Biblia Gdańska 1881
Ewangelia Marka 15
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A zaraz rano naradziwszy się przedniejsi kapłani z starszymi i z nauczonymi w Piśmie i ze wszystką radą, związali Jezusa, i wiedli go, i podali Piłatowi.
A przez rano przedniejsi kapłani uczynili naradę ze starszymi, z uczonymi w Piśmie i całą radą, po czym związali Jezusa, odprowadzili go oraz wydali Piłatowi.
Wczesnym rankiem naczelni kapłani, naradziwszy się razem ze starszymi, uczonymi w Piśmie i całą Radą, związali Jezusa, odprowadzili go i wydali Piłatowi.
I pytał go Piłat: Tyżeś jest król Żydowski? A on mu odpowiadając rzekł: Ty powiadasz.
Więc Piłat go zapytał: Ty jesteś królem Żydów? Zaś on, odpowiadając mu, mówi: Ty się wypowiedziałeś.
A Piłat zapytał go: Czy ty jesteś królem Żydów? On mu odpowiedział: Ty sam to mówisz.
I skarżyli nań przedniejsi kapłani o wiele rzeczy: (ale on nic nie odpowiedział.)
A przedniejsi kapłani wiele go oskarżali; ale on nic nie powiedział.
I oskarżali go naczelni kapłani o wiele rzeczy, ale on nic nie odpowiedział.
Tedy go zasię pytał Piłat, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? Oto jako wiele rzeczy świadczą przeciwko tobie.
Zaś Piłat znowu go pytał, mówiąc: Nic nie odpowiadasz? Patrz, jak wiele świadczą przeciwko tobie.
Wtedy Piłat znowu go zapytał: Nic nie odpowiadasz? Zobacz, jak wiele zeznają przeciwko tobie.
Ale Jezus przecię nic nie odpowiedział, tak iż się Piłat dziwował.
A Jezus nic nie odpowiedział, tak, że Piłat się dziwił.
Jezus jednak nic nie odpowiedział, tak że Piłat się dziwił.
A na święto zwykł im był wypuszczać więźnia jednego, o którego by prosili.
Lecz na święto wypuszczał im jednego więźnia; tego, o którego prosili.
Na święto miał on zwyczaj wypuszczać im jednego więźnia, o którego prosili.
I był jeden, którego zwano Barabbasz, w więzieniu z tymi, co rozruch czynią, którzy byli w rozruchu mężobójstwo popełnili.
A był jeden, zwany Barabaszem, związany ze współwinnymi rozruchów, którzy w zamieszkach popełnili morderstwo.
A był jeden, zwany Barabaszem, więziony wraz z buntownikami, którzy podczas rozruchów popełnili zabójstwo.
Tedy lud wystąpiwszy i głosem zawoławszy, począł prosić, żeby uczynił tak, jako im zawsze czynił,
Więc lud wystąpił, zawołał i zaczął prosić, aby im czynił jak zawsze.
I tłum zaczął wołać i prosić, żeby zrobił to, co zawsze dla nich robił.
Ale Piłat im odpowiedział, mówiąc: Chcecież, wypuszczę wam króla Żydowskiego?
Zaś Piłat im odpowiedział, mówiąc: Chcecie, wypuszczę wam króla Żydów?
Lecz Piłat im odpowiedział: Chcecie, abym wam wypuścił króla Żydów?
(Wiedział bowiem, iż go z nienawiści wydali przedniejsi kapłani.)
Gdyż wiedział, że przedniejsi kapłani wydali go z zawiści.
Wiedział bowiem, że naczelni kapłani wydali go z zawiści.
Ale przedniejsi kapłani podburzali lud, iżby im raczej Barabbasza wypuścił.
Zaś przedniejsi kapłani podburzyli tłum, aby im raczej wypuścił Barabasza.
Ale naczelni kapłani podburzyli tłum, żeby raczej wypuścił im Barabasza.
A odpowiadając Piłat, rzekł im zasię: Cóż tedy chcecie, abym uczynił temu, którego nazywacie królem żydowskim?
A Piłat, znowu odpowiadając, mówi im: Zatem co chcecie abym uczynił temu, którego nazywacie królem Żydów?
