Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 18
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawida, sługi Pańskiego, który mówił do Pana słowa tej pieśni onego dnia, gdy go Pan wyrwał z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego, i z ręki Saulowej; i rzekł:
Przewodnikowi chóru. Przez sługę WIEKUISTEGO – Dawida, który wypowiedział BOGU słowa tej pieśni, kiedy WIEKUISTY go wybawił z rąk wszystkich nieprzyjaciół, a w szczególności z ręki Saula.
Przewodnikowi chóru. Psalm sługi PANA, Dawida, który wypowiedział do PANA słowa tej pieśni w dniu, gdy go PAN ocalił z rąk wszystkich jego wrogów i z ręki Saula. Powiedział wtedy: Będę cię miłował, PANIE, mocy moja.
Rozmiłuję się ciebie, Panie, mocy moja!
Zatem powiedział: Miłuję cię WIEKUISTY, ma potęgo.
PAN moją skałą, moją twierdzą i wybawicielem. Mój Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mego zbawienia, moją warownią.
Pan opoką moją, twierdzą moją, i wybawicielem moim; Bóg mój skała moja, w nim będę ufał; tarcza moja, i róg zbawienia mego, ucieczka moja.
WIEKUISTY Skało, moja twierdzo i mój wybawco; Boże mój – obrono, w którą wierzę; moja tarczo, mój rogu zbawienia oraz moja ucieczko.
Wezwę PANA, który jest godny chwały, a będę wybawiony od moich wrogów.
Wzywałem Pana chwalebnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony.
Wzywam Wielbionego, WIEKUISTEGO, więc jestem wybawiony od mych wrogów.
Ogarnęły mnie boleści śmierci i zatrwożyły mnie potoki bezbożnych.
Ogarnęły mię były boleści śmierci, a potoki niepobożnych zatrwożyły mię.
Ogarnęły mnie bóle śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości;
Boleści piekła mnie oplotły, pochwyciły mnie sidła śmierci.
Boleści grobu ogarnęły mię były, zachwyciły mię sidła śmierci.
męki piekielne mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci.
W moim utrapieniu wzywałem PANA i wołałem do mego Boga. Ze swojej świątyni usłyszał mój głos, a moje wołanie dotarło przed jego oblicze, do jego uszu.
W utrapieniu mojem wzywałem Pana, i wołałem do Boga mego; wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przed oblicznością jego przyszło do uszów jego.
W mojej niedoli wzywam WIEKUISTEGO, wołam do mego Boga; ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu, a me wołanie doszło przed Nim do Jego uszu.
Wtedy ziemia poruszyła się i zadrżała, a posady gór zatrzęsły się i zachwiały od jego gniewu.
Tedy się ziemia wzruszyła i zadrżała, a fundamenty gór zatrząsnęły się, i wzruszyły się od gniewu jego.
Ponieważ zapłonął gniewem, wstrząsnęła się i zadrżała ziemia, wstrząsnęły się oraz chwieją posady gór.
Z jego nozdrzy unosił się dym, z jego ust buchnął ogień trawiący, węgle zapaliły się od niego.
Występował dym z nozdrzy jego, węgle się rozpaliły od niego.
W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od Niego żarzą się głownie.
Nachylił niebiosa i zstąpił, a ciemność była pod jego stopami.
Nakłonił niebios, i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego.
Skłonił niebiosa i zstąpił, a pod Jego stopami gęsta mgła.
Dosiadł cherubina i latał; latał na skrzydłach wiatru.
A wsiadłszy na Cheruba, latał; latał na skrzydłach wiatrowych.
Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru.
Z ciemności zrobił sobie ukrycie, namiotem wokół niego były ciemne wody i gęste obłoki nieba.
Uczynił sobie z ciemności ukrycie, około siebie namiot swój z ciemnych wód, i z gęstych obłoków.
A wokół Niego jakby namiot, mrok uczynił Swoją osłoną, pomrokę wód, gęste obłoki.
Przed jego blaskiem rozeszły się jego obłoki, grad i węgle ogniste.
Od blasku przed nim rozeszły się obłoki jego, grad i węgle ogniste.
