Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 14
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Mądra niewiasta buduje dom swój; ale go głupia rękami swemi rozwala.
Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
Mądra kobieta buduje swój dom, a głupia burzy go własnymi rękami.
Kto chodzi w szczerości swojej, boi się Pana; ale przewrotny w drogach swoich gardzi nim.
Kto obawia się WIEKUISTEGO chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
Kto postępuje w sposób prawy, boi się PANA, a przewrotny na swoich drogach gardzi nim.
W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
W ustach głupiego jest rózga pychy, a mądrych strzegą ich wargi.
Gdzie niemasz wołów, żłób jest próżny; ale siłą wołów mnoży się obfitość zboża.
Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.
Gdzie nie ma wołów, żłób jest pusty, lecz dzięki sile wołów mnoży się obfitość zboża.
Świadek prawdziwy nie kłamie; ale świadek fałszywy mówi kłamstwo.
Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.
Wierny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek mówi kłamstwa.
Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.
Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
Szyderca szuka mądrości, a nie znajduje, lecz rozumnemu wiedza przychodzi łatwo.
Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
Odsuń się od głupiego, gdyż nie znajdziesz u niego warg rozumnych.
Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
Mądrość roztropnego to poznanie swojej drogi, a głupotą głupich jest oszustwo.
Każdy głupi nakrywa grzech, a między uprzejmymi mieszka przyjaźń.
Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.
Głupcy szydzą z grzechu, a u prawych jest przychylność.
Serce każdego uznaje gorzkość duszy swojej, a do wesela jego nie przymięsza się obcy.
Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.
Serce zna własną gorycz, a obcy nie wtrąca się w jego radość.
Dom niezbożnych zgładzony będzie; ale przybytek cnotliwych zakwitnie.
Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.
Dom niegodziwych będzie zgładzony, a mieszkanie prawych zakwitnie.
Zda się pod czas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej jest drogą na śmierć.
Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
Jest droga, która człowiekowi wydaje się słuszna, lecz końcem jej jest droga do śmierci.
Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.
Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.
Nawet w śmiechu serce boleje, a końcem takiej wesołości jest smutek.
Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.
Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.
Serce odstępcy nasyci się jego drogami, a dobry człowiek swoimi.
Prostak wierzy każdemu słowu; ale ostrożny zrozumiewa postępki swoje.
Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.
Prosty wierzy każdemu słowu, a roztropny zważa na swoje kroki.
Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
Mądry boi się i odwraca się od zła, ale głupi w swym szaleństwie jest pewny siebie.
Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
Człowiek porywczy popełnia głupstwa, a podstępny jest znienawidzony.
Głupstwo prostacy dziedzicznie trzymają; ale ostrożni bywają koronowani umiejętnością.
Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
Prości ludzie dziedziczą głupotę, a roztropni są koronowani wiedzą.
źli się kłaniają przed dobrymi, a niepobożni stoją u drzwi sprawiedliwego.
Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.
Źli kłaniają się przed dobrymi, a niegodziwi u bram sprawiedliwego.
Ubogi bywa i u przyjaciela swego w nienawiści; ale wiele jest tych, którzy bogatego miłują.
Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.
Ubogi jest znienawidzony nawet przez swego bliźniego, a bogaty ma wielu przyjaciół.
Bliźnim swym grzesznik pogardza; ale kto ma litość nad ubogimi, błogosławionym jest.
Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.
Kto gardzi swym bliźnim, ten grzeszy, a kto lituje się nad ubogimi, jest błogosławiony.
Izali nie błądzą, którzy wymyślają złe? a miłosierdzie i prawda należy tym, którzy wymyślają dobre.
Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.
Czyż nie błądzą ci, którzy obmyślają zło? Ale miłosierdzie i prawda są z tymi, którzy obmyślają dobro.
W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.
Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.
Każda praca przynosi pożytek, a puste słowa prowadzą do nędzy.
Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
Koroną mądrych jest ich bogactwo, ale głupota głupich pozostaje głupotą.
Świadek prawdziwy wyzwala duszę; ale fałszywy kłamstwo mówi.
Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.
Prawdomówny świadek ocala dusze, a fałszywy mówi kłamstwa.
Kto się boi Pana, ma ufanie mocne; a synowie jego ucieczkę mieć będą.
W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.
W bojaźni PANA jest mocne zaufanie, a jego synowie będą mieć ucieczkę.
Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.
Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.
Bojaźń PANA jest źródłem życia, by uniknąć sideł śmierci.
W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
Liczny lud to chwała króla, a brak ludu to zguba władcy.
Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
Nieskory do gniewu jest bardzo roztropny, lecz porywczy wywyższa głupotę.
Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
Zdrowe serce jest życiem ciała, a zazdrość jest zgnilizną kości.
Kto ciemięży ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; ale go czci, kto ma litość nad ubogim.
Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.
Kto gnębi ubogiego, uwłacza jego Stwórcy, a czci go ten, kto lituje się nad ubogim.
Dla złości swojej wygnany bywa niepobożny; ale sprawiedliwy nadzieję ma i przy śmierci swojej.
Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.
Niegodziwy zostaje wygnany z powodu swojego zła, a sprawiedliwy ma nadzieję nawet w czasie swojej śmierci.
W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
Mądrość spoczywa w sercu rozumnego, a co jest w sercu głupich, wychodzi na jaw.
Sprawiedliwość wywyższa naród; ale grzech jest ku pohańbieniu narodów.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
Sprawiedliwość wywyższa naród, a grzech jest hańbą narodów.
Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.
Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.
Król jest przychylny dla roztropnego sługi, lecz gniewa się na tego, który przynosi hańbę.