A Piłat znowu im odpowiedział: Cóż więc chcecie, abym uczynił z tym, którego nazywacie królem Żydów?
A oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!
Ale oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!
A oni znowu zawołali: Ukrzyżuj go!
A Piłat rzekł do nich: I cóż wżdy złego uczynił? Ale oni tem bardziej wołali: Ukrzyżuj go!
Zaś Piłat im powiedział: Co bowiem, złego uczynił? Ale oni mocniej zawołali: Ukrzyżuj go!
Wtedy Piłat zapytał: Cóż on złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej wołali: Ukrzyżuj go!
A tak Piłat, chcąc ludowi dosyć uczynić, wypuścił im Barabbasza, a Jezusa ubiczowawszy, podał im, aby był ukrzyżowany.
Więc Piłat, chcąc uczynić satysfakcję tłumowi, wypuścił im Barabasza, a Jezusa ubiczował i wydał, aby został ukrzyżowany.
Piłat więc, chcąc zadowolić tłum, wypuścił im Barabasza, a Jezusa ubiczował i wydał im na ukrzyżowanie.
Lecz żołnierze wprowadzili go do dworu, to jest do ratusza, i zwołali wszystkiej roty.
A żołnierze zaprowadzili go do wewnątrz dziedzińca, to jest do pretorium, i zwołują całą kohortę.
Żołnierze wprowadzili go do sali, czyli do ratusza, i zwołali cały oddział.
A oblekłszy go w szarłat, i uplótłszy koronę z ciernia, włożyli nań;
Stroją go także szkarłatem oraz po upleceniu, wkładają mu wieniec cierniowy.
Potem ubrali go w purpurę, a uplótłszy koronę z cierni, włożyli mu na głowę.
I poczęli go pozdrawiać, mówiąc: Bądź pozdrowiony, królu żydowski!
Zaczęli go też pozdrawiać: Bądź pozdrowiony królu Żydów!
I zaczęli go pozdrawiać: Witaj, królu Żydów!
I bili głowę jego trzciną i plwali nań, a upadając na kolana, kłaniali mu się.
I trzciną bili jego głowę, opluwali go, i kłaniali mu się zginając kolana.
Bili go trzciną po głowie i pluli na niego, a upadając na kolana, oddawali mu pokłon.
A gdy się z niego naśmiali, zewlekli go z szarłatu, i oblekli go w szaty jego własne, i wiedli go, aby go ukrzyżowali.
A kiedy go wyśmiali, rozebrali go ze szkarłatu oraz ubrali go w jego szaty. I go odprowadzają, aby go ukrzyżować.
A gdy go wyszydzili, zdjęli z niego purpurę, ubrali go w jego własne szaty i wyprowadzili na ukrzyżowanie.
Tedy przymusili mimo idącego niektórego Szymona Cyrenejczyka, (który szedł z pola,) ojca Aleksandrowego i Rufowego, aby niósł krzyż jego.
Zmuszają także pewnego przechodnia, idącego z pola Szymona Cyrenejczyka, ojca Aleksandra i Rufusa, aby poniósł jego krzyż.
I przymusili przechodzącego obok niejakiego Szymona z Cyreny, który szedł z pola, ojca Aleksandra i Rufusa, aby niósł jego krzyż.
I przywiedli go na miejsce Golgota, co się wykłada: Miejsce trupich głów.
A prowadzą go do miejsca nazywanego Golgota, co jest tłumaczone Miejsce Czaszki.
I przyprowadzili go na miejsce zwane Golgotą, co się tłumaczy: Miejsce Czaszki.
I dawali mu pić wino z myrrą; ale go on nie przyjął.
Dawali mu też pić wino zaprawione mirrą, ale on nie przyjął.
Dawali mu do picia wino z mirrą, ale go nie przyjął.
A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili szaty jego, miecąc o nie los, co by kto wziąć miał.
I go ukrzyżowali, rozdzielając jego szaty oraz rzucając o nie los, co kto miałby wziąć.
A gdy go ukrzyżowali, rozdzielili jego szaty, rzucając o nie losy, by rozstrzygnąć, co kto ma wziąć.