Przed blaskiem, który od Niego bił, pierzchały Jego chmury, także grad oraz ogniste głownie.
I zagrzmiał PAN na niebiosach, Najwyższy wydał swój głos, grad i węgle ogniste.
I zagrzmiał na niebie Pan, a Najwyższy wydał głos swój, grad i węgle ogniste.
WIEKUISTY zagrzmiał w niebiosach, Najwyższy wydał Swój głos, grad oraz błyskawice.
Wypuścił swe strzały i rozproszył ich, cisnął błyskawicami i ich rozgromił.
Wypuścił strzały swe, i rozproszył ich, a błyskawicami gęstemi rozgromił ich.
Wypuścił Swoje strzały oraz rozproszył nieprzyjaciół; ciskał błyskawicami i ich zmieszał.
I ukazały się głębiny wód, i odsłoniły się fundamenty świata od twojego upomnienia, PANIE, i od podmuchu tchnienia twoich nozdrzy.
I okazały się głębokości wód, a odkryte są grunty świata na fukanie twoje, Panie! i na tchnienie wiatru nozdrzy twoich.
Ukazały się też łożyska wód, a od Twej groźby, WIEKUISTY, i od zadęcia wichru Twego gniewu obnażyły się posady świata.
Posłał z wysoka, chwycił mnie, wyciągnął mnie z wielkich wód.
Posławszy z wysokości zachwycił mię; wyciągnął mię z wód wielkich.
Sięgnął z wysokości i mnie wziął, wydobył z wielkiej toni.
Ocalił mnie od potężnego wroga mego i od tych, którzy mnie nienawidzą, choć byli ode mnie mocniejsi.
Wyrwał mię od mocnego nieprzyjaciela mego, i od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię.
Ocalił mnie od potężnego wroga, oraz od moich nieprzyjaciół, chociaż byli mocniejsi ode mnie.
Zaskoczyli mnie w dniu mego utrapienia, lecz PAN był moją podporą.
Uprzedzili mię byli w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją.
Napadli mnie w dniu mojego nieszczęścia, ale BÓG stał się moją podporą.
Wyprowadził mnie na miejsce przestronne, wybawił mnie, bo mnie sobie upodobał.
Wywiódł mię na przestrzeństwo; wyrwał mię, iż mię umiłował.
Wyprowadził mnie na przestronność i mnie wybawił, gdyż mnie sobie upodobał.
Nagrodził mnie PAN według mojej sprawiedliwości, oddał mi według czystości moich rąk.
Nagrodził mi Pan według sprawiedliwości mojej; według czystości rąk moich oddał mi.
WIEKUISTY mnie wynagradza według mojej sprawiedliwości, odpłaca mi według czystości moich rąk.
Strzegłem bowiem dróg PANA i nie odstąpiłem niegodziwie od mego Boga.
Bom strzegł dróg Pańskich, anim odstąpił niezbożnie od Boga mego.
Bowiem przestrzegałem dróg WIEKUISTEGO i nie byłem odstępcą od mego Boga.
Bo miałem przed oczyma wszystkie jego nakazy i nie odrzucałem od siebie jego praw.
Bom miał wszystkie sądy jego przed oczyma memi, a ustaw jego nie odrzucałem od siebie.
Wszystkie Jego ustawy są przede mną oraz nie odstępuję od Jego praw.
Byłem wobec niego nienaganny i wystrzegałem się swojej nieprawości.
Owszem, byłem szczerym przed nim, a strzegłem się od nieprawości mojej.
Cały jestem Jemu oddany i wystrzegam się mego grzechu.
Dlatego oddał mi PAN według mojej sprawiedliwości, według czystości moich rąk przed jego oczyma.
Przetoż oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich, która była przed oczyma jego.
Dlatego BÓG mi oddaje według mojej sprawiedliwości, według czystości moich rąk, która jest przed Jego oczami.
Ty z miłosiernym miłosiernie się obejdziesz, a z człowiekiem nienagannym postąpisz nienagannie.
Ty, Panie! z miłosiernym miłosiernie się obejdziesz, a z mężem szczerym szczerze sobie postąpisz.
