najwyższy wydał swój głos.
Wypuścił i strzały, a rozproszył je, i błyskawicą potarł je.
Puścił strzały i ich rozproszył; błyskawice, zatem ich zmieszał.
I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.
Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.
Posławszy z wysokości, przyjął mię, wyrwał mię z wód wielkich.
Sięgnął z wysokości i mnie ujął; wydobył z wielkiej topieli.
Wybawił mię od nieprzyjaciela mego potężnego, od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię.
Ocalił mnie od potężnego wroga, od moich nieprzyjaciół, bo byli silniejsi ode mnie.
Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją.
Napadli na mnie w dniu mojego nieszczęścia, ale WIEKUISTY stał się moją podporą.
I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał.
Wyprowadził mnie na przestronne miejsce i mnie wybawił, bo Sobie mnie upodobał.
Oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich oddał mi,
WIEKUISTY wynagradza mnie według mojej sprawiedliwości, odpłaca mi według czystości mojego udziału.
Gdyżem strzegł dróg Pańskich, anim niezbożnie nie odstawał od Boga mego.
Bo przestrzegałem dróg WIEKUISTEGO i nie byłem odstępcą od mojego Boga.
Albowiem wszystkie sądy jego są przed obliczem mojem i ustawy jego, nie odstąpiłem od nich.
Gdyż przede mną są wszystkie Jego sądy oraz od Jego praw nie zbaczam.
A będąc doskonały przed nim, wystrzegałem się nieprawości mojej.
Będąc przed Nim doskonały, strzegę się od wszelkiego grzechu.
Przetoż oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości mojej przed oblicznością oczu swych.
Dlatego WIEKUISTY oddaje mi według mojej sprawiedliwości, według mojej czystości przed Jego oczyma.
Z miłosiernym miłosiernie postępujesz, z mężem doskonałym doskonałym jesteś.
Z proszącym o litość postępujesz miłosiernie, z mężem nieskazitelnym – nieskazitelnie.
Z czystym czysty jesteś, a z przewrotnym surowie się obchodzisz.
Ze szczerym postępujesz szczerze, a z przewrotnym bezwzględnie.
Ale wybawiasz lud ubogi, a oczy twoje przed wyniosłymi opuszczasz.
Uciśnionych ludzi wybawiasz; Swe oczy zwracasz na wyniosłych i ich poniżasz.
Tyś zaiste pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje.
Tak, moim światłem jest WIEKUISTY; WIEKUISTY rozjaśnia moją ciemność.
Bo w tobie przebiegłem wojsko, w Bogu moim przekroczyłem mur.
Tobą przełamię szyki oraz w mym Bogu przejdę mury.
Droga Boża jest doskonała, wyrok Pański nader czysty, tarczą jest wszystkim, którzy w nim ufają.
Bóg – nieskazitelna Jego droga; czyste jest Słowo WIEKUISTEGO; On tarczą dla wszystkich, którzy Mu ufają.
Albowiem któż jest Bogiem oprócz Pana? a kto opoką oprócz Boga naszego?
Bo kto jest Bogiem oprócz WIEKUISTEGO; kto jest Skałą obok naszego Pana?
Bóg jest mocą moją w wojsku, on czyni doskonałą drogę moję.
Ten Bóg mnie opasał siłą, a mą drogę uczynił prostą.
Równa nogi moje z jeleniemi, na wysokich miejscach moich stawia mię.
Upodobnił me nogi do jelenich i na moich wyżynach mnie utwierdza.
Ćwiczy ręce me do boju, tak że kruszę łuk miedziany ramiony swemi.
Me ręce ćwiczy do boju, więc swymi ramionami napinam łuk spiżowy.
Albowiem dałeś mi tarcz zbawienia mego, a w cichości twojej rozmnożyłeś mię.
Dałeś mi tarczę Twego zbawienia i w pokorze stałem się wielkim.
Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak iż się nie zachwiały kostki moje.
Rozszerzyłeś pode mną moje kroki i me stawy się nie zachwiały.
Goniłem nieprzyjacioły moje, i wytraciłem je, a nie wróciłem się, ażem je wyplenił.
Ścigałem moich wrogów i ich zgładziłem; nie wróciłem, aż ich nie wytępiłem.
I wyniszczyłem je, i poprzebijałem je, tak iż nie powstaną: upadli pod nogami mojemi.
Zgładziłem ich i skruszyłem tak, że nie mogli powstać; padli pod moimi stopami.
Tyś mię przepasał mocą ku bitwie, a powaliłeś pod mię powstające przeciwko mnie.
Tak do boju opasałeś mnie mocą, a moich przeciwników powaliłeś pode mnie.
Nadto podałeś mi szyję nieprzyjaciół moich, którzy mię mieli w nienawiści, i wykorzeniłem je.
Podałeś mi kark moich wrogów, zatem zmiażdżyłem mych nieprzyjaciół.
Poglądali, ale nie był wybawiciel; wołali na Pana, ale ich nie wysłuchał.
Oglądali się, ale nikt nie pomógł – na Boga, ale im nie odpowiedział.
I potarłem je jako proch ziemi, jako błoto na ulicach podeptawszy je, rozmiotałem je.
Starłem ich jak proch ziemi, jak błoto ulic ich zdeptałem i rozrzuciłem.
Tyś mię od sporu ludu mego wyrwał; zachowałeś mię, abym był głową narodów; lud, któregom nie znał, służy mi.
Wybawiłeś mnie od zatargów w moim ludzie, zachowałeś mnie jako głowę plemion; służą mi ludy, których nie znałem.
Synowie obcy kłamali mną, a skoro usłyszeli, byli mi posłuszni.
Schlebiają mi synowie obczyzny, o których usłyszałem ze słuchu ucha.
Synowie obcy opadali, a drżeli i w zamknieniu swem.
Synowie obczyzny omdleli i drżąc, uchodzą ze swoich zamków.
Żyje Pan, i błogosławiona skała moja; niechże będzie wywyższony Bóg, opoka zbawienia mego.
Żywym jest WIEKUISTY! Niech będzie pochwaloną ma Opoka; wywyższonym Bóg, Skała mojego zbawienia.
Bóg jest, który mi dawa pomsty, a podbija narody pod mię.
Bóg, który mi użyczył pomsty i poddał pode mnie narody;
Który mię wywodzi od nieprzyjaciół moich, a nad tymi, którzy powstają przeciwko mnie, wywyższasz mię, od człowieka niepobożnego wybawiasz mię.
który mnie wyzwolił od moich wrogów i wyniósł nad mych przeciwników; ocalił mnie przed każdym srogim mężem.
Przetoż będę cię wyznawał Panie między narodami; a imieniowi twemu śpiewać będę.
Dlatego chcę cię sławić pomiędzy narodami, o WIEKUISTY, a Twojemu Imieniu będę śpiewał.
On jest wieżą zbawienia króla swego, a czyniący miłosierdzie nad pomazańcem swoim Dawidem, i nad nasieniem jego aż na wieki.
Tobie, który jesteś obronną wieżą dla ustanowionego przez Siebie króla; który świadczysz łaskę Swojemu pomazańcowi, Dawidowi i na wieki jego rodowi.