Biblia Gdańska 1881

Ewangelia Łukasza 24

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

A pierwszego dnia po sabacie bardzo rano przyszły do grobu, niosąc rzeczy wonne, które były nagotowały i niektóre inne z niemi;

nbg

Zaś pierwszego dnia tygodnia, głębokim świtem, przyszły do grobu niosąc wonności, które przygotowały, i jakieś inne z nimi.

2
bg

I znalazły kamień odwalony od grobu.

nbg

znalazły kamień odtoczony od grobowca.

3
bg

A wszedłszy w grób, nie znalazły ciała Pana Jezusowego.

nbg

A kiedy weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa.

4
bg

I stało się, gdy się dlatego zatrwożyły, że oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.

nbg

Więc w ich zakłopotaniu względem tego, zdarzyło się także, że oto stanęli przy nich dwaj mężowie w lśniących szatach.

5
bg

A gdy się one bały i schyliły twarz swoję ku ziemi, rzekli do nich: Cóż szukacie żyjącego między umarłymi?

nbg

Zaś one stały się przestraszone, a gdy schyliły twarze ku ziemi, powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego pośród umarłych?

6
bg

Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,

nbg

Nie jest tutaj, lecz wstał. Pamiętajcie jak wam powiedział, kiedy był jeszcze w Galilei,

7
bg

Mówiąc: Iż Syn człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, i być ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

nbg

i mówił o Synu Człowieka, że musi zostać wydanym w ręce grzesznych ludzi, zostać ukrzyżowanym, a w trzecim dniu powstać.

8
bg

I wspomniały na słowa jego.

nbg

Zatem przypomniały sobie jego słowa.

9
bg

A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenastu i innym wszystkim.

nbg

I wróciły od grobu oraz oznajmiły to wszystko jedenastu, i wszystkim pozostałym.

10
bg

A była Maryja Magdalena i Joanna, i Maryja, matka Jakóbowa, i inne z niemi, które to powiadały Apostołom.

nbg

A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria Jakóba; lecz także owe inne z nimi mówiły do apostołów.

11
bg

Ale się im zdały jako plotki słowa ich, i nie wierzyli im.

nbg

Lecz te słowa wypowiadane wobec nich, wydawały się jak głupstwo, zatem im nie wierzyli.

12
bg

Tedy Piotr wstawszy, bieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujrzał same tylko prześcieradła leżące, i odszedł, dziwując się sam u siebie temu, co się stało.

nbg

Zaś Piotr wstał, pobiegł do grobowca, zaglądnął i widzi same leżące prześcieradła; więc odszedł do siebie, dziwiąc się tej sprawie, która się dokonywała.

13
bg

A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan od Jeruzalemu, które zwano Emaus.

nbg

I oto dwaj z nich, w tym samym dniu szli do miasteczka oddalonego sześćdziesiąt stadionów od Jerozolimy, które zwano Emaus.

14
bg

A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.

nbg

Ci także rozmawiali ze sobą o tych wszystkich sprawach, które się stały.

15
bg

I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.

nbg

A w czasie ich rozmowy oraz dociekań wydarzyło się, że sam Jezus się zbliżył oraz szedł razem z nimi.

16
bg

Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.

nbg

Ale ich oczy były trzymane, by go nie rozpoznali.

17
bg

I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni?

nbg

Także powiedział do nich: Jakie to słowa, które idąc, rozważacie między sobą?

18
bg

A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało?

nbg

Zaś odpowiadając, jeden imieniem Kleofas, rzekł do niego: Ty jedyny jesteś przybyszem w pobliże Jerozolimy, a nie wiesz o tych sprawach, które się w tych dniach w niej dokonały?

19
bg

I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem;

nbg

Więc im powiedział: Jakich? A oni mu powiedzieli: Tych odnośnie Jezusa Nazareńczyka, który był mężem prorokiem, mocnym w dziele i słowie przed Bogiem, oraz przed całym ludem.

20
bg

A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go.

nbg

Lecz także o tym, jak go przedniejsi kapłani i nasi przełożeni wydali na wyrok śmierci, więc go ukrzyżowali.

21
bg

A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało.

nbg

A myśmy się spodziewali, że on jest tym, co ma wykupić Israela. Lecz właśnie razem z tymi wszystkimi sprawami dziś mija ten trzeci dzień od którego to się stało.

22
bg

Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu;

nbg

Ale zdumiały nas pewne niewiasty, z naszych, które były wcześniej przy grobie;

23
bg

A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje.

nbg

a kiedy nie znalazły ciała, przyszły mówiąc, że zobaczyły wizję aniołów, którzy powiadają, że on żyje.

24
bg

I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.

nbg

Więc niektórzy z naszych chodzili do grobowca i tak znaleźli, jak powiedziały niewiasty; ale jego nie zobaczyli.

25
bg

Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy!

nbg

A on do nich rzekł: O nierozsądni oraz powolni sercem, by wierzyć dzięki tym wszystkim sprawom, które zapowiedzieli prorocy.

26
bg

Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej?

nbg

Czyż Chrystus nie miał tego wycierpieć oraz wejść do swej chwały?

27
bg

A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.

nbg

I począwszy od Mojżesza oraz od wszystkich proroków, wytłumaczył im we wszystkich Pismach odnośnie jego samego.