A była trzecia godzina, gdy go ukrzyżowali.
A była trzecia godzina, kiedy go ukrzyżowali.
A była godzina trzecia, gdy go ukrzyżowali.
Był też napis winy jego napisany: Król żydowski.
Był też wyryty nad nim tytuł jego winy: Król Żydów.
Był też napis z podaniem jego winy: Król Żydów.
Ukrzyżowali też z nim dwóch zbójców; jednego po prawicy, a drugiego po lewicy jego.
Nadto ukrzyżowali z nim dwóch rozbójników; jednego z prawej, a drugiego z lewej jego strony.
I ukrzyżowali z nim dwóch bandytów, jednego po prawej, a drugiego po jego lewej stronie.
I wypełniło się Pismo, które mówi: Z złoczyńcami jest policzony.
Więc wypełniło się Pismo, mówiące: Z niegodziwcami jest policzony.
Tak wypełniło się Pismo, które mówi: Zaliczono go w poczet złoczyńców.
A ci, którzy mimo chodzili, bluźnili go, chwiejąc głowami swemi a mówiąc: Ehej! który rozwalasz kościół, a we trzech dniach budujesz go!
A ci, co obok przechodzili mu bluźnili, kiwając swoimi głowami oraz mówiąc: Ej! Ty, co obalasz Świątynię i budujesz ją w trzech dniach!
A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili mu, kiwając głowami i mówiąc: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz;
Ratuj samego siebie, a zstąp z krzyża!
Uratuj sam siebie i zstąp z krzyża!
Ratuj samego siebie i zejdź z krzyża!
Także też i przedniejsi kapłani naśmiewając się, jedni do drugich z nauczonymi w Piśmie mówili: Innych ratował, a siebie samego ratować nie może;
Podobnie przedniejsi kapłani z uczonymi w Piśmie, wyśmiewając się między sobą, mówili: Innych uratował, a samego siebie uratować nie może.
Podobnie naczelni kapłani wraz z uczonymi w Piśmie, naśmiewając się, mówili między sobą: Innych ratował, a samego siebie uratować nie może.
Niechże teraz Chrystus on król Izraelski zstąpi z krzyża, abyśmy ujrzeli i uwierzyli. Ci też, co z nim byli ukrzyżowani, urągali mu.
Niech teraz Chrystus, król Israela zstąpi z krzyża, abyśmy zobaczyli i uwierzyli. Także mu urągali ci, co zostali razem z nim ukrzyżowani.
Niech Chrystus, król Izraela, zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy ujrzeli i uwierzyli. Urągali mu także ci, którzy byli z nim ukrzyżowani.
A gdy było o godzinie szóstej, stała się ciemność po wszystkiej ziemi, aż do godziny dziewiątej.
Zaś gdy była szósta godzina, w całym kraju stała się ciemność, aż do godziny dziewiątej.
A gdy była szósta godzina, ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej.
A o godzinie dziewiątej zawołał Jezus głosem wielkim, mówiąc: Eloi! Eloi! Lamma sabachtani, co się wykłada: Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?
A o dziewiątej godzinie Jezus zawołał wielkim głosem, mówiąc: Eli, Eli, lama sabachthani? To jest, tłumacząc: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?
O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachthani? co się tłumaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?
A niektórzy z tych, co tam stali, usłyszawszy mówili: Oto Elijasza woła.
A niektórzy z obok stojących, kiedy to usłyszeli, mówili: Oto woła Eliasza.
A niektórzy ze stojących tam ludzi, usłyszawszy to, mówili: Woła Eliasza.
Zatem bieżawszy jeden, napełnił gąbkę octem, a włożywszy ją na trzcinę, dawał mu pić, mówiąc: Zaniechajcie, patrzmy, jeźli przyjdzie Elijasz, zdejmować go.
I ktoś podbiegł, napełnił gąbkę octem winnym, włożył ją na trzcinę, i dawał mu pić, mówiąc: Pozwólcie, patrzmy czy Eliasz nadchodzi, aby go ściągnąć.
