Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 30
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.
Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody.
Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi ode mnie, ci, których ojców nie uznałbym za godnych, by postawić ich z psami swojej trzody.
Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.
Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość?
Na cóż by mi się przydała siła ich rąk, u których zginęła starość?
Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;
Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.
Byli samotni z powodu niedostatku i głodu i uciekali na pustkowie ciemne, jałowe i spustoszone.
Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.
Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca.
Zrywają sobie malwę przy krzakach i korzenie jałowcowe na pokarm.
Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,
Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem.
Wygnano ich spośród ludzi, wołano za nimi jak za złodziejem;
Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.
Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach.
Tak że musieli mieszkać w rozpadlinach dolin, w jaskiniach podziemnych i skałach.
Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.
Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy.
Między krzakami ryczeli, gromadzili się pod pokrzywami.
Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.
Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi.
To byli synowie ludzi wzgardzonych i synowie ludzi nikczemnych, podlejsi niż proch ziemi.
Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.
A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy.
Ale teraz jestem tematem ich pieśni, stałem się tematem ich przysłowia.
Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.
Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny.
Brzydzą się mną i oddalają się ode mnie, nie wstydzą się pluć mi w twarz.
Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.
Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło.
A ponieważ on rozluźnił mój sznur i upokorzył mnie, oni też rzucili przede mnie wędzidło.
Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.
Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi.
Po mojej prawicy powstają młodzieńcy, odtrącają moje nogi i torują przeciwko mnie swoje drogi zguby.
Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.
Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł.
Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.
Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.
Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru.
Napadli na mnie niczym przez szeroki wyłom i wśród spustoszenia nacierali na mnie.
Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.
Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo.
Strach obrócił się przeciwko mnie, ściga moją duszę jak wiatr. Moje szczęście przemija jak chmura.
A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;
Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli.
A teraz rozpływa się we mnie moja dusza, ogarnęły mnie dni cierpienia;
Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.
Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju.
W nocy ból przeszywa moje kości, a moje żyły nie mają odpoczynku.
Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.
Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.
Z powodu wielkiego cierpienia zmieniła się moja szata i ściska mnie jak kołnierz mej tuniki.
Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.
Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
Wrzucił mnie w błoto, stałem się podobny do prochu i popiołu.
Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.
Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz.
Wołam do ciebie, ale nie słuchasz mnie; staję, a na mnie nie patrzysz.
Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.
Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki.
Stałeś się dla mnie okrutny, sprzeciwiasz mi się swoją mocną ręką.
Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.
Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.
Unosisz mnie na wietrze i wsadzasz mnie na niego, a rozwiewasz mój dobytek.
Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.
Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym.
Wiem bowiem, że wydasz mnie na śmierć i do domu przeznaczonego dla wszystkich żyjących.
Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.
Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku?
Do grobu jednak nie ściągnie swej ręki, choćby wołali, gdy będzie niszczyć.
Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?
Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim?
Czy nie płakałem nad strapionym? Czy moja dusza nie smuciła się nad ubogim?
Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.
Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność.
Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.
Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.
Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia.
Moje wnętrze zawrzało i nie uspokoiło się; zaskoczyły mnie dni utrapienia.
Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc.
Chodzę sczerniały, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.
Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi.
Stałem się bratem smoków, a towarzyszem młodych strusiów.
Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.
Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.
Moja skóra poczerniała na mnie i moje kości są spalone od gorączki.
Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.
Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.
Moja harfa zamieniła się w lament, a mój flet w głos płaczących.