28
bg

I przybliżył się ku miasteczku, do którego szli, a on pokazywał, jakoby miał dalej iść.

nbg

Zbliżyli się też do miasteczka, gdzie szli, a on utrzymywał, że idzie dalej.

29
bg

Ale go oni przymusili, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma ku wieczorowi, i już się dzień nachylił. I wszedł, aby został z nimi.

nbg

Zatem go przymusili, mówiąc: Zostań z nami, bo jest ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Więc wszedł, by z nimi zostać.

30
bg

I stało się, gdy on siedział z nimi za stołem, wziąwszy chleb, błogosławił, a łamiąc podawał im.

nbg

Także się wydarzyło, kiedy on położył się z nimi u stołu, że wziął chleb, uwielbił Boga, a gdy połamał podał im.

31
bg

I otworzyły się oczy ich, i poznali go; ale on zniknął z oczu ich.

nbg

Zostały też otwarte ich oczy, więc go poznali; lecz on został ukryty od nich z dala.

32
bg

I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?

nbg

Mówili też między sobą: Czyż nasze serce nie było w nas płonące, kiedy nam mówił w drodze i gdy nam Pisma otwierał?

33
bg

A wstawszy onejże godziny, wrócili się do Jeruzalemu, i znaleźli zgromadzonych onych jedenaście, i tych, którzy z nimi byli,

nbg

I o tej samej godzinie wstali, wrócili do Jerozolimy oraz znaleźli zebranych jedenastu, i tych innych z nimi,

34
bg

Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Szymonowi.

nbg

co mówili, że istotnie Pan się podniósł oraz ukazał się Szymonowi.

35
bg

A oni też powiedzieli, co się stało w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.

nbg

A oni opowiedzieli to, co się wydarzyło w drodze oraz jak go poznali przy łamaniu chleba.

36
bg

A gdy oni to mówili, stanął sam Jezus w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam!

nbg

Zaś kiedy to mówili, sam Jezus stanął w ich środku i im powiedział: Pokój wam.

37
bg

A oni przelęknąwszy się i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.

nbg

Ale spłoszeni i przestraszeni uważali, że widzą ducha.

38
bg

I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?

nbg

Więc im powiedział: Dlaczego jesteście wstrząśnięci i czemu myśli wznoszą się w waszym sercu?

39
bg

Oglądajcie ręce moje i nogi moje, żemci ja jest on; dotykajcie się mnie, a obaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam.

nbg

Oglądajcie moje ręce i moje stopy, że ja nim jestem; pomacajcie mnie i zobaczcie, gdyż duch nie ma cielesnej natury oraz kości, jak widzicie, że ja mam.

40
bg

A to rzekłszy, pokazał im ręce i nogi.

nbg

A gdy to rzekł pokazał im ręce i stopy.

41
bg

Lecz gdy oni jeszcze nie wierzyli od radości, ale się dziwowali, rzekł im: Macie tu co jeść?

nbg

A kiedy oni jeszcze nie wierzyli oraz z radości się dziwili, powiedział im: Macie tu coś jadalnego?

42
bg

A oni mu podali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu.

nbg

Zaś oni podali mu część pieczonej ryby oraz z plastra pszczelego miodu.

43
bg

A on wziąwszy, jadł przed nimi.

nbg

Więc wziął oraz wobec nich zjadł.

44
bg

I rzekł do nich: Teć są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musi wypełnić wszystko, co napisano w zakonie Mojżeszowym i w prorokach, i w psalmach o mnie.

nbg

Ale do nich rzekł: To są słowa, które do was powiedziałem, gdy byłem jeszcze z wami: Jest konieczne, aby wypełnić wszystko, co o mnie napisane w Prawie Mojżesza, Prorokach i Psalmach.

45
bg

Tedy im otworzył zmysł, żeby rozumieli Pisma.

nbg

Wtedy otworzył ich umysł, by rozumieli Pisma.

46
bg

I rzekł im: Takci napisano, i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;

nbg

Powiedział im także: Tak jest napisane więc Chrystus tak musiał cierpieć, a trzeciego dnia powstać z martwych.

47
bg

I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu.

nbg

Dzięki jego Imieniu aż do wszystkich narodów, począwszy od Jerozolimy ma też zostać podana do wiadomości skrucha i odpuszczenie grzechów.

48
bg

A wy jesteście świadkami tego.

nbg

Zaś wy jesteście tego świadkami.

49
bg

A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości.

nbg

A oto ja wysyłam do was obietnicę mojego Ojca; ale zostańcie w mieście Jerozolimie, aż nie będziecie odziani mocą z wysokości.

50
bg

I wywiódł je precz aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje błogosławił im.

nbg

Wyprowadził ich też na zewnątrz, aż do Betanii, podniósł swoje ręce oraz wielbił im Boga.

51
bg

I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.

nbg

I w czasie, gdy on im wielbił, stało się, że rozstał się z nimi oraz został zabrany do niebios.

52
bg

A oni pokłoniwszy mu się, wrócili się do Jeruzalemu z radością wielką.

nbg

A oni mu się pokłonili oraz z wielką radością wrócili do Jerozolimy.

53
bg

I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.

nbg

Z powodu tego wszystkiego byli także w Świątyni, chwaląc i wielbiąc Boga. Amen.