Biblia Gdańska 1881

Przypowieści Salomona 18

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.

nbg

Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.

ubg

Samolub szuka tego, co mu się podoba, i wtrąca się w każdą sprawę.

2
bg

Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.

nbg

Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.

ubg

Głupi nie ma upodobania w rozumie, lecz w tym, co serce mu objawia.

3
bg

Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.

nbg

Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.

ubg

Gdy przychodzi niegodziwy, przychodzi też pogarda, a z hańbą urąganie.

4
bg

Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.

nbg

Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.

ubg

Słowa ust człowieka są jak głębokie wody, a źródło mądrości jak płynący potok.

5
bg

Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.

nbg

Wzgląd w sądzie na osobę niegodziwego jest równie niedobry jak uchylanie prawa sprawiedliwego.

ubg

Niedobrze przez wzgląd na osobę niegodziwą krzywdzić sprawiedliwego w sądzie.

6
bg

Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.

nbg

Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.

ubg

Wargi głupiego wchodzą w spór, a jego usta wołają o razy.

7
bg

Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.

nbg

Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.

ubg

Usta głupiego są jego zgubą, a jego wargi sidłem jego duszy.

8
bg

Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.

nbg

Słowa plotkarza są jak łakocie i wnikają do tajników wnętrza.

ubg

Słowa plotkarza są jak rany i przenikają do głębi wnętrzności.

9
bg

Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.

nbg

Kto jest opieszały w swych sprawach – staje się marnotrawnym bratem.

ubg

Kto jest niedbały w pracy, jest bratem marnotrawcy.

10
bg

Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.

nbg

Imię WIEKUISTEGO to silna baszta; do niej chroni się sprawiedliwy oraz zostaje ocalony.

ubg

Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.

11
bg

Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.

nbg

Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.

ubg

Zamożność bogacza jest jego warownym miastem i jak wysoki mur w jego wyobrażeniu.

12
bg

Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.

nbg

Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.

ubg

Przed upadkiem serce człowieka jest wyniosłe, a chwałę poprzedza pokora.

13
bg

Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.

nbg

Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.

ubg

Kto odpowiada, zanim wysłucha, ujawnia głupotę i ściąga na siebie hańbę.

14
bg

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

nbg

Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?

ubg

Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?

15
bg

Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.

nbg

Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.

ubg

Serce rozumnego zdobywa wiedzę, a ucho mądrych szuka wiedzy.

16
bg

Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.

nbg

Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.

ubg

Dar człowieka toruje mu drogę i prowadzi go przed wielkich.

17
bg

Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.

nbg

Pierwszy mówca jak gdyby ma słuszność w swoim sporze, ale przychodzi drugi i go bada.

ubg

Ten, który jest pierwszy w swojej sprawie, zdaje się sprawiedliwy, ale przychodzi jego bliźni i sprawdza go.

18
bg

Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.

nbg

Los kładzie koniec sporom oraz ustanawia rozejm między silnymi.

ubg

Los kładzie kres sporom i rozstrzyga między możnymi.

19
bg

Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.

nbg

Zdradzony brat jest odporniejszy niż gród warowny, a ich kłótnie – niby zawory zamku.

ubg

Brat obrażony trudniejszy do zdobycia niż warowne miasto, a spory są jak rygle w zamku.

20
bg

Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.

nbg

Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.

ubg

Owocem swoich ust nasyci człowiek swoje wnętrze, nasyci się plonem swych warg.

21
bg

Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.

nbg

W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.

ubg

Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.

22
bg

Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.

nbg

Kto znalazł dobrą żonę – znalazł szczęście i dostąpił łaski od WIEKUISTEGO.

ubg

Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i dostąpił łaski od PANA.

23
bg

Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.

nbg

Biedny przemawia błagalnie, a bogaty odpowiada zuchwale.

ubg

Ubogi prosi pokornie, ale bogaty odpowiada surowo.

24
bg

Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.

nbg

Kto ma licznych towarzyszy – ma ich ku własnej zgubie; lecz przyjaciel bywa szczerzej przywiązany niż brat.

ubg

Człowiek, który ma przyjaciół, musi obchodzić się z nimi po przyjacielsku, a jest przyjaciel, który przylgnie bardziej niż brat.