Biblia Gdańska 1881

Przypowieści Salomona 20

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.

nbg

Wino czyni szydercą, ostry napój – zgiełkliwym; nikt nie jest mądrym, kto się nim odurza.

ubg

Wino jest szydercą, mocny trunek wrzaskliwy, a każdy, kto zostaje zwiedziony przez nie, jest niemądry.

2
bg

Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.

nbg

Niczym ryk lwa jest uniesienie króla; kto go jątrzy – zawinia przeciw sobie.

ubg

Strach, który budzi król, jest jak ryk lwa; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko swojej duszy.

3
bg

Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.

nbg

Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.

ubg

Zaprzestać sporu jest zaszczytem dla człowieka, ale każdy głupiec się w niego wdaje.

4
bg

Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.

nbg

Leniwy nie orze z powodu zimna; lecz nic nie znajdzie, kiedy będzie szukał w trakcie żniwa.

ubg

Leniwy nie orze z powodu zimna; dlatego będzie żebrać we żniwa, ale nic nie otrzyma.

5
bg

Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.

nbg

Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.

ubg

Rada w sercu człowieka jest jak głęboka woda, lecz człowiek roztropny zaczerpnie jej.

6
bg

Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?

nbg

Prawie każdy człowiek natrafia na człowieka mu życzliwego; ale wiernego przyjaciela – któż takiego znajdzie?

ubg

Większość ludzi przechwala się swoją dobrocią, ale wiernego człowieka któż znajdzie?

7
bg

Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.

nbg

Gdy sprawiedliwy chodzi w swej nieskazitelności – szczęśliwe są po nim jego dzieci.

ubg

Sprawiedliwy postępuje uczciwie, błogosławione są po nim jego dzieci.

8
bg

Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.

nbg

Kiedy król zasiada na tronie sprawiedliwości – rozwiewa swymi oczyma każdą niecność.

ubg

Król siedzący na swoim sędziowskim tronie rozprasza swoimi oczami wszelkie zło.

9
bg

Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?

nbg

Kto może powiedzieć: Zdjąłem z mojego serca zmazę, jestem czysty od moich grzechów.

ubg

Któż może powiedzieć: Oczyściłem swoje serce, jestem czysty od swego grzechu?

10
bg

Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.

nbg

Dwojaka waga i dwojaka miara – obie są ohydą dla WIEKUISTEGO.

ubg

Dwojakie odważniki i dwojaka miara obydwa budzą odrazę w PANU.

11
bg

Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.

nbg

Już chłopiec daje się poznać w swych postępkach; czy jego działalność będzie czystą i prawą.

ubg

Nawet dziecko poznaje się po uczynkach, czy jego czyn jest czysty i prawy.

12
bg

Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.

nbg

Ucho, które słyszy i oko, które widzi – oba utworzył WIEKUISTY.

ubg

Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, oba uczynił PAN.

13
bg

Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.

nbg

Nie kochaj się w spaniu, byś nie zubożał; trzymaj swe oczy otwarte, a nasycisz się chlebem.

ubg

Nie kochaj spania, byś nie zubożał; otwórz oczy, a nasycisz się chlebem.

14
bg

Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.

nbg

Liche to, liche! – mówi kupujący; ale gdy odchodzi, chwali się zakupem.

ubg

To liche, to liche, mówi kupujący, ale chwali się, gdy odchodzi.

15
bg

Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.

nbg

Jest mnóstwo złota i korali; lecz najcenniejszym klejnotem są rozumne usta.

ubg

Istnieje złoto i obfitość pereł, ale wargi rozumne są kosztownym klejnotem.

16
bg

Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.

nbg

Zabierz mu jego szatę, bo za obcego zaręczył; zabierz mu ją w zastaw za tą cudzą sprawę.

ubg

Zabierz szatę tego, który ręczył za obcego, a od tego, który ręczył za cudzą kobietę, zabierz zastaw.

17
bg

Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.

nbg

Słodkim jest dla człowieka chleb obłudy; lecz w następstwie jego usta napełniają się żwirem.

ubg

Chleb oszustwa smakuje człowiekowi, ale potem jego usta będą napełnione piaskiem.

18
bg

Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.

nbg

Plany utwierdzają się przez wspólną radę; prowadź wojnę tylko rozważnymi sposobami.

ubg

Zamysły są utwierdzone dzięki radzie, a wojnę prowadź z rozwagą.

19
bg

Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.

nbg

Kto zdradza tajemnice – krąży jako oszczerca; dlatego nie zadawaj się z takim, co tak otwiera swe usta.

ubg

Plotkarz zdradza tajemnice; dlatego nie zadawaj się z tym, który pochlebia wargami.

20
bg

Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.

nbg

Kto złorzeczy ojcu, lub swojej matce – tego światło zgaśnie pośród ponurej ciemności.

ubg

Kto złorzeczy swemu ojcu albo matce, tego pochodnia zgaśnie w gęstych ciemnościach.

21
bg

Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.

nbg

Spuścizna zdobyta z początku szybko – nie będzie błogosławiona na końcu.

ubg

Dziedzictwo prędko nabyte na początku nie będzie błogosławione na końcu.

22
bg

Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.

nbg

Nie mów: Odpłacę złem! Ufaj WIEKUISTEMU, a ci dopomoże.

ubg

Nie mów: Odpłacę złem. Czekaj na PANA, a wybawi cię.

23
bg

Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.

nbg

Ohydą dla WIEKUISTEGO jest dwojaka waga i fałszywe szale – niedobra to rzecz.

ubg

Dwojakie odważniki budzą odrazę w PANU, a fałszywa waga nie jest dobra.

24
bg

Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?

nbg

Ludzkie kroki kierowane są przez WIEKUISTEGO; jakże człowiek mógłby zrozumieć swoją drogę?

ubg

Od PANA pochodzą drogi człowieka; jakże może człowiek zrozumieć własną drogę?

25
bg

Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.

nbg

Zasadzką jest dla człowieka, gdy bez namysłu woła: Poświęcone! A dopiero potem rozważa śluby.

ubg

Sidłem dla człowieka jest pożreć to, co święte, i zastanowić się dopiero po złożeniu ślubów.

26
bg

Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.

nbg

Mądry król oddziela niegodziwych, a następnie puszcza po nich koło młockarni.

ubg

Mądry król rozprasza niegodziwych i wywiera na nich zemstę.

27
bg

Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.

nbg

Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.

ubg

Duch człowieka jest pochodnią PANA, która bada wszystkie skrytości wnętrza.

28
bg

Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.

nbg

Króla strzeże miłosierdzie i prawda; on wspiera miłosierdziem swój tron.

ubg

Miłosierdzie i prawda strzegą króla, a jego tron oparty jest na miłosierdziu.

29
bg

Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.

nbg

Ozdobą młodzieńców jest ich siła, a strojem starców siwy włos.

ubg

Chlubą młodzieńców jest ich siła, a ozdobą starców sędziwość.

30
bg

Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.

nbg

Wrzynające się pręgi leczą zło cięgi wnikające do tajników wnętrza.

ubg

Siność ran oczyszcza zło, a razy głębię wnętrza.