Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 12
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Kto miłuje ćwiczenie, miłuje umiejętność; a kto ma w nienawiści karność, głupim jest.
Ten, kto miłuje napomnienie – miłuje wiedzę; a kto nienawidzi przygany – jest bezmyślnym.
Kto kocha karność, kocha wiedzę, a kto nienawidzi upomnienia, jest głupi.
Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi.
Dobry zyskuje upodobanie u WIEKUISTEGO; lecz potępia On podstępnego człowieka.
Dobry człowiek zdobędzie łaskę PANA, ale PAN potępi podstępnego.
Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Człowiek nie utwierdzi się niegodziwością; lecz korzeń sprawiedliwych się nie zachwieje.
Człowiek nie umocni się niegodziwością, lecz korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego.
Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna.
Żona cnotliwa jest koroną swego męża, ale ta, która go hańbi, jest jak zgnilizna w jego kościach.
Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe.
Zamysły sprawiedliwych są wymierzone ku prawości; knowania niegodziwych ku szalbierstwu.
Myśli sprawiedliwych są prawe, a rady niegodziwych zdradliwe.
Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich.
Mowy niegodziwych to czyhanie na krew; sprawiedliwych ocalają ich usta.
Słowa niegodziwych czyhają na krew, lecz usta prawych ocalą ich.
Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje.
Złoczyńcy bywają powaleni, więc ich nie będzie; ale dom sprawiedliwych się utrzyma.
Niegodziwi zostają powaleni i już ich nie ma, a dom sprawiedliwych się ostoi.
Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę.
Człowiek będzie chwalony za jego mądrość, a kto jest przewrotnego serca, zostanie wzgardzony.
Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba.
Lepszy jest człowiek wzgardzony, który ma sługę, niż ten, kto się chwali, a któremu brak chleba.
Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest.
Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.
Sprawiedliwy dba o życie swego bydła, a serce niegodziwych jest okrutne.
Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest.
Kto uprawia swą rolę nasyci się chlebem; lecz bezmyślnym jest ten, co ugania się za marnościami.
Kto uprawia swoją ziemię, nasyci się chlebem, a kto naśladuje próżnujących, jest nierozumny.
Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją.
Niegodziwy tęskni za połowem złych; ale korzeń sprawiedliwych wyda swój plon.
Niegodziwy pragnie sieci złych, a korzeń sprawiedliwych wydaje owoc.
W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.
W uchybieniu ust jest sieć dla złoczyńcy, lecz sprawiedliwy unika biedy.
Zły zostaje usidlony przez grzech swoich warg, a sprawiedliwy wyjdzie z ucisku.
Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
Z plonu swych ust każdy nasyca się dobrem; a o czym świadczą ręce człowieka – to bywa mu oddane.
Człowiek nasyci się dobrem z owocu swoich ust, a za dzieła swoich rąk otrzyma zapłatę.
Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
Droga głupiego wydaje się słuszna w jego oczach, ale kto słucha rady, jest mądry.
Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
Gniew głupiego objawia się od razu, a roztropny skrywa hańbę.
Kto mówi prawdę, opowiada sprawiedliwość; ale świadek kłamliwy mówi zdradę.
Kto mówi rzetelnie – świadczy o sprawiedliwości; lecz fałszywy świadek głosi matactwo.
Kto mówi prawdę, wyraża sprawiedliwość, ale fałszywy świadek oszustwo.
Znajdzie takowego, co mówi słowa jako miecz przerażające; ale język mądrych jest lekarstwem.
Niejeden mówi jakby kłuł mieczem; a mowa mędrców niesie ukojenie.
Znajdzie się taki, którego słowa są jak miecz przeszywający, lecz język mądrych jest lekarstwem.
Wargi prawdomówne utwierdzone będą na wieki; ale króciuchno trwa język kłamliwy.
Mowa prawdy utrzyma się na wieki, ale kłamliwy język tylko na mrugnięcie oka.
Prawdomówne wargi będą trwać na wieki, ale język kłamliwy trwa króciutko.
Zdrada jest w sercu tych, którzy złe myślą; ale którzy radzą do pokoju, mają wesele.
Ułuda prowadzi serce tych, co knują zło; a pewna radość dla tych, co doradzają pokój.
Podstęp jest w sercu tych, którzy knują zło, lecz u doradzających pokój jest radość.
Nie spotka sprawiedliwego żadne nieszczęście; ale niezbożnicy pełni będą złego.
Żadne nieszczęście nie spotka sprawiedliwego, a niegodziwi przesyceni są niedolą.
Sprawiedliwego nie spotka żadne zło, ale niegodziwi będą pełni nieszczęścia.
Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się.
Ohydą dla WIEKUISTEGO są kłamliwe usta; a ci, co dochowują wierności, dostępują Jego upodobania.
Wargi kłamliwe budzą odrazę w PANU, a ci, którzy postępują w prawdzie, podobają mu się.
Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
Człowiek roztropny ukrywa wiedzę, a serce głupich rozgłasza głupotę.
Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
Ręka skrzętnych będzie panować, a opieszała stanie się hołdowniczą.
Ręka pracowitych będzie panowała, a leniwa będzie płaciła daninę.
Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.
Troska w sercu człowieka przygnębia je, a dobre słowo je rozwesela.
Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.
Więcej niż bliźni posiada sprawiedliwy, a droga niegodziwych wyprowadzi ich na tułactwo.
Sprawiedliwy jest zacniejszy od swego bliźniego, a droga niegodziwych prowadzi ich na manowce.
Nie upiecze chytry obłowu swojego; ale człowiek pilny majętności kosztownych nabędzie.
Opieszałość nie złowi sobie zdobyczy, ale pilny człowiek posiada cenny skarb.
Leniwy nie upiecze tego, co upolował, ale mienie człowieka pracowitego jest cenne.
Na ścieszce sprawiedliwości żywot, a na drodze ścieszki jej niemasz śmierci.
Na drodze sprawiedliwych jest życie, a kierunek tej ścieżki to nieśmiertelność.
Na ścieżce sprawiedliwości jest życie, na jej drodze nie ma śmierci.