Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 20
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.
Wino czyni szydercą, ostry napój – zgiełkliwym; nikt nie jest mądrym, kto się nim odurza.
Wino jest szydercą, mocny trunek wrzaskliwy, a każdy, kto zostaje zwiedziony przez nie, jest niemądry.
Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.
Niczym ryk lwa jest uniesienie króla; kto go jątrzy – zawinia przeciw sobie.
Strach, który budzi król, jest jak ryk lwa; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko swojej duszy.
Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.
Zaprzestać sporu jest zaszczytem dla człowieka, ale każdy głupiec się w niego wdaje.
Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.
Leniwy nie orze z powodu zimna; lecz nic nie znajdzie, kiedy będzie szukał w trakcie żniwa.
Leniwy nie orze z powodu zimna; dlatego będzie żebrać we żniwa, ale nic nie otrzyma.
Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.
Rada w sercu człowieka jest jak głęboka woda, lecz człowiek roztropny zaczerpnie jej.
Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?
Prawie każdy człowiek natrafia na człowieka mu życzliwego; ale wiernego przyjaciela – któż takiego znajdzie?
Większość ludzi przechwala się swoją dobrocią, ale wiernego człowieka któż znajdzie?
Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.
Gdy sprawiedliwy chodzi w swej nieskazitelności – szczęśliwe są po nim jego dzieci.
Sprawiedliwy postępuje uczciwie, błogosławione są po nim jego dzieci.
Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.
Kiedy król zasiada na tronie sprawiedliwości – rozwiewa swymi oczyma każdą niecność.
Król siedzący na swoim sędziowskim tronie rozprasza swoimi oczami wszelkie zło.
Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?
Kto może powiedzieć: Zdjąłem z mojego serca zmazę, jestem czysty od moich grzechów.
Któż może powiedzieć: Oczyściłem swoje serce, jestem czysty od swego grzechu?
Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.
Dwojaka waga i dwojaka miara – obie są ohydą dla WIEKUISTEGO.
Dwojakie odważniki i dwojaka miara obydwa budzą odrazę w PANU.
Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.
Już chłopiec daje się poznać w swych postępkach; czy jego działalność będzie czystą i prawą.
Nawet dziecko poznaje się po uczynkach, czy jego czyn jest czysty i prawy.
Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.
Ucho, które słyszy i oko, które widzi – oba utworzył WIEKUISTY.
Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, oba uczynił PAN.
Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.
Nie kochaj się w spaniu, byś nie zubożał; trzymaj swe oczy otwarte, a nasycisz się chlebem.
Nie kochaj spania, byś nie zubożał; otwórz oczy, a nasycisz się chlebem.
Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.
Liche to, liche! – mówi kupujący; ale gdy odchodzi, chwali się zakupem.
To liche, to liche, mówi kupujący, ale chwali się, gdy odchodzi.
Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.
Jest mnóstwo złota i korali; lecz najcenniejszym klejnotem są rozumne usta.
Istnieje złoto i obfitość pereł, ale wargi rozumne są kosztownym klejnotem.
Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.
Zabierz mu jego szatę, bo za obcego zaręczył; zabierz mu ją w zastaw za tą cudzą sprawę.
Zabierz szatę tego, który ręczył za obcego, a od tego, który ręczył za cudzą kobietę, zabierz zastaw.
Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.
Słodkim jest dla człowieka chleb obłudy; lecz w następstwie jego usta napełniają się żwirem.
Chleb oszustwa smakuje człowiekowi, ale potem jego usta będą napełnione piaskiem.
Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.
Plany utwierdzają się przez wspólną radę; prowadź wojnę tylko rozważnymi sposobami.
Zamysły są utwierdzone dzięki radzie, a wojnę prowadź z rozwagą.
Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.
Kto zdradza tajemnice – krąży jako oszczerca; dlatego nie zadawaj się z takim, co tak otwiera swe usta.
Plotkarz zdradza tajemnice; dlatego nie zadawaj się z tym, który pochlebia wargami.
Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.
Kto złorzeczy ojcu, lub swojej matce – tego światło zgaśnie pośród ponurej ciemności.
Kto złorzeczy swemu ojcu albo matce, tego pochodnia zgaśnie w gęstych ciemnościach.
Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.
Spuścizna zdobyta z początku szybko – nie będzie błogosławiona na końcu.
Dziedzictwo prędko nabyte na początku nie będzie błogosławione na końcu.
Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.
Nie mów: Odpłacę złem! Ufaj WIEKUISTEMU, a ci dopomoże.
Nie mów: Odpłacę złem. Czekaj na PANA, a wybawi cię.
Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.
Ohydą dla WIEKUISTEGO jest dwojaka waga i fałszywe szale – niedobra to rzecz.
Dwojakie odważniki budzą odrazę w PANU, a fałszywa waga nie jest dobra.
Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?
Ludzkie kroki kierowane są przez WIEKUISTEGO; jakże człowiek mógłby zrozumieć swoją drogę?
Od PANA pochodzą drogi człowieka; jakże może człowiek zrozumieć własną drogę?
Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.
Zasadzką jest dla człowieka, gdy bez namysłu woła: Poświęcone! A dopiero potem rozważa śluby.
Sidłem dla człowieka jest pożreć to, co święte, i zastanowić się dopiero po złożeniu ślubów.
Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
Mądry król oddziela niegodziwych, a następnie puszcza po nich koło młockarni.
Mądry król rozprasza niegodziwych i wywiera na nich zemstę.
Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.
Duch człowieka jest pochodnią PANA, która bada wszystkie skrytości wnętrza.
Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
Króla strzeże miłosierdzie i prawda; on wspiera miłosierdziem swój tron.
Miłosierdzie i prawda strzegą króla, a jego tron oparty jest na miłosierdziu.
Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
Ozdobą młodzieńców jest ich siła, a strojem starców siwy włos.
Chlubą młodzieńców jest ich siła, a ozdobą starców sędziwość.
Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.
Wrzynające się pręgi leczą zło cięgi wnikające do tajników wnętrza.
Siność ran oczyszcza zło, a razy głębię wnętrza.