Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 13
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Syn mądry przyjmuje ćwiczenie ojcowskie, ale naśmiewca nie słucha strofowania.
Mądry syn przyjmuje ojcowskie napomnienie, a szyderca nie słucha surowej mowy.
Mądry syn przyjmuje pouczenie ojca, a szyderca nie słucha strofowania.
Każdy będzie pożywał dobrego z owocu ust swoich; ale dusza przewrotnych krzywdy pożywać będzie.
Niejeden z plonu swych ust spożywa dobro, jednak pragnieniem przeniewierców jest grabież.
Człowiek będzie spożywać dobro z owocu swoich ust, a dusza przewrotnych będzie spożywać przemoc.
Kto strzeże ust swych, strzeże duszy swojej; kto lekkomyślnie otwiera wargi swe, będzie starty.
Kto strzeże swoich ust – ten pilnuje swojego życia; zaś kto swe wargi lekkomyślnie otwiera – temu grozi ruina.
Kto strzeże swych ust, strzeże swojej duszy; kto szeroko otwiera swe wargi, będzie zniszczony.
Dusza leniwego żąda, a nic nie ma; ale dusza pracowitych zbogaci się.
Gorąco pragnie, ale nie ma; lecz dusza gorliwych będzie nasycona.
Dusza leniwego pragnie, a nic nie ma, a dusza pracowitych zostanie obficie nasycona.
Słowa kłamliwego nienawidzi sprawiedliwy; ale niezbożny staje się obrzydliwym i shańbionym.
Sprawiedliwy nienawidzi kłamliwego słowa, a niegodziwiec szkaluje i hańbi.
Sprawiedliwy nienawidzi kłamliwego słowa, a niegodziwy staje się obrzydliwy i zhańbiony.
Sprawiedliwość strzeże tego, który żyje bez zmazy; ale niezbożność podwraca grzesznika.
Sprawiedliwość ochrania tego, co postępuje nieskazitelnie; a grzesznika oplątuje niegodziwość.
Sprawiedliwość strzeże tego, który postępuje uczciwie, a niegodziwość powala grzesznika.
Znajduje się taki co się czyni bogatym, a nie ma nic; i taki, co się czyni ubogim, choć ma wiele bogactw.
Jeden udaje bogatego, chociaż nic nie posiada; inny udaje biednego, chociaż ma znaczne mienie.
Znajduje się taki, który czyni siebie bogatym, a nie ma nic; inny czyni siebie ubogim, choć ma wiele bogactw.
Okup żywota człowieczego jest bogactwo jego; ale ubogi nie słucha łajania.
Okupem za życie napadniętego człowieka może być jego mienie; lecz biedny nie słyszy takiej groźby.
Okupem za życie człowieka jest jego bogactwo, a ubogi nie słucha strofowania.
Światłość sprawiedliwych jasna: ale pochodnia bezbożnych zgaśnie.
Wesoło będzie świecić światło sprawiedliwych, lecz pochodnia niegodziwych zgaśnie.
Radośnie błyszczy światło sprawiedliwych, a pochodnia niegodziwych zgaśnie.
Samą tylko pychą człowiek zwady wszczyna, ale przy tych, co radę przyjmują, jest mądrość.
Pycha wznieca tylko swary; a mądrość jest u tych, którzy się naradzają.
Spór powstaje tylko dzięki pysze, a mądrość jest przy tych, co przyjmują radę.
Bogactwa źle nabyte umniejszą się; ale kto je zgromadza ręką swą, przyczynia ich.
Zmniejszy się bogactwo pochodzące z niczego; lecz pomnoży je ten, który zbiera na rękę.
Łatwo zdobyte bogactwo zmniejsza się, a kto je gromadzi swą ręką, pomnaża je.
Nadzieja długa wątli serce; ale żądość wypełniona jest drzewem żywota.
Przewlekająca się nadzieja sprawia boleść serca, a spełnione życzenie jest jakby drzewem życia.
Przedłużająca się nadzieja sprawia ból sercu, a spełnione pragnienie jest drzewem życia.
