Biblia Gdańska 1881
Przypowieści Salomona 29
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.
Człowiek napominany, a krnąbrny, będzie nagle zniszczony i to już nieuleczalnie.
Człowiek, który czyni twardym swój kark mimo częstych nagan, zostanie nagle zniszczony i pozbawiony ratunku.
Gdy się rozmnażają sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik, wzdycha lud.
Gdy mnożą się sprawiedliwi – lud się cieszy; a kiedy panuje niegodziwy – lud wzdycha.
Gdy sprawiedliwi są u władzy, lud się weseli, a gdy panują niegodziwi, lud wzdycha.
Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność.
Kto miłuje mądrość – sprawia radość swojemu ojcu; a kto się ugania za nierządnicami – trwoni mienie.
Kto miłuje mądrość, raduje swego ojca, a kto zadaje się z nierządnicami, trwoni majątek.
Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ją.
Król utwierdza kraj sprawiedliwością; a kto mnoży podatki – ten go niszczy.
Król utwierdza ziemię sądem, ale kto przyjmuje dary, burzy ją.
Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.
Człowiek, który schlebia swojemu bliźniemu – rozpościera sieć przed jego stopami.
Człowiek, który pochlebia swemu bliźniemu, rozciąga sieć przed jego nogami.
Występek złego jest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.
W występku niecnego człowieka kryją się sidła dla niego; a sprawiedliwy może się weselić i radować.
Grzech złego człowieka jest jego sidłem, ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.
Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu i umiejętności.
Sprawiedliwy zapoznaje się ze sprawą biednych; niegodziwy nie zasięga o tym wiadomości.
Sprawiedliwy zważa na sprawę ubogich, a niegodziwemu nie zależy na jej poznawaniu.
Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew.
Mężowie szyderstwa rozdmuchują w mieście namiętności; jednak mędrcy uśmierzają rozjątrzenie.
Szydercy prowadzą miasto w sidła, ale mądrzy odwracają gniew.
Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju.
Gdy spór toczy mędrzec z głupcem, czy ten się gniewa, czy śmieje – nie daje spokoju.
Jeśli mądry człowiek spiera się z głupim, czy się gniewa, czy się śmieje, nie ma pokoju.
Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o duszę jego.
Ludzie żądni krwi nienawidzą uczciwego; a prawi troszczą się o jego życie.
Krwiożercy nienawidzą prawego, ale sprawiedliwi szukają jego duszy.
Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
Głupi ujawnia cały swój umysł, a mądry zachowuje go na później.
Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są niepobożni.
Kiedy władca zwraca uwagę na słowa kłamstwa – wszyscy jego słudzy stają się niegodziwi.
Jeśli władca słucha kłamstw, to wszyscy jego słudzy są niegodziwi.
Ubogi i zdzierca spotkali się; a wszakże obydwóch oczy Pan oświeca.
Biedny i wyzyskiwacz się stykają; oczy obydwu oświeca WIEKUISTY.
Ubogi i zdzierca spotykają się, a PAN obu oświeca oczy.
Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie.
Król, który biednym wiernie wymierza sprawiedliwość – tego tron ostoi się na długi czas.
Tron króla, który sądzi ubogich według prawdy, będzie umocniony na wieki.
Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.
Rózga i napomnienie daje mądrość, a rozpasany chłopiec hańbi swoją matkę.
Rózga i upomnienia dają mądrość, a samowolne dziecko przynosi wstyd swojej matce.
Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają.
Kiedy mnożą się niegodziwi – mnoży się występek; lecz sprawiedliwi ujrzą ich upadek.
Gdy niegodziwi się mnożą, to mnoży się i przestępstwo, lecz sprawiedliwi ujrzą ich upadek.
Karz syna twego, a sprawić odpocznienie, i sposobi rozkosz duszy twojej.
Karć twojego syna, a użyczy ci pokoju oraz da rozkosz twojej duszy.
Karć swego syna, a da ci odpocząć i przyniesie rozkosz twojej duszy.
Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony jest.
Lud rozprzęga się w braku proroctwa; ale szczęśliwy ten, co przestrzega Prawa.
Gdy nie ma proroctwa, lud ginie, a kto przestrzega prawa, jest błogosławiony.
Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
Sługa nie daje się poprawić słowami, bo chociaż je zrozumie – nie zastosuje się do nich.
Sługi nie poprawi się słowami, bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.
Jeśli zobaczysz człowieka porywczego w swych słowach – oto więcej nadziei dla głupca, niż dla niego.
Widzisz człowieka, który jest pochopny w swoich słowach? Więcej nadziei dla głupca niż dla niego.
Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna.
Jeśli ktoś rozpieszcza od młodości swojego sługę – to ten stanie się ostatecznie darmozjadem.
Kto czule wychowuje sługę od młodości, na ostatek będzie go miał za syna.
Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
Człowiek pochopny do gniewu wznieca swary, a zapalczywy dopuszcza się wielu występków.
Człowiek gniewliwy wszczyna spór, a człowiek porywczy mnoży grzechy.
Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
Duma człowieka go poniży, lecz pokorny dostąpi chwały.
Pycha człowieka poniża go, ale pokorny w duchu dostąpi chwały.
Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.
Kto otrzymuje udział od złodzieja – nienawidzi własnego życia; słyszy on klątwę – ale go nie wyjawia.
Wspólnik złodzieja nienawidzi swojej duszy; słyszy przekleństwa, a nie wydaje go.
Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie.
Strach przed ludźmi prowadzi do zguby; lecz kto zaufał WIEKUISTEMU – ten znajdzie obronę.
Strach przed człowiekiem zastawia sidła, ale kto ufa PANU, będzie bezpieczny.
Wiele tych, co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego.
Wielu szuka oblicza władcy, ale sąd każdego przychodzi od WIEKUISTEGO.
Wielu zabiega o względy władcy, ale sąd każdego człowieka pochodzi od PANA.
Sprawiedliwym jest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością.
Zgrozą dla sprawiedliwych jest człowiek bezprawia, a zgrozą dla niegodziwca – ten, który postępuje poprawnie.
Bezbożny budzi odrazę w sprawiedliwych, a kto postępuje uczciwie, budzi odrazę w niegodziwych.