Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
Wtedy Hiob odpowiedział:
Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.
Słyszałem wiele takich rzeczy; wy wszyscy jesteście przykrymi pocieszycielami.
I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
Kiedy będzie koniec tych próżnych słów? Albo co cię skłania do tego, że tak odpowiadasz?
Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?
Ja także mógłbym mówić jak wy; gdybyście byli w moim położeniu, mógłbym nagromadzić słów przeciwko wam i potrząsać głową nad wami.
Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.
Ja jednak pokrzepiałbym was swoimi ustami i poruszanie moich warg ulżyłoby waszym cierpieniom.
Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?
Ale jeśli będę mówił, mojemu bólowi to nie ulży, a jeśli przestanę, czyż opuści mnie?
A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.
A teraz zmęczył mnie. Spustoszyłeś całe moje zgromadzenie.
Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.
Pomarszczyłeś mnie na świadectwo, a moje wychudzenie powstaje i świadczy przeciwko mnie w twarz.
Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.
Jego gniew mnie porwał, nienawidzi mnie; zgrzyta na mnie zębami. Mój wróg przeszywa mnie wzrokiem.
Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.
Otworzyli na mnie swe usta; znieważając, bili mnie po policzkach; zebrali się razem przeciwko mnie.
Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.
Bóg wydał mnie przewrotnemu, oddał mnie w ręce niegodziwych.
Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.
Żyłem w spokoju, ale on mnie pokruszył; chwycił mnie za kark, roztrzaskał i postawił sobie za cel.
Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.
Otoczyli mnie jego strzelcy; przeszywa moje nerki, a nie oszczędził; wylał na ziemię moją żółć.
Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.
Rozbija mnie, ranę za raną; naciera na mnie jak olbrzym.
Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.
Uszyłem wór na swoją skórę i prochem zbezcześciłem swój róg.
Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.
Moja twarz jest czerwona od płaczu i na moich powiekach jest cień śmierci.
Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)
Chociaż nie ma żadnej krzywdy na moich rękach, a moja modlitwa jest czysta.
O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!
Ziemio, nie zakrywaj mojej krwi i niech moje wołanie nie znajdzie miejsca!
Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.
Oto teraz mój świadek jest w niebie, mój obrońca na wysokości.
O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.
Moi przyjaciele szydzą ze mnie, ale moje oko wylewa łzy ku Bogu.
Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!
Oby ktoś spierał się z Bogiem o człowieka jak człowiek spiera się o swego bliźniego!
Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.
Upłynie bowiem niewiele lat, a pójdę ścieżką, skąd nie powrócę.