Z proszącym o litość postępujesz miłosiernie, a z prawym mężem – nieskazitelnie.
Wobec czystego okażesz się czysty, a wobec przewrotnego postąpisz przewrotnie;
Z uprzejmym uprzejmie się obejdziesz, a z przewrotnym przewrotnie sobie postąpisz;
Oczyszczonego oczyszczasz, a z przewrotnym walczysz.
Ty bowiem lud strapiony wybawisz, a oczy wyniosłe poniżysz.
Albowiem ty lud utrapiony wybawisz, a oczy wyniosłe poniżysz.
Gdyż wybawiasz lud uciśniony, a oczy wywyższone – poniżasz.
Bo ty zapalisz moją pochodnię; PAN, Bóg mój, rozjaśni moje ciemności.
Ty zaiste rozświecisz pochodnię moję; Pan, Bóg mój, oświeci ciemności moje.
Tak, Ty rozświecasz moją pochodnię; WIEKUISTY, mój Bóg rozjaśnia moją ciemność.
Bo z tobą przebiłem się przez wojsko, z moim Bogiem przeskoczyłem mur.
Gdyż z tobą przebiłem się przez wojsko, a z Bogiem moim przeskoczyłem mur.
Bo w Tobie przełamię szyki i w mym prawdziwym Bogu przestąpię mury.
Droga Boga jest doskonała, słowo PANA w ogniu wypróbowane. Tarczą jest dla wszystkich, którzy mu ufają.
Droga Boża doskonała jest; słowo Pańskie jest ogniem wypławione. Tarczą jest wszystkich, którzy w nim ufają.
Bóg, nieskazitelna jest Jego droga, a Słowo WIEKUISTEGO czyste; On jest tarczą dla wszystkich, którzy Mu ufają.
Bo któż jest Bogiem oprócz PANA? Któż skałą oprócz naszego Boga?
Bo któż jest Bóg, oprócz Pana? a kto opoką, oprócz Boga naszego?
Bo któż jest Bogiem, oprócz WIEKUISTEGO; kto Opoką, oprócz prawdziwego Boga?
To Bóg, który przepasuje mnie mocą i doskonałą czyni moją drogę.
On jest Bogiem, który mię opasuje mocą, a czyni prostą drogę moję.
Boga, co mnie opasał siłą oraz prostą uczynił moją drogę.
Moje nogi czyni jak u łani i stawia mnie na wyżynach.
Krzepi nogi moje jako jelenie, a na wysokich miejscach moich stawia mię.
Moje nogi upodobnił do jelenich i mnie stawia na mych wyżynach.
Ćwiczy moje ręce do walki, tak że mogę kruszyć spiżowy łuk swymi ramionami.
Çwiczy ręce moje do boju, tak, iż kruszę łuk miedziany ramionami swemi.
Moje ręce wprawia do boju, tak, że me ramiona naciągają spiżowy łuk.
Dałeś mi też tarczę swego zbawienia i wspierała mnie twoja prawica, a twoja dobrotliwość uczyniła mnie wielkim.
Dałeś mi też tarcz zbawienia twego, a prawica twoja podpierała mię, i dobrotliwość twoja uwielmożyła mię.
Dałeś mi tarczę Twojego zbawienia, Twoja prawica mnie wspierała, a Twa troskliwość czyni mnie wielkim.
Rozszerzyłeś ścieżkę dla mych kroków, tak że moje stopy się nie zachwiały.
Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak, że się nie zachwiały golenie moje.
Rozszerzyłeś moje kroki pode mną i nie zachwiały się moje stawy.
Ścigałem moich wrogów i dopadłem ich, nie zawróciłem, aż ich nie wytraciłem.
Goniłem nieprzyjaciół moich, a doścignąłem ich: i nie wróciłem się, ażem ich wytracił.
Ścigałem moich wrogów, dogoniłem ich i nie wróciłem, aż doszczętnie ich wytępiłem.
Powaliłem ich tak, że nie mogli powstać, upadli pod moje stopy.
Poraziłem ich tak, iż nie mogli powstać; upadli pod nogi moje.
Skruszyłem ich tak, że nie mogli powstać; upadli pod moimi stopami.
