Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 137
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Nad rzekami Babilońskiemi, tameśmy siadali i płakali, wspominając na Syon.
Nad rzekami Babelu, tam siedzieliśmy płacząc i wspominając Cyon.
Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon.
Na wierzbach, które są w nim, zawieszaliśmy harfy nasze.
W nim na wierzbach zawieszaliśmy nasze lutnie.
Na wierzbach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy;
A gdy nas tam pytali ci, którzy nas zawiedli w niewolę, o słowa pieśni,( chociażeśmy byli zawiesili pieśni radości,) mówiąc: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich,
Tam zaborcy domagali się od nas słów pieśni, a nasi gnębiciele radości. Zaśpiewajcie nam jakąś z pieśni Cyonu.
Bo tam ci, którzy nas wzięli w niewolę, żądali od nas pieśni, a nasi ciemięzcy radości, mówiąc: Śpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu.
Odpowiedzieliśmy: Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzoziemców?
Jakże my mamy śpiewać pieśń WIEKUISTEGO na obcej ziemi?
Jakże możemy śpiewać pieśń PANA na obcej ziemi?
Jeźliże cię zapomnę, o Jeruzalemie! niech zapomni sama siebie prawica moja.
Jeżeli cię zapomnę, Jeruszalaim, niech zdrętwieje moja prawica.
Jeśli zapomnę o tobie, Jeruzalem, niech sama o sobie zapomni moja prawica.
Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę wesele moje.
Niech mój język przylgnie do mego podniebienia, jeślibym nie pamiętał o tobie, jeślibym nie postawił Jeruszalaim na przedzie mojej radości.
Niech mi język przylgnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie, jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.
Wspomnij, Panie! na synów Edomskich, i na dzień Jeruzalemski, w który mówili: Poburzcie, poburzcie aż do gruntu w nim.
WIEKUISTY, pamiętaj synom Edomu dzień Jeruszalaim; tym, co wołali: Burzcie, burzcie aż do jej fundamentów.
Pamiętaj, PANIE, synów Edomu i dzień Jeruzalem, gdy mówili: Zburzcie, zburzcie je aż do jego fundamentu.
O córko Babilońska! i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, któryć odda nagrodę twoję, za to, coś nam złego uczyniła.
O, córko Babelu, ty będziesz spustoszona; szczęśliwy, kto ci zrównoważy odpłatę, którą nam zapłaciłaś.
O córko Babilonu, i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, kto ci odpłaci za zło, jakie nam uczyniłaś.
Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dziatki twe o skałę.
Szczęśliwy kto pochwyci i roztrąci o skałę twoje dzieci.
Błogosławiony, kto schwyci i roztrzaska twe dzieci o skałę.