Biblia Gdańska 1881
Treny 5
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wspomnij, Panie! na to, co się nam przydało; wejrzyj a obacz pohańbienie nasze.
Wspomnij WIEKUISTY na to, co się nam stało; popatrz i zobacz nasze poniżenie.
Wspomnij, PANIE, na to, co nas spotkało. Spójrz i zobacz nasze pohańbienie.
Dziedzictwo nasze obrócone jest do obcych, a domy nasze do cudzoziemców.
Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy cudzoziemcom.
Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy cudzoziemcom.
Sierotamiśmy a bez ojca; matki nasze są jako wdowy.
Staliśmy się sierotami bez Ojca, a nasze matki są jak wdowy.
Staliśmy się sierotami, bez ojca; nasze matki są jak wdowy.
Wody nasze za pieniądze pijemy, drwa nasze za pieniądze kupujemy.
Za pieniądze pijamy naszą wodę; nasze drzewo gromadzimy za opłatą.
Własną wodę pijemy za pieniądze, nasze drwa za pieniądze kupujemy.
Na szyi swej prześladowanie cierpiemy, pracujemy, a nie dadzą nam odpocząć.
Na szyi nosimy prześladowania, pomdleliśmy, ale nie dają nam wytchnienia.
Prześladowanie ciąży na naszym karku. Pracujemy, a nie dają nam odpocząć.
Egipczykom podajemy rękę i Assyryjczykom, żebyśmy się nasycili chleba.
Wyciągaliśmy dłoń do Micraimu i do Aszuru, by się nasycić chlebem.
Podawaliśmy rękę Egipcjanom i Asyryjczykom, aby nasycić się chlebem.
Ojcowie nasi zgrzeszyli, niemasz ich, a my nieprawość ich ponosimy.
Zgrzeszyli nasi ojcowie i już ich nie ma, a my dźwigamy ich winy.
Nasi ojcowie zgrzeszyli, nie ma ich, a my nosimy ich nieprawość.
Niewolnicy panują nad nami, niemasz, ktoby nas wybawił z ręki ich.
Panują nad nami niewolnicy i nie ma takiego, kto by nas wybawił z ich mocy.
Niewolnicy panują nad nami, nie ma nikogo, kto by nas wybawił z ich ręki.
Z odwagą duszy naszej szukamy chleba swego dla strachu miecza i na puszczy.
W obliczu miecza na pustyni, z narażeniem naszego życia zdobywamy nasz chleb.
Z narażeniem życia szukamy swego chleba z powodu miecza na pustyni.
Skóra nasza jako piec zczerniała od srogości głodu.
Od żarów głodu nasza skóra sczerniała jak piec.
Nasza skóra jak piec zaciemniła się od strasznego głodu.
Niewiasty w Syonie pogwałcono; i panny w miastach Judzkich.
W Cyonie zhańbiono kobiety i dziewice w miastach Judei.
Kobiety na Syjonie hańbiono, a panny w miastach Judy.
Książęta ręką ich powieszeni są, a osoby starszych nie mają w uczciwości.
Ich ręką byli wieszani przywódcy, nawet osoby starców nie były oszczędzane.
Książęta byli wieszani ich rękami, oblicza starszych nie uszanowano.
Młodzięców do żarn biorą, a młodzieniaszkowie po drwami padają.
Młodzieńców wlekli do żaren, a chłopcy upadali pod drwami.
Młodzieńców wzięli do młócenia, dzieci padały pod ciężarem drewna.
Starcy w bramach więcej nie siadają, a młodzieńcy przestali pieśni swoje.
Starszyzna odstąpiła od bram, młodzież od swoich igrzysk.
Starcy w bramach już nie siadają, młodzieńcy przestali śpiewać swoje pieśni.
Ustało wesele serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło.
Ucichło wesele serca i w żałobę zamieniły się nasze pląsy.
Radość zniknęła z naszych serc, nasze pląsanie zamieniło się w żałobę.
Spadła korona z głowy naszej; biada nam, żeśmy zgrzeszyli!
Spadła nasza korona; biada nam, bo zgrzeszyliśmy.
Spadła korona z naszej głowy. Biada nam, bo zgrzeszyliśmy!
Dlategoż mdłe jest serce nasze, dlatego zaćmione są oczy nasze;
Nad tym boleje nasze serce, z tego powodu zaćmiły się nasze oczy.
Dlatego nasze serce omdlewa, dlatego nasze oczy są zaćmione.
Dla góry Syońskiej, że jest spustoszona, liszki chodzą po niej.
Biadamy nad górą Cyon, która opustoszała i krążą po niej szakale.
Z powodu spustoszonej góry Syjonu lisy chodzą po niej.
Ty, Panie! trwasz na wieki, a stolica twoja od narodu do narodu.
Ty, WIEKUISTY, zasiadasz na wieki, Twój tron od pokolenia do pokolenia.
Ty, PANIE, trwasz na wieki, twój tron z pokolenia na pokolenie.
Przeczże nas na wieki zapominasz, a opuszczasz nas przez tak długi czas?
Czemu miałbyś na zawsze o nas zapomnieć, opuścić nas na tak długie czasy?
Czemu zapominasz o nas na wieki i opuszczasz nas na tak długi czas?
Nawróć nas do siebie, o Panie! a nawróceni będziemy; odnów dni nasze, jako z dawna były.
Nawróć nas do Siebie, WIEKUISTY, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, by były jak dawniej.
Nawróć nas do siebie, PANIE, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, jak dawniej.
Bo izali nas cale odrzucisz, a gniewać się będziesz na nas tak bardzo?
Czyżbyś nas zupełnie miał porzucić i gniewał się na nas bez miary?
Czy odrzuciłeś nas całkowicie? Czy bardzo się na nas gniewałeś?