Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 137
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na Syon.
Nad rzekami Babelu, tam siedzieliśmy płacząc i wspominając Cyon.
By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.
Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon.
Na wierzbach, które są w nim, zawieszaliśmy harfy nasze.
W nim na wierzbach zawieszaliśmy nasze lutnie.
We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.
Na wierzbach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy;
A gdy nas tam pytali ci, którzy nas zawiedli w niewolę, o słowa pieśni,( chociażeśmy byli zawiesili pieśni radości,) mówiąc: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich,
Tam zaborcy domagali się od nas słów pieśni, a nasi gnębiciele radości. Zaśpiewajcie nam jakąś z pieśni Cyonu.
For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us required of us mirth, saying, Sing us one of the songs of Zion.
Bo tam ci, którzy nas wzięli w niewolę, żądali od nas pieśni, a nasi ciemięzcy radości, mówiąc: Śpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu.
Odpowiedzieliśmy: Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzoziemców?
Jakże my mamy śpiewać pieśń WIEKUISTEGO na obcej ziemi?
How shall we sing the LORD's song in a strange land?
Jakże możemy śpiewać pieśń PANA na obcej ziemi?
Jeźliże cię zapomnę, o Jeruzalemie! niech zapomni sama siebie prawica moja.
Jeżeli cię zapomnę, Jeruszalaim, niech zdrętwieje moja prawica.
If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.
Jeśli zapomnę o tobie, Jeruzalem, niech sama o sobie zapomni moja prawica.
Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę wesele moje.
Niech mój język przylgnie do mego podniebienia, jeślibym nie pamiętał o tobie, jeślibym nie postawił Jeruszalaim na przedzie mojej radości.
If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not Jerusalem above my chief joy.
Niech mi język przylgnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie, jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.
Wspomnij, Panie! na synów Edomskich, i na dzień Jeruzalemski, w który mówili: Poburzcie, poburzcie aż do gruntu w nim.
WIEKUISTY, pamiętaj synom Edomu dzień Jeruszalaim; tym, co wołali: Burzcie, burzcie aż do jej fundamentów.
Remember, O LORD, the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase it, rase it, even to the foundation thereof.
Pamiętaj, PANIE, synów Edomu i dzień Jeruzalem, gdy mówili: Zburzcie, zburzcie je aż do jego fundamentu.
O córko Babilońska! i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, któryć odda nagrodę twoję, za to, coś nam złego uczyniła.
O, córko Babelu, ty będziesz spustoszona; szczęśliwy, kto ci zrównoważy odpłatę, którą nam zapłaciłaś.
O daughter of Babylon, who art to be destroyed; happy shall he be, that rewardeth thee as thou hast served us.
O córko Babilonu, i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, kto ci odpłaci za zło, jakie nam uczyniłaś.
Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dziatki twe o skałę.
Szczęśliwy kto pochwyci i roztrąci o skałę twoje dzieci.
Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.
Błogosławiony, kto schwyci i roztrzaska twe dzieci o skałę.