Biblia Gdańska 1881

Księga Ijoba 7

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?

nbg

Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika.

kjv

Is there not an appointed time to man upon earth? are not his days also like the days of an hireling?

ubg

Czy człowiekowi nie jest wyznaczony czas na ziemi? Czy jego dni nie są jak dni najemnika?

2
bg

Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:

nbg

Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę.

kjv

As a servant earnestly desireth the shadow, and as an hireling looketh for the reward of his work:

ubg

Jak sługa pragnie cienia, jak najemnik oczekuje zapłaty za swoją pracę;

3
bg

Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

nbg

Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień.

kjv

So am I made to possess months of vanity, and wearisome nights are appointed to me.

ubg

Tak moim udziałem są miesiące próżne, a przeznaczono mi noce bolesne.

4
bg

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

nbg

Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu.

kjv

When I lie down, I say, When shall I arise, and the night be gone? and I am full of tossings to and fro unto the dawning of the day.

ubg

Gdy się kładę, mówię: Kiedy minie noc, abym mógł wstać? I jestem pełny niepokoju aż do świtu.

5
bg

Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

nbg

Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

kjv

My flesh is clothed with worms and clods of dust; my skin is broken, and become loathsome.

ubg

Moje ciało pokryte jest robactwem i strupami w prochu, moja skóra pęka i ropieje.

6
bg

Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.

nbg

Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei.

kjv

My days are swifter than a weaver's shuttle, and are spent without hope.

ubg

Moje dni biegną szybciej niż czółenko tkackie i przemijają bez nadziei.

7
bg

Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.

nbg

Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.

kjv

O remember that my life is wind: mine eye shall no more see good.

ubg

Pamiętaj, że moje życie jest wiatrem, moje oko już nie zobaczy dobra.

8
bg

Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.

nbg

Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.

kjv

The eye of him that hath seen me shall see me no more: thine eyes are upon me, and I am not.

ubg

Oko, które mnie widziało, już mnie nie zobaczy. Twoje oczy są zwrócone na mnie, a mnie już nie ma.

9
bg

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

nbg

Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.

kjv

As the cloud is consumed and vanisheth away: so he that goeth down to the grave shall come up no more.

ubg

Jak obłok się rozchodzi i przemija, tak ten, kto zstępuje do grobu, nie wraca.

10
bg

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

nbg

Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.

kjv

He shall return no more to his house, neither shall his place know him any more.

ubg

Nie wróci już do swego domu ani nie pozna go już jego miejsce.

11
bg

Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

nbg

Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy.

kjv

Therefore I will not refrain my mouth; I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.

ubg

Dlatego nie mogę powstrzymać swoich ust, będę mówił w utrapieniu swego ducha, będę narzekał w goryczy swojej duszy.

12
bg

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

nbg

Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą?

kjv

Am I a sea, or a whale, that thou settest a watch over me?

ubg

Czy jestem morzem albo wielorybem, że postawiłeś przy mnie straż?

13
bg

Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

nbg

Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści –

kjv

When I say, My bed shall comfort me, my couch shall ease my complaints;

ubg

Gdy mówię: Pocieszy mnie moje łóżko i moje posłanie ulży mojemu narzekaniu;

14
bg

Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

nbg

wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami.

kjv

Then thou scarest me with dreams, and terrifiest me through visions:

ubg

Wtedy straszysz mnie snami i przerażasz mnie widzeniami;

15
bg

A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

nbg

Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet.

kjv

So that my soul chooseth strangling, and death rather than my life.

ubg

Tak że moja dusza wybrałaby sobie uduszenie, raczej śmierć niż życie.

16
bg

Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

nbg

Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem.

kjv

I loathe it; I would not live alway: let me alone; for my days are vanity.

ubg

Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć wiecznie. Zostaw mnie, bo moje dni są marnością.

17
bg

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

nbg

Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę?

kjv

What is man, that thou shouldest magnify him? and that thou shouldest set thine heart upon him?

ubg

Czym jest człowiek, że go tak wywyższasz i że zwracasz ku niemu swoje serce?

18
bg

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

nbg

Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz?

kjv

And that thou shouldest visit him every morning, and try him every moment?

ubg

Że nawiedzasz go każdego ranka i w każdej chwili doświadczasz?

19
bg

Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

nbg

Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

kjv

How long wilt thou not depart from me, nor let me alone till I swallow down my spittle?

ubg

Kiedy odwrócisz się ode mnie i zostawisz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę?

20
bg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

nbg

Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?

kjv

I have sinned; what shall I do unto thee, O thou preserver of men? why hast thou set me as a mark against thee, so that I am a burden to myself?

ubg

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić, stróżu człowieka? Czemu mnie wziąłeś za cel, abym był sam dla siebie ciężarem?

21
bg

Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.

nbg

Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.

kjv

And why dost thou not pardon my transgression, and take away my iniquity? for now shall I sleep in the dust; and thou shalt seek me in the morning, but I shall not be.

ubg

Czemu nie przebaczysz mojego przestępstwa i nie zmażesz mojej nieprawości? Teraz bowiem położę się w prochu i gdy rano będziesz mnie szukał, nie będzie mnie.