Biblia Gdańska 1881

Przypowieści Salomona 17

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.

nbg

Lepszy suchy kęs, a przy nim spokój; niż dom pełen mięsa i kłótnie.

ubg

Lepszy jest kęs suchego chleba, a przy tym spokój, niż dom pełen bydła ofiarnego z kłótnią.

2
bg

Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.

nbg

Rozumny sługa zapanuje nad gnuśnym synem i weźmie udział w dziedzictwie pośród braci.

ubg

Sługa roztropny będzie panował nad synem, który przynosi hańbę, i wraz z jego braćmi będzie miał udział w dziedzictwie.

3
bg

Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.

nbg

Tygiel dla srebra, piec dla złota; lecz serca próbuje WIEKUISTY.

ubg

Tygiel dla srebra, piec dla złota, ale serca bada PAN.

4
bg

Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.

nbg

Niecny zważa na nieprawe usta; kłamca przysłuchuje się złowieszczej mowie.

ubg

Zły zważa na wargi fałszywe, a kłamca słucha przewrotnego języka.

5
bg

Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie pomsty.

nbg

Kto urąga ubogiemu – bluźni jego Stwórcy; kto cieszy się z nieszczęścia – nie ujdzie bezkarnie.

ubg

Kto naśmiewa się z ubogiego, uwłacza jego Stwórcy, a kto się cieszy z nieszczęścia, nie uniknie kary.

6
bg

Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.

nbg

Koroną starców są wnuki, a ozdobą dzieci ich rodzice.

ubg

Koroną starców są synowie synów, a chlubą synów są ich ojcowie.

7
bg

Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.

nbg

Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu.

ubg

Poważna mowa nie przystoi głupiemu, tym mniej kłamliwe usta dostojnikowi.

8
bg

Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.

nbg

Wdzięcznym kamieniem jest łapówka w oczach tego, kto ją odbiera; gdzie się z nią zwrócisz – znajdziesz powodzenie.

ubg

Dar jest jak drogocenny kamień w oczach tego, kto go posiada; gdziekolwiek z nim zmierza, ma powodzenie.

9
bg

Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.

nbg

Kto osłabia uchybienie – szuka miłości; a kto wznawia sprawę – rozłącza przyjaciół.

ubg

Kto kryje grzech, szuka miłości, a kto wyjawia sprawę, rozdziela przyjaciół.

10
bg

Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.

nbg

Nagana głębiej wnika u rozumnego, niż sto plag u kpiarza.

ubg

Nagana lepiej działa na rozumnego niż sto razów na głupiego.

11
bg

Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany.

nbg

Wichrzyciel tylko szuka nieszczęścia; lecz będzie posłany przeciw niemu okrutny wysłannik.

ubg

Zły szuka jedynie buntu; dlatego zostanie wysłany przeciw niemu okrutny posłaniec.

12
bg

Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.

nbg

Lepiej człowiekowi spotkać niedźwiedzicę, która jest pozbawiona szczeniąt – niż głupca w jego głupocie.

ubg

Lepiej człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą, której zabrano młode, niż z głupim w jego głupocie.

13
bg

Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.

nbg

Kto dobro odpłaca złem – z tego domu zło nie odejdzie.

ubg

Kto odpłaca złem za dobro, temu zło z domu nie ustąpi.

14
bg

Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.

nbg

Kiedy wszczyna się kłótnia, to jakby ktoś rozpętał fale; więc zaniechaj jej zanim wybuchnie zwada.

ubg

Kto zaczyna kłótnię, jest jak ten, co puszcza wodę; dlatego zaniechaj sporu, zanim wybuchnie.

15
bg

Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są obrzydliwością Panu.

nbg

Uniewinniający złoczyńcę, albo potępiający sprawiedliwego – obydwaj są ohydą dla WIEKUISTEGO.

ubg

Kto usprawiedliwia niegodziwego i kto potępia sprawiedliwego, obaj budzą odrazę w PANU.

16
bg

Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?

nbg

Co po pieniądzach w ręku głupca? Czy są do kupna mądrości? Nie wystarcza mu do tego rozumu.

ubg

Na cóż w ręku głupiego pieniądze, by zdobyć mądrość, skoro nie ma rozumu?

17
bg

Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat.

nbg

Prawdziwy przyjaciel miłuje w każdy czas i jak brat stawia się on w nieszczęściu.

ubg

Przyjaciel kocha w każdym czasie, a brat rodzi się w nieszczęściu.

18
bg

Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.

nbg

Ten, kto poręcza – jest bezmyślnym człowiekiem, bo daje rękojmię za drugiego.

ubg

Nierozumny człowiek daje porękę i ręczy na oczach przyjaciela.

19
bg

Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.

nbg

Kto miłuje kłótnię – miłuje występek; a kto podwyższa swe drzwi – szuka ruiny.

ubg

Kto kocha grzech, kocha spór, a kto podwyższa swoją bramę, szuka zagłady.

20
bg

Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.

nbg

Przewrotne serce nie znajdzie szczęścia; a kto zmienia swój język – popadnie w niedolę.

ubg

Przewrotny w sercu nie znajduje dobra, a kto ma przewrotny język, wpadnie w zło.

21
bg

Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.

nbg

Kto spłodził głupca – spłodził go na swoje utrapienie; ojciec nikczemnika nie będzie się cieszył.

ubg

Kto spłodzi głupca, zrobi to na swój smutek, a ojciec głupiego nie doznaje radości.

22
bg

Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.

nbg

Rozradowane serce przyspiesza uzdrowienie; a duch zgnębiony wysusza kości.

ubg

Wesołe serce działa dobrze jak lekarstwo, a przygnębiony duch wysusza kości.

23
bg

Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.

nbg

Niegodziwy bierze z zanadrza łapówkę, by skrzywić ścieżki prawa.

ubg

Niegodziwy bierze dar z zanadrza, aby wypaczać ścieżki sądu.

24
bg

Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.

nbg

Rozumny ma mądrość przed sobą; a oczy głupca przebywają na krańcu ziemi.

ubg

Mądrość jest przed obliczem rozumnego, a oczy głupca są aż na krańcu ziemi.

25
bg

Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.

nbg

Strapieniem dla ojca jest głupi syn i gorzką troską dla swojej rodzicielki.

ubg

Głupi syn jest zmartwieniem dla ojca i goryczą dla rodzicielki.

26
bg

Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.

nbg

Karać grzywną sprawiedliwego to jest niedobra sprawa; a bić szlachetnych – to urąga wszelkiej słuszności.

ubg

Zaprawdę to niedobrze wymierzyć karę sprawiedliwemu ani bić władców za prawość.

27
bg

Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.

nbg

Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.

ubg

Kto ma wiedzę, powściąga swoje słowa, człowiek roztropny jest zacnego ducha.

28
bg

Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.

nbg

I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.

ubg

Nawet głupi, gdy milczy, uchodzi za mądrego, a kto zamyka swoje wargi za rozumnego.