Biblia Gdańska 1881

Przypowieści Salomona 31

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.

nbg

Słowa Lemuela, króla Masy, którymi napomniała go jego matka.

ubg

Słowa króla Lemuela, proroctwo, którego nauczyła go jego matka.

2
bg

Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?

nbg

Co ci mam powiedzieć, mój synu? Co, synu mojego łona? Co mam ci powiedzieć; temu, dla którego uczyniłam tyle ślubów?

ubg

Cóż, synu mój? Cóż, synu mojego łona? I cóż, synu moich ślubów?

3
bg

Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.

nbg

Nie oddawaj kobietom swojej siły; ani twych zabiegów tym, którzy niszczą królów.

ubg

Nie oddawaj kobietom swej siły ani twoich dróg temu, co prowadzi do zguby królów.

4
bg

Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;

nbg

Nie królom, Lemuelu, nie królom przystoi pić wino, ani panom pytać o mocny napój.

ubg

Nie królom, o Lemuelu, nie królom wypada pić wina i nie książętom bawić się mocnym napojem;

5
bg

By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.

nbg

By pijąc, nie zapomniał, co jest Prawem oraz nie spaczył Prawa wszystkich dzieci niedoli.

ubg

By pijąc, nie zapomnieli praw i nie wypaczyli sprawy wszystkich ludzi uciśnionych.

6
bg

Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.

nbg

Dajcie napój temu, co ginie; a wino tym, których dusza jest rozgoryczona.

ubg

Dajcie mocny napój ginącym, a wino strapionym na duchu.

7
bg

Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.

nbg

Niech pije, by zapomniał o swojej biedzie i więcej nie pamiętał o swej trosce.

ubg

Niech się napiją i zapomną o swoim ubóstwie, i niech nie pamiętają więcej swego utrapienia.

8
bg

Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

nbg

Otwieraj twoje usta za niemym; w sprawie wszystkich, co giną.

ubg

Otwórz swe usta dla niemych w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

9
bg

Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.

nbg

Otwieraj twoje usta, sądź sprawiedliwie, broń sprawy biednego i uciśnionego.

ubg

Otwórz swe usta, sądź sprawiedliwie i broń sprawy ubogiego i nędzarza.

10
bg

Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?

nbg

Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość.

ubg

Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły.

11
bg

Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.

nbg

Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku.

ubg

Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie.

12
bg

Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.

nbg

Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia.

ubg

Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia.

13
bg

Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.

nbg

Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią.

ubg

Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami.

14
bg

Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.

nbg

Podobna jest do okrętów kupca, bowiem z daleka sprowadza swój chleb.

ubg

Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka.

15
bg

I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.

nbg

Wstaje dopóki jeszcze noc; wydziela żywność dla swojego domu i zwykłe zatrudnienie dla swych służebnic.

ubg

Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym.

16
bg

Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.

nbg

Myśli o polu i je nabywa; zasadza winnicę z owocu swoich rąk.

ubg

Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice.

17
bg

Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.

nbg

Mocą przepasuje swe biodra i krzepko porusza swe ramiona.

ubg

Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.

18
bg

Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.

nbg

Uważa, by dobry był jej produkt; w nocy nie gaśnie jej światło.

ubg

Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie.

19
bg

Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.

nbg

Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę.

ubg

Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono.

20
bg

Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.

nbg

Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu.

ubg

Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza.

21
bg

Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

nbg

Nie obawia się śniegu na swoim domu, bo cały jej dom ubrany jest w szkarłat.

ubg

Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat.

22
bg

Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.

nbg

Sporządza sobie kobierce; bisior i purpura stanowią jej szatę.

ubg

Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury.

23
bg

Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.

nbg

Jej mąż jest poważany w bramach, gdy zasiada ze starszyzną kraju.

ubg

Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi.

24
bg

Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.

nbg

Przygotowuje też zarzutki i je sprzedaje, a pas podaje kramarzowi.

ubg

Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi.

25
bg

Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.

nbg

Jej strojem jest moc, wspaniałość i z uśmiechem spogląda na przyszły dzień.

ubg

Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości.

26
bg

Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

nbg

Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.

ubg

Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia.

27
bg

Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.

nbg

Czuwa nad porządkiem swojego domu i chleba próżniactwa nie jada.

ubg

Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa.

28
bg

Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,

nbg

Jej synowie występują i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż ją wysławia:

ubg

Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali:

29
bg

Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.

nbg

Wiele niewiast dzielnie się pokazało, jednak ty przewyższasz je wszystkie.

ubg

Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie.

30
bg

Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.

nbg

Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.

ubg

Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.

31
bg

Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.

nbg

Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.

ubg

Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.