Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 6
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Hiob zaś odpowiedział tymi słowami:
O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
O, gdyby zważono moje rozgoryczenie, a me nieszczęście włożono razem na szalę.
O gdyby dokładnie zważono moją udrękę i włożono na szalę całe moje nieszczęście!
Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
Byłoby to cięższe niż piasek morski. Dlatego moje słowa plączą się.
Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Bo tkwią we mnie groty Wszechmocnego, a mój duch wsysa ich jad, który pali; nacierają na mnie grozy Boże.
Tkwią we mnie bowiem strzały Wszechmocnego, których jad osuszył mego ducha, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
Czy dziki osioł ryczy na zielonym pastwisku? Albo, czy byk porykuje nad swoją sieczką?
Czy dziki osioł ryczy, gdy ma trawę? Czy wół ryczy nad swoją paszą?
Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
Czy można mdłą rzecz spożyć bez soli? Albo, czy jest smak w kleju białka?
Czy można zjeść niesmaczną rzecz bez soli? Czy ma jakiś smak białko jajka?
Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
Czego wzdrygała się dotknąć moja dusza, to teraz leży jako nieczystość na moim chlebie.
Czego się przedtem moja dusza nie chciała dotknąć, jest to teraz moim bolesnym pokarmem.
Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
Bodajby się spełniło me życzenie, a Bóg urzeczywistnił mą nadzieję.
Oby się spełniła moja prośba i Bóg dał mi to, czego pragnę!
Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
Gdyby Bóg zechciał mnie skruszyć; gdyby puścił rękę, aby mnie odciąć.
Oby się Bogu spodobało to, aby mnie zniszczyć, aby opuścić rękę i mnie odciąć!
Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
Wtedy miałbym to za pociechę i zachwycił się wśród okrutnej męczarni, że nie odrzucałem rozkazów Świętego.
Wtedy miałbym jeszcze pociechę chociaż pałam boleścią, niech Bóg mi nie folguje nie zataiłem bowiem słów Świętego.
Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
Jaka jest moja siła, bym jeszcze czekał? Jaki mój kres, bym przedłużał moją cierpliwość?
Jaka jest moja siła, abym miał wytrwać? Jaki jest mój koniec, abym przedłużał swoje życie?
Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
Czyż moja siła to moc kamienia, albo czyż moje ciało jest z kruszcu?
Czy moja siła jest siłą kamieni? Czy moje ciało jest ze spiżu?
Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
Czyż nie jestem zupełnie pozbawiony oparcia, a wytrwałość usunięto daleko ode mnie?
Czy moja obrona nie jest we mnie? Czy mój rozsądek odszedł ode mnie?
Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
Wątpiącemu należy się współczucie bliźniego, choćby odstępował od bojaźni przed Wszechmocnym.
Strapionemu należy się litość od przyjaciela, ale on opuścił bojaźń Wszechmogącego.
Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
Moi bracia zawiedli mnie jak potok; jak łożysko strug, które czasem wzbierają.
Moi bracia zawiedli jak potok, odpływają jak gwałtowne potoki;
Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
Które zmętniały od lodu, a ponad nimi stwardniał śnieg.
Które są mętne od lodu, w których śnieg się ukrywa;
Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.
W czasie roztopów znikają; w czasie upałów nikną ze swego miejsca.
Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
Ku nim zwracają się na swej drodze karawany – ciągną na pustkowie i giną.
Wiją się ścieżki ich dróg; rozpływają się w nicość i giną.
Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
Wypatrują ich karawany Themy; za nimi tęsknią podróżne rzesze Szeby.
Podróżni z Temy wypatrywali ich; wędrowcy z Seby pokładali w nich nadzieję.
Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
Lecz doznały zawodu, kiedy im zaufały; zmieszały się, gdy przy nich stanęły.
Ale zawiedli się w oczekiwaniu, przyszli tam i zawstydzili się.
Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
Tak, zaiste, i wy zeszliście w nicość; spoglądacie na zgrozę oraz się wzdrygacie.
Staliście się niczym; widzicie moją niedolę i lękacie się.
Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
Czy mówiłem: Dajcie mi i ze swojego mienia składajcie za mnie dary?
Czy powiedziałem: Przynieście mi coś? lub: Dajcie mi z waszego majątku?
I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
Wybawcie mnie z ręki ciemiężcy i odkupcie mnie z ręki tyrana?
Lub: Wybawcie mnie z rąk wroga? lub: Wykupcie mnie z rąk okrutników?
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
Pouczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi, w czym zbłądziłem.
O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
O, jakże skuteczne są słowa prawdy! Ale czego dowodzi wasze napominanie?
O jak mocne są słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi wasze obwinianie?
Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
Czy zamierzacie strofować moje słowa i przewiewać mowy zrozpaczonego?
Czy zamierzacie ganić moje słowa i mowę zrozpaczonego, jakby były wiatrem?
I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
Nawet o sierotę byście rzucali los i handlowali własnym przyjacielem.
Nawet sierotę przytłaczacie i kopiecie doły pod swoim przyjacielem.
Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
Zatem teraz raczcie się zwrócić ku mnie, bo przecież nie skłamię wam przed wami.
Teraz więc zechciejcie spojrzeć na mnie, a zobaczycie, czy kłamię wam w oczy.
Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
O, zwróćcie się! Nie bądźcie nadal niesprawiedliwi! Tak, zwróćcie się, bo w tym jednym jeszcze przysługuje mi sprawiedliwość.
Zawróćcie, proszę, a niech nie będzie w was nieprawości; zawróćcie, a poznacie moją sprawiedliwość w tym.
A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
Czy na moim języku jest niesprawiedliwość? Albo czy moje podniebienie nie wyczuwa niedoli?
Czy w moim języku jest nieprawość? Czy moje podniebienie nie rozeznaje przewrotności?