Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 49
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego psalm.
Przewodnikowi chóru Korachitów. Pieśń.
Przewodnikowi chóru. Psalm dla synów Koracha. Słuchajcie tego wszystkie narody, nadstawcie ucha wszyscy mieszkańcy świata.
Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi!
Usłyszcie to wszystkie narody, posłuchajcie wszyscy mieszkańcy świata.
Zarówno wy, prości, jak i wy, możni; zarówno bogaty, jak i ubogi.
Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
Zarówno dzieci ludu, jak i synowie dostojnych mężów, bogaty i biedny – razem.
Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślaniem mego serca będzie roztropność.
Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność.
Moje usta głoszą mądrość, a myśl z mojego serca – roztropność.
Nakłonię ucha ku przypowieści, przy harfie rozwiążę moją zagadkę.
Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję.
Skłonię ku przypowieści moje ucho i przy lutni wyłożę mą zagadkę.
Dlaczego mam się bać w dniach niedoli, gdy otacza mnie nieprawość tych, którzy mnie depczą?
Przeczże się mam bać we złe dni, aby mię nieprawość tych, którzy mię depczą, miała ogarnąć?
Czemu mam się obawiać złego, w dniach, w których mnie otacza nieprawość mych napastników?
Ci, którzy ufają swym bogactwom i chlubią się swym wielkim dostatkiem;
Którzy ufają bogactwom swoim, a w mnóstwie dostatków swoich chlubią się.
Was, co polegacie na swym mieniu oraz przechwalacie się swoim wielkim bogactwem.
Nikt z nich w żaden sposób nie odkupi swego brata ani nie może dać Bogu za niego okupu;
Gdyż brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi, ani może dać Bogu okupu jego zań.
Zaprawdę, nikt się nie zdoła odkupić i za siebie nie złoży Bogu okupu.
(Kosztowny bowiem jest okup za ich dusze i nigdy się nie zdarzy);
(Albowiem drogi jest okup duszy ich, i nie może się ostać na wieki.)
Gdyż kosztowny jest okup ich duszy, i nikt tego nigdy nie dokaże.
Aby żył na wieki i nie doznał zniszczenia.
Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu.
A choćby nawet żył długo, czy nie zobaczy grobu?
Każdy bowiem widzi, że mądrzy umierają, tak samo jak ginie głupiec i prostak, i zostawiają obcym swoje bogactwa.
Bo widzimy, iż i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje.
Tak, zobaczy! Mędrcy umierają, razem giną głupi, ograniczeni, i innym zostawiają swe mienie.
Myślą, że ich domy są wieczne, a ich mieszkania będą trwać z pokolenia na pokolenie; nazywają ziemie swymi imionami.
Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.
W ich myśli ich domy są wieczne, ich mieszkania od pokolenia do pokolenia, dlatego swoje ziemie nazywają od swojego imienia.
Lecz człowiek, choć otoczony czcią, nie przetrwa; podobny jest do bydląt, które giną.
Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną.
Ale człowiek nie zostanie w świetności; podobny jest do zwierząt, które giną.
Ich droga jest ich głupstwem, mimo to ich potomkowie pochwalają ich mowę. Sela.
Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela.
Taka jest ich droga, w tym ich niedorzeczność; a ci, którzy idą w ich ślady, potakują ich mowom. Sela.
Jak owce będą złożeni w grobie, śmierć ich pożre; prawi będą nad nimi panować o poranku, ich postać zostanie zniszczona w grobie, gdy opuszczą swoje mieszkanie.
Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego.
Jak stado pędzą do grobu, ich pasterzem jest śmierć, a nazajutrz panować tam będą prawi. Gdy odejdą ze swojego mieszkania, ich osoba stanie się pastwą mogiły.
Ale Bóg wykupi moją duszę z mocy grobu, bo mnie przyjmie. Sela.
Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela.
Ale Pan wybawi moją duszę z mocy grobu, bowiem mnie przyjmie. Sela.
Nie bój się, gdy się ktoś wzbogaci, gdy się rozmnoży sława jego domu;
Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego.
Nie bądź zatrwożony, gdy ktoś się bogaci, kiedy mnoży się chwała jego domu.
Bo gdy umrze, niczego ze sobą nie weźmie i nie pójdzie za nim jego sława.
Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego.
Bo przy swoim zgonie nie zabierze niczego, jego chwała za nim nie zejdzie.
Chociaż za życia swej duszy pochlebiał i chwalono go, gdy dobrze się urządził;
A choć duszy swej za żywota swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił:
Bowiem jeszcze za życia będzie złorzeczył swojej duszy; a tobie przyzna, że szlachetnie sobie uczyniłeś.
Pójdzie jednak do grona swych ojców; nigdy nie ujrzą światła.
Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości.
Przejdzie do rodów jego ojców, co na wieki nie będą oglądały światła.
Człowiek, który jest otoczony czcią, a nie rozumie tego, podobny jest do bydląt, które giną.
Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
Gdy w świetności człowiek tego nie zrozumie, podobny jest do zwierząt, które się wytraca.
—