Przepasałeś mnie mocą do walki, powaliłeś pod moje stopy moich przeciwników.
Tyś mię opasał mocą ku bitwie; powstawających przeciwko mnie obaliłeś pod mię.
Tak do boju opasałeś mnie mocą, powaliłeś pode mnie moich wrogów.
Zmuszałeś moich wrogów do ucieczki, abym wykorzenił tych, którzy mnie nienawidzą.
Podałeś mi tył nieprzyjaciół moich, abym tych, którzy mię nienawidzą, wykorzenił.
Podałeś mi kark moich nieprzyjaciół, a więc zgładziłem moich wrogów.
Wołali, lecz nie było nikogo, kto by ich wybawił; wołali do PANA, lecz ich nie wysłuchał.
Wołalić, ale nie był, ktoby ich wybawił; do Pana, ale ich nie wysłuchał.
Wołali, ale nikt im nie pomógł; i do BOGA, ale im nie odpowiedział.
Starłem ich jak proch na wietrze, wyrzuciłem jak błoto uliczne.
I potarłem ich, jako proch od wiatru; jako błoto na ulicach podeptałem ich.
Więc starłem ich jak proch na przedzie wiatru, rozrzuciłem jak błoto ulic.
Wyzwoliłeś mnie od kłótni ludzkich, ustanowiłeś mnie głową narodów. Będzie mi służył lud, którego nie znałem.
Wyrwałeś mię od zwad ludzkich, a postawiłeś mię głową narodom; lud, któregom nie znał, służył mi.
Wybawiłeś mnie od zatargów ludu, ustanowiłeś mnie głową narodów; służy mi lud, którego nie znałem.
Jak tylko usłyszą o mnie, będą mi posłuszni, cudzoziemcy będą udawać uległość.
Skoro usłyszeli, byli mi posłuszni; cudzoziemcy obłudnie mi się poddawali.
Schlebiają mi cudzoziemscy; synowie, o których usłyszałem słuchem ucha.
Cudzoziemcy zmarnieją i będą drżeć w swoich warowniach.
Cudzoziemcy opadli, a drżeli w zamknieniach swoich.
Omdleli synowie obczyzny oraz drżąc, uchodzą ze swoich zamków.
PAN żyje, niech będzie błogosławiona moja skała, niech będzie wywyższony Bóg mego zbawienia.
Żyje Pan, błogosławiona opoka moja; przetoż niech będzie wywyższony Bóg zbawienia mego.
Żywy WIEKUISTY, niech będzie pochwalona moja Skała, niech będzie wywyższony Bóg zbawienia.
Bóg dokonuje za mnie zemsty i poddaje mi narody.
Bóg jest, który mi zleca pomsty, i podbija mi narody.
Bóg, który mi zlecił pomstę oraz poddał pode mnie narody;
Ty wyzwalasz mnie od moich wrogów; ty wywyższyłeś mnie ponad moich przeciwników, ocaliłeś mnie od gwałtownika.
Tyś wybawiciel mój od nieprzyjaciół moich; tyś mię nad powstawających przeciwko mnie wywyższył; od męża drapieżnego wyrwałeś mię.
który mnie wybawił od moich wrogów, wyniósł mnie ponad mych przeciwników i ocalił od srogiego męża.
Dlatego będę cię, PANIE, sławił wśród narodów i będę śpiewał twemu imieniu.
Przetoż cię, Panie! będę wyznawał między narodami, a będę śpiewał imieniowi twemu.
Dlatego chcę Cię sławić pomiędzy narodami, WIEKUISTY, będę śpiewał Twojemu Imieniu.
Bo dajesz wielkie wybawienie swemu królowi i na wieki okazujesz miłosierdzie swemu pomazańcowi Dawidowi i jego potomstwu.
Boś zacnie wybawił króla swego, a czynisz miłosierdzie pomazańcowi swemu Dawidowi, i nasieniu jego, aż na wieki.
gdyż wielkimi czynisz zwycięstwa Swojego króla, świadczysz łaskę Swojemu pomazańcowi, Dawidowi, oraz jego rodowi na wieki.
—