Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 20
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.
Wino czyni szydercą, ostry napój – zgiełkliwym; nikt nie jest mądrym, kto się nim odurza.
Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.
Niczym ryk lwa jest uniesienie króla; kto go jątrzy – zawinia przeciw sobie.
Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.
Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.
Leniwy nie orze z powodu zimna; lecz nic nie znajdzie, kiedy będzie szukał w trakcie żniwa.
Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
Zamiar spoczywa w ludzkim sercu niby głęboka woda; lecz mąż rozumny umie go wydobyć na wierzch.
Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?
Prawie każdy człowiek natrafia na człowieka mu życzliwego; ale wiernego przyjaciela – któż takiego znajdzie?
Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.
Gdy sprawiedliwy chodzi w swej nieskazitelności – szczęśliwe są po nim jego dzieci.
Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.
Kiedy król zasiada na tronie sprawiedliwości – rozwiewa swymi oczyma każdą niecność.
Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?
Kto może powiedzieć: Zdjąłem z mojego serca zmazę, jestem czysty od moich grzechów.
Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.
Dwojaka waga i dwojaka miara – obie są ohydą dla WIEKUISTEGO.
Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.
Już chłopiec daje się poznać w swych postępkach; czy jego działalność będzie czystą i prawą.
Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.
Ucho, które słyszy i oko, które widzi – oba utworzył WIEKUISTY.
Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.
Nie kochaj się w spaniu, byś nie zubożał; trzymaj swe oczy otwarte, a nasycisz się chlebem.
Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.
Liche to, liche! – mówi kupujący; ale gdy odchodzi, chwali się zakupem.
Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.
Jest mnóstwo złota i korali; lecz najcenniejszym klejnotem są rozumne usta.
Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.
Zabierz mu jego szatę, bo za obcego zaręczył; zabierz mu ją w zastaw za tą cudzą sprawę.
Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.
Słodkim jest dla człowieka chleb obłudy; lecz w następstwie jego usta napełniają się żwirem.
Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.
Plany utwierdzają się przez wspólną radę; prowadź wojnę tylko rozważnymi sposobami.
Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.
Kto zdradza tajemnice – krąży jako oszczerca; dlatego nie zadawaj się z takim, co tak otwiera swe usta.
Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.
Kto złorzeczy ojcu, lub swojej matce – tego światło zgaśnie pośród ponurej ciemności.
Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.
Spuścizna zdobyta z początku szybko – nie będzie błogosławiona na końcu.
Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.
Nie mów: Odpłacę złem! Ufaj WIEKUISTEMU, a ci dopomoże.
Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.
Ohydą dla WIEKUISTEGO jest dwojaka waga i fałszywe szale – niedobra to rzecz.
Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?
Ludzkie kroki kierowane są przez WIEKUISTEGO; jakże człowiek mógłby zrozumieć swoją drogę?
Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.
Zasadzką jest dla człowieka, gdy bez namysłu woła: Poświęcone! A dopiero potem rozważa śluby.
Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
Mądry król oddziela niegodziwych, a następnie puszcza po nich koło młockarni.
Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
Dusza człowieka jest światłem WIEKUISTEGO; ono przenika wszystkie tajniki wnętrza.
Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
Króla strzeże miłosierdzie i prawda; on wspiera miłosierdziem swój tron.
Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
Ozdobą młodzieńców jest ich siła, a strojem starców siwy włos.
Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.
Wrzynające się pręgi leczą zło cięgi wnikające do tajników wnętrza.