Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 41
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?
Jakże mylną by była twa nadzieja, bo już na jego widok byłbyś się zwalił.
Czy lewiatana wyciągniesz wędką? Czy za jego język wyciągniesz go sznurem opuszczonym?
Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?
Nie ma takiego śmiałka, który by go pobudził. Zatem kim jest ten, co chciałby się stawić przed Moim obliczem?
Czy przewleczesz hak przez jego nozdrza? Czy kolcem przebijesz mu szczęki?
Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.
Kto Mnie wpierw zobowiązał, abym mu musiał odpłacić? Wszystko pod całym niebem jest Moje.
Czy będzie cię błagać? Czy będzie z tobą rozmawiał łagodnie?
Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.
Nie będę milczał o jego członkach, ani o jego sile, czy harmonii jego ustroju.
Czy zawrze z tobą przymierze? Czy przyjmiesz go za sługę na zawsze?
Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?
Kto kiedy odsłonił wierzch jego pancerza, kto wniknie w dwoiste jego czeluście?
Czy będziesz z nim igrał jak z ptaszkiem? Czy uwiążesz go dla swoich córek?
Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.
Zwrotnice jego pyska – któż je otworzył? Postrachem są koliska jego zębów.
Czy twoi towarzysze wyprawią sobie z niego ucztę? Czy podzielą go między siebie kupcy?
Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.
Wspaniałe są łuski jego kolczugi, zwartej jakby pieczęcią z krzemienia.
Czy poprzebijasz jego skórę grotami albo jego głowę harpunami?
Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.
Jedna z drugą się spaja, więc wiatr między nie nie wnika.
Połóż tylko rękę na niego i wspomnij o walce, więcej tego nie zrobisz.
Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.
Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.
Oto nadzieja pojmania go jest złudna. Czy na sam jego widok nie zostanie człowiek powalony?
Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy jak rzęsy zorzy.
Nikt nie odważy się go obudzić. Kto zdoła więc stanąć przede mną?
Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.
Z jego czeluści rozchodzą się pochodnie, wypryskują ogniste iskry.
Kto mi coś dał, abym mu odpłacił? Cokolwiek znajduje się pod całym niebem należy do mnie.
Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.
Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.
Nie będę milczał o jego członkach ani o jego potędze, ani o jego wspaniałej budowie.
Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.
Jego dech rozżarza węgle, a z jego paszczy bije łuna.
Kto odkryje wierzch jego szaty? Kto przystąpi do niego z podwójnym wędzidłem?
W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.
Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.
Kto otworzy wrota jego paszczy? Groza roztacza się wokół jego zębów.
Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.
Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.
Jego łuski to jego pycha, ściśle spięte razem jakby pieczęcią.
Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.
Jego serce stężałe jest jak głaz, tak stężałe jak spodni kamień młyński.
Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie wejdzie między nie.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Przed jego szarżą truchleją najdzielniejsi, a kiedy orze fale tracą ducha.
Jedna z drugą jest spojona, są tak złączone, że nie można ich rozdzielić.
Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.
Jeśli go ktoś zaczepi – ani oręż się nie ostoi, ani lanca, dzida, czy harpun.
Przez jego kichanie błyszczy światło, a jego oczy są jak powieki zorzy.
Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.
Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.
Z jego paszczy wychodzą pochodnie, tryskają iskry ognia.
Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.
Nie spłoszy go strzała z łuku; a kamienie procy zamieniają się przy nim w źdźbła.
Z jego nozdrzy wychodzi dym jak z wrzącego garnca lub kotła.
Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.
Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.
Jego oddech rozpala węgle, z jego paszczy wychodzi płomień.
Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.
W jego szyi spoczywa moc i przed nim ucieka smutek.
Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.
Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
Warstwy jego ciała są spojone, tak twarde, że się nie poruszają.
Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.
Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.
Jego serce jest twarde jak kamień, tak twarde jak część dolnego kamienia młyńskiego.
Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.
Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
Lekceważy wszystko, co wysokie; on jest królem wszystkich dzikich zwierząt.
Miecz, który go dosięga, nie ostaje się, podobnie drzewce, strzała i pancerz.
—
—
Żelazo uważa za słomę, a miedź za zbutwiałe drewno.
—
—
Strzała nie spłoszy go, a kamienie z procy są dla niego jak źdźbło.
—
—
Oszczep uważa za słomę, a drwi sobie z szarpania włócznią.
—
—
Pod nim są ostre skorupy; w błocie ścieli sobie wszelkimi ostrymi rzeczami.
—
—
Sprawia, że głębiny wrą jak kocioł, a morze mąci jak w moździerzu.
—
—
Zostawia za sobą błyszczącą ścieżkę, tak że się wydaje, że głębiny mają siwiznę.
—
—
Nie ma na ziemi jemu podobnego, który został tak stworzony, że niczego się nie boi.
—
—
Lekceważy wszelką wysoką rzecz. On jest królem nad wszystkimi synami pychy.