Kto gardzi słowem Bożem, sam sobie szkodzi; ale kto się boi przykazania jego, odniesie nagrodę.
Kto lekceważy Słowo, temu się to policzy za winę; lecz będzie wynagrodzony ten, który szanuje przykazania.
Kto gardzi słowem Bożym, ten zginie, a kto się boi przykazania, dostanie nagrodę.
Nauka mądrego jest źródłem żywota ku ochronieniu się sideł śmierci.
Źródłem życia jest nauka mędrca, ona pozwala unikać sideł śmierci.
Prawo mądrego jest źródłem życia, by uniknąć sideł śmierci.
Rozum dobry daje łaskę; ale droga przewrotnych jest przykra.
Zdrowy rozsądek zapewnia życzliwość, lecz droga zdrajców jest silna.
Prawdziwy rozum daje łaskę, a droga przewrotnych jest ciężka.
Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
Mądry czyni wszystko z rozwagą; głupi roztacza swą niedorzeczność.
Każdy roztropny postępuje rozważnie, a głupi ujawnia głupotę.
Poseł niezbożny upada we złe; ale poseł wierny jest lekarstwem.
Niegodziwy posłaniec wtrąca w nieszczęście; ale wierny posłaniec przynosi ratunek.
Niegodziwy posłaniec popada w zło, a wierny wysłannik jest lekarstwem.
Ubóstwo i zelżywość przyjdzie na tego, który się wyłamuje z karności; ale kto przestrzega upominania, wysławiony będzie.
Kto odrzuca przestrogę dostępuje nędzy i hańby; poważany jest ten, co zwraca uwagę na przyganę.
Ubóstwo i hańba spadną na tego, który odrzuca karność, a kto szanuje upomnienia, dozna czci.
Żądność wypełniona słodka jest duszy; ale odstąpić od złego, głupim jest obrzydliwością.
Zaspokojone pragnienie jest słodkie dla duszy; stronienie od złego jest wstrętne dla głupców.
Spełnione pragnienie jest słodkie dla duszy, a odwrócenie się od zła budzi odrazę w głupcach.
Kto chodzi z mądrymi, mądrym będzie; ale kto towarzyszy z głupimi, startym będzie.
Kto przystaje z mędrcami – nabiera mądrości; a kto się łączy z głupcami – staje się złym.
Kto przestaje z mądrymi, będzie mądry, a towarzysz głupców będzie zniszczony.
Nieszczęście grzeszników ściga; ale sprawiedliwym Bóg dobrem nagrodzi.
Grzeszników ściga ich złość; sprawiedliwych wynagradza ich szczęście.
Nieszczęście ściga grzeszników, a sprawiedliwych Bóg nagrodzi dobrem.
Dobry człowiek zostawia dziedzictwo synom synów swoich; ale majętność grzesznika sprawiedliwemu zachowana bywa.
Prawy przekazuje dziedzictwo swym wnukom; a mienie grzesznego jest przechowane dla sprawiedliwych.
Dobry człowiek zostawia dziedzictwo dzieciom swoich dzieci, a majątek grzesznika jest zachowany dla sprawiedliwego.
Obfita żywność na roli ubogich, a drugi ginie przez nieroztropność.
Małe pole biednych daje pod dostatkiem żywności; a przez swoją nieprawość, niejeden jest niszczony.
Obfita żywność jest na roli ubogich, lecz i ta może niszczeć przez nieroztropność.
Kto zawściąga rózgi swej, ma w nienawiści syna swego; ale kto go miłuje, wczas go karze.
Kto powściąga swą rózgę – nienawidzi swojego syna; lecz kto go miłuje zawczasu go karci.
Kto oszczędza swą rózgę, nienawidzi swego syna, a kto go kocha, karze w porę.
Sprawiedliwy je, i nasyca duszę swoję; ale żołądek niezbożnych niedostatek cierpi.
Sprawiedliwy jada tyle, by się nasycić; lecz życie niegodziwych cierpi na nienasycenie.
Sprawiedliwy je i syci swoją duszę, a żołądek niegodziwych cierpi niedostatek.