Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 17
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.
Lepszy suchy kęs, a przy nim spokój; niż dom pełen mięsa i kłótnie.
Lepszy jest kęs suchego chleba, a przy tym spokój, niż dom pełen bydła ofiarnego z kłótnią.
Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.
Rozumny sługa zapanuje nad gnuśnym synem i weźmie udział w dziedzictwie pośród braci.
Sługa roztropny będzie panował nad synem, który przynosi hańbę, i wraz z jego braćmi będzie miał udział w dziedzictwie.
Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.
Tygiel dla srebra, piec dla złota; lecz serca próbuje WIEKUISTY.
Tygiel dla srebra, piec dla złota, ale serca bada PAN.
Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.
Niecny zważa na nieprawe usta; kłamca przysłuchuje się złowieszczej mowie.
Zły zważa na wargi fałszywe, a kłamca słucha przewrotnego języka.
Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie pomsty.
Kto urąga ubogiemu – bluźni jego Stwórcy; kto cieszy się z nieszczęścia – nie ujdzie bezkarnie.
Kto naśmiewa się z ubogiego, uwłacza jego Stwórcy, a kto się cieszy z nieszczęścia, nie uniknie kary.
Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.
Koroną starców są wnuki, a ozdobą dzieci ich rodzice.
Koroną starców są synowie synów, a chlubą synów są ich ojcowie.
Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.
Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu.
Poważna mowa nie przystoi głupiemu, tym mniej kłamliwe usta dostojnikowi.
Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.
Wdzięcznym kamieniem jest łapówka w oczach tego, kto ją odbiera; gdzie się z nią zwrócisz – znajdziesz powodzenie.
Dar jest jak drogocenny kamień w oczach tego, kto go posiada; gdziekolwiek z nim zmierza, ma powodzenie.
Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.
Kto osłabia uchybienie – szuka miłości; a kto wznawia sprawę – rozłącza przyjaciół.
Kto kryje grzech, szuka miłości, a kto wyjawia sprawę, rozdziela przyjaciół.
Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.
Nagana głębiej wnika u rozumnego, niż sto plag u kpiarza.
Nagana lepiej działa na rozumnego niż sto razów na głupiego.
Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany.
Wichrzyciel tylko szuka nieszczęścia; lecz będzie posłany przeciw niemu okrutny wysłannik.
Zły szuka jedynie buntu; dlatego zostanie wysłany przeciw niemu okrutny posłaniec.
Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.
Lepiej człowiekowi spotkać niedźwiedzicę, która jest pozbawiona szczeniąt – niż głupca w jego głupocie.
Lepiej człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą, której zabrano młode, niż z głupim w jego głupocie.
Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.
Kto dobro odpłaca złem – z tego domu zło nie odejdzie.
Kto odpłaca złem za dobro, temu zło z domu nie ustąpi.
Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.
Kiedy wszczyna się kłótnia, to jakby ktoś rozpętał fale; więc zaniechaj jej zanim wybuchnie zwada.
Kto zaczyna kłótnię, jest jak ten, co puszcza wodę; dlatego zaniechaj sporu, zanim wybuchnie.
Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są obrzydliwością Panu.
Uniewinniający złoczyńcę, albo potępiający sprawiedliwego – obydwaj są ohydą dla WIEKUISTEGO.
Kto usprawiedliwia niegodziwego i kto potępia sprawiedliwego, obaj budzą odrazę w PANU.
Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
Co po pieniądzach w ręku głupca? Czy są do kupna mądrości? Nie wystarcza mu do tego rozumu.
Na cóż w ręku głupiego pieniądze, by zdobyć mądrość, skoro nie ma rozumu?
Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat.
Prawdziwy przyjaciel miłuje w każdy czas i jak brat stawia się on w nieszczęściu.
Przyjaciel kocha w każdym czasie, a brat rodzi się w nieszczęściu.
Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.
Ten, kto poręcza – jest bezmyślnym człowiekiem, bo daje rękojmię za drugiego.
Nierozumny człowiek daje porękę i ręczy na oczach przyjaciela.
Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.
Kto miłuje kłótnię – miłuje występek; a kto podwyższa swe drzwi – szuka ruiny.
Kto kocha grzech, kocha spór, a kto podwyższa swoją bramę, szuka zagłady.
Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.
Przewrotne serce nie znajdzie szczęścia; a kto zmienia swój język – popadnie w niedolę.
Przewrotny w sercu nie znajduje dobra, a kto ma przewrotny język, wpadnie w zło.
Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.
Kto spłodził głupca – spłodził go na swoje utrapienie; ojciec nikczemnika nie będzie się cieszył.
Kto spłodzi głupca, zrobi to na swój smutek, a ojciec głupiego nie doznaje radości.
Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.
Rozradowane serce przyspiesza uzdrowienie; a duch zgnębiony wysusza kości.
Wesołe serce działa dobrze jak lekarstwo, a przygnębiony duch wysusza kości.
Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.
Niegodziwy bierze z zanadrza łapówkę, by skrzywić ścieżki prawa.
Niegodziwy bierze dar z zanadrza, aby wypaczać ścieżki sądu.
Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.
Rozumny ma mądrość przed sobą; a oczy głupca przebywają na krańcu ziemi.
Mądrość jest przed obliczem rozumnego, a oczy głupca są aż na krańcu ziemi.
Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.
Strapieniem dla ojca jest głupi syn i gorzką troską dla swojej rodzicielki.
Głupi syn jest zmartwieniem dla ojca i goryczą dla rodzicielki.
Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.
Karać grzywną sprawiedliwego to jest niedobra sprawa; a bić szlachetnych – to urąga wszelkiej słuszności.
Zaprawdę to niedobrze wymierzyć karę sprawiedliwemu ani bić władców za prawość.
Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
Kto ma wiedzę, powściąga swoje słowa, człowiek roztropny jest zacnego ducha.
Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.
I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.
Nawet głupi, gdy milczy, uchodzi za mądrego, a kto zamyka swoje wargi za rozumnego.