Biblia Gdańska 1881

Księga Psalmów 104

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś.

nbg

Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością.

ubg

Błogosław, moja duszo, PANA. PANIE, mój Boże, jesteś bardzo wielki; odziałeś się w chwałę i majestat.

2
bg

Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.

nbg

Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.

ubg

Okryłeś się światłością jak szatą, rozciągnąłeś niebiosa jak zasłonę.

3
bg

Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;

nbg

Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłoki i unosisz się na skrzydłach wiatru.

ubg

Zbudowałeś na wodach swoje komnaty, czynisz obłoki swym rydwanem, chodzisz na skrzydłach wiatru.

4
bg

Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym.

nbg

Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie.

ubg

Czynisz swoich aniołów duchami, swe sługi ogniem płonącym.

5
bg

Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne.

nbg

Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków.

ubg

Założyłeś fundamenty ziemi, tak że się nigdy nie zachwieje.

6
bg

Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.

nbg

Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami.

ubg

Okryłeś ją głębią jak szatą, wody stanęły nad górami.

7
bg

Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały.

nbg

Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły.

ubg

Na twoje zgromienie rozbiegły się, a na głos twego grzmotu szybko pouciekały.

8
bg

Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył.

nbg

Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś.

ubg

Wzniosły się ponad góry, zniżyły się w doliny, na miejsce, które dla nich założyłeś.

9
bg

Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.

nbg

Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.

ubg

Wyznaczyłeś im granicę, aby jej nie przekroczyły ani nie powróciły, by okryć ziemię.

10
bg

Który wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami,

nbg

Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami.

ubg

Wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami;

11
bg

A napój dawały wszystkiemu zwierzowi polnemu; a z nich gaszą leśne osły pragnienie swoje.

nbg

Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie.

ubg

I napoiły wszystkie zwierzęta polne, dzikie osły gaszą w nich swoje pragnienie.

12
bg

Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje.

nbg

Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos.

ubg

Przy nich mieszka ptactwo niebieskie i śpiewa pośród gałęzi.

13
bg

Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia.

nbg

Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł.

ubg

Nawadniasz góry ze swoich komnat, owocami twoich dzieł syci się ziemia.

14
bg

Za twoją sprawą rośnie trawa dla bydła, a zioła na pożytek człowieczy; ty wywodzisz chleb z ziemi:

nbg

Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb.

ubg

Sprawiasz, że rośnie trawa dla bydła i zioła na użytek człowieka, żeby dobywał chleb z ziemi;

15
bg

I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki.

nbg

I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka.

ubg

I wino, które rozwesela serce człowieka, i oliwę, od której rozjaśnia się twarz, i chleb, który krzepi serce ludzkie.

16
bg

Nasycone bywają i drzewa Pańskie, i cedry Libanu, których nasadził;

nbg

Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził.

ubg

Nasycone są drzewa PANA, cedry Libanu, które zasadził;

17
bg

Na których ptaki gniazda swe mają, i bocian na jedlinach ma dom swój.

nbg

Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy.

ubg

Na których ptaki mają swe gniazda; jedliny, na których bocian ma swój dom.

18
bg

Góry wysokie dzikim kozom, a skały są ucieczką królikom.

nbg

Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików.

ubg

Wysokie góry są dla górskich kozłów, a skały są schronieniem dla królików.

19
bg

Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.

nbg

Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód.

ubg

Uczynił księżyc, aby odmierzał czas; słońce zna swój zachód.

20
bg

Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.

nbg

Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu.

ubg

Sprowadzasz ciemność i nastaje noc, w której wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.

21
bg

Lwięta ryczą do łupu, i szukają od Boga pokarmu swego.

nbg

Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia.

ubg

Lwiątka ryczą za łupem i szukają swego pokarmu od Boga.

22
bg

Lecz gdy słońce wznijdzie, zaś się zgromadzają, i w jamach swoich kładą się.

nbg

Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach.

ubg

Słońce wstaje, schodzą się razem i kładą się w swoich jamach.

23
bg

Tedy wychodzi człowiek do roboty swojej, i do pracy swojej aż do wieczora.

nbg

A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora.

ubg

Wtedy wychodzi człowiek do swojej roboty i do swojej pracy aż do wieczora.

24
bg

O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem.

nbg

Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY, wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności.

ubg

O, jak liczne są twoje dzieła, PANIE! Wszystkie je uczyniłeś mądrze, ziemia jest pełna twego bogactwa.

25
bg

W morzu zaś wielkiem i bardzo szerokiem, tam są płazy, którym nie masz liczby, i zwierzęta małe i wielkie.

nbg

To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe.

ubg

Oto morze wielkie i szerokie, w nim niezliczone istoty pełzające, zwierzęta małe i wielkie.

26
bg

Po niem okręty przechodzą, i wieloryb, któregoś ty stworzył, aby w niem igrał.

nbg

Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował.

ubg

Po nim pływają okręty i Lewiatan, którego stworzyłeś, aby w nim igrał.

27
bg

Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.

nbg

Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy.

ubg

Wszystko to czeka na ciebie, abyś dał im pokarm we właściwym czasie.

28
bg

Gdy im dajesz, zbierają; gdy otwierasz rękę twoję, nasycone bywają dobremi rzeczami.

nbg

Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem.

ubg

Gdy dajesz im, zbierają; gdy otwierasz swą rękę, sycą się dobrami.

29
bg

Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.

nbg

Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

ubg

Lecz gdy ukrywasz swe oblicze, trwożą się; gdy odbierasz im ducha, giną i obracają się w proch.

30
bg

Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.

nbg

Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi.

ubg

Gdy wysyłasz twego ducha, zostają stworzone i odnawiasz oblicze ziemi.

31
bg

Niechajże będzie chwała Pańska na wieki; niech się rozweseli Pan w sprawach swoich.

nbg

Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami.

ubg

Niech chwała PANA trwa na wieki, niech się raduje PAN swymi dziełami.

32
bg

On gdy wejrzy na ziemię, zadrży; dotknie się gór, a zakurzą się.

nbg

Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią.

ubg

Patrzy na ziemię, a ona drży, dotyka gór, a dymią.

33
bg

Będę śpiewał Panu za żywota mego; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje.

nbg

Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję.

ubg

Będę śpiewał PANU, póki żyję; będę śpiewał memu Bogu, póki istnieję.

34
bg

O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.

nbg

Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM.

ubg

Moje rozmyślanie o nim wdzięczne będzie, rozraduję się w PANU.

35
bg

Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, a niezbożnych aby już nie było! Błogosław, duszo moja! Panu. Halleluja.

nbg

Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!

ubg

Niech zostaną wytraceni z ziemi grzesznicy i niech nie będzie już niegodziwych! Błogosław, moja duszo, PANA. Alleluja.