Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 41

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?

nbg

Jakże mylną by była twa nadzieja, bo już na jego widok byłbyś się zwalił.

ubg

Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?

2
bg

Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

nbg

Nie ma takiego śmiałka, który by go pobudził. Zatem kim jest ten, co chciałby się stawić przed Moim obliczem?

ubg

Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?

3
bg

Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

nbg

Kto Mnie wpierw zobowiązał, abym mu musiał odpłacić? Wszystko pod całym niebem jest Moje.

ubg

Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?

4
bg

Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

nbg

Nie będę milczał o jego członkach, ani o jego sile, czy harmonii jego ustroju.

ubg

Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?

5
bg

Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

nbg

Kto kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, kto wniknie w dwoiste jego czeluście?

ubg

Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?

6
bg

Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

nbg

Zwrotnice jego pyska – któż je otworzył? Postrachem są koliska jego zębów.

ubg

Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?

7
bg

Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

nbg

Wspaniałe są łuski jego kolczugi, zwartej jakby pieczęcią z krzemienia.

ubg

Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?

8
bg

Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

nbg

Jedna z drugą się spaja, więc wiatr między nie nie wnika.

ubg

Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.

9
bg

Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

nbg

Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.

ubg

Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?

10
bg

Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

nbg

Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy jak rzęsy zorzy.

ubg

Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?

11
bg

Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

nbg

Z jego czeluści rozchodzą się pochodnie, wypryskują ogniste iskry.

ubg

Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.

12
bg

Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

nbg

Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.

ubg

Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.

13
bg

Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.

nbg

Jego dech rozżarza węgle, a z jego paszczy bije łuna.

ubg

Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?

14
bg

W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.

nbg

Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.

ubg

Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.

15
bg

Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.

nbg

Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.

ubg

Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.

16
bg

Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.

nbg

Jego serce stężałe jest jak głaz, tak stężałe jak spodni kamień młyński.

ubg

Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.

17
bg

Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

nbg

Przed jego szarżą truchleją najdzielniejsi, a kiedy orze fale tracą ducha.

ubg

Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.

18
bg

Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.

nbg

Jeśli go ktoś zaczepi – ani oręż się nie ostoi, ani lanca, dzida, czy harpun.

ubg

Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.

19
bg

Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.

nbg

Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.

ubg

Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.

20
bg

Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.

nbg

Nie spłoszy go strzała z łuku; a kamienie procy zamieniają się przy nim w źdźbła.

ubg

Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.

21
bg

Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.

nbg

Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.

ubg

Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.

22
bg

Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.

nbg

U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.

ubg

W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.

23
bg

Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.

nbg

Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.

ubg

Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.

24
bg

Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.

nbg

Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.

ubg

Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.

25
bg

Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.

nbg

Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.

ubg

Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

26
bg

Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

nbg

Lekceważy wszystko, co wysokie; on jest królem wszystkich dzikich zwierząt.

ubg

Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.

27
bg

—

nbg

—

ubg

Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.

28
bg

—

nbg

—

ubg

Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.

29
bg

—

nbg

—

ubg

Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.

30
bg

—

nbg

—

ubg

Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.

31
bg

—

nbg

—

ubg

Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.

32
bg

—

nbg

—

ubg

Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.

33
bg

—

nbg

—

ubg

Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.

34
bg

—

nbg

—

ubg

Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.