Wtedy ktoś podbiegł, napełnił gąbkę octem i włożywszy na trzcinę, dał mu pić, mówiąc: Przestańcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby go zdjąć.
A Jezus zawoławszy głosem wielkim, oddał ducha.
Zaś Jezus zawołał wielkim głosem i oddał ducha.
A Jezus zawołał donośnym głosem i oddał ducha.
I rozerwała się zasłona kościelna na dwoje, od wierzchu aż do dołu.
Rozerwała się także na dwoje zasłona Świątyni, od góry aż do dołu.
I rozerwała się na pół zasłona świątyni, od góry aż do dołu.
Tedy widząc setnik, który stał przeciwko niemu, iż tak wołając oddał ducha, rzekł: Prawdziwie człowiek ten był Synem Bożym.
Zaś setnik, stojący naprzeciwko niego, słysząc, że to wykrzyknął i oddał ducha, powiedział: Prawdziwie ten człowiek był Synem Boga.
A setnik, który stał naprzeciw, widząc, że tak wołając, oddał ducha, powiedział: Ten człowiek prawdziwie był Synem Bożym.
Były też i niewiasty z daleka się przypatrując, między któremi była Maryja Magdalena, i Maryja, Jakóba małego i Jozesa matka, i Salome;
Ale były też patrzące z dala niewiasty, wśród których była Maria Magdalena, Maria matka małego Jakóba i Jozesa oraz Salome,
Były tam też kobiety, które przypatrywały się z daleka, a wśród nich Maria Magdalena i Maria, matka Jakuba Mniejszego i Józefa, oraz Salome.
Które gdy jeszcze były w Galilei, chodziły za nim, a posługowały mu; i wiele innych, które z nim były wstąpiły do Jeruzalemu.
które kiedy był w Galilei, towarzyszyły mu i mu służyły. Nadto wiele innych, co razem z nim weszły do Jerozolimy.
One to, gdy jeszcze był w Galilei, chodziły za nim i usługiwały mu. Było też wiele innych, które wraz z nim przyszły do Jerozolimy.
A gdy już był wieczór, (ponieważ był dzień przygotowania,) który jest przed sabatem,
A gdy już nastał wieczór ponieważ było Przygotowanie, będące przed odpoczynkiem
A ponieważ był dzień przygotowania, który jest przed szabatem, i nastał już wieczór;
Przyszedłszy Józef z Arymatyi, poczesny radny pan, który też sam oczekiwał królestwa Bożego, śmiele wszedł do Piłata, i prosił o ciało Jezusowe.
przyszedł Józef z Arymathei, wybitny radca, który sam wyczekiwał Królestwa, śmiało wszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
Przyszedł Józef z Arymatei, ważny członek Rady, który sam też oczekiwał królestwa Bożego, śmiało wszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
A Piłat się dziwował, jeźliby już umarł; i zawoławszy setnika, pytał go, dawnoli umarł?
Zaś Piłat się zdziwił, że już umarł, po czym zawołał setnika i go spytał, czy dawno zginął?
A Piłat zdziwił się, że już nie żyje, i zawoławszy setnika, zapytał go, czy dawno umarł.
A dowiedziawszy się od setnika, darował ciało Józefowi.
A kiedy się dowiedział od setnika, podarował ciało Józefowi
I upewniony przez setnika, wydał ciało Józefowi.
A on kupiwszy prześcieradło, zdjąwszy go, obwinął w prześcieradło, i położył go w grobie, który był wykowany z opoki, i przywalił kamień do drzwi grobowych.
Zaś on kupił sukno, zdjął go, owinął suknem oraz położył go w grobowcu, który był wyciosany ze skały. Zatoczył też kamień na drzwi grobowca.
Ten kupił płótno, zdjął go, owinął płótnem i złożył w grobowcu, który był wykuty w skale, a przed wejście do grobowca zatoczył kamień.
Ale Maryja Magdalena, i Maryja, matka Jozesowa, patrzały, kędy go położono.
A Maria Magdalena oraz Maria Jozesa patrzały, gdzie został położony.
A Maria Magdalena i Maria, matka Józefa, patrzyły, gdzie go złożono.