Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 55
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Przedniejszemu śpiewakowi na Neginot pieśń Dawidowa nauczająca.
Przewodnikowi chóru, w towarzystwie instrumentów smyczkowych. Dumanie Dawida.
W uszy swe przyjmij, o Boże! modlitwę moję, a nie kryj się przed prośbą moją:
Wysłuchaj moją modlitwę, Boże, nie odwracaj się od mojego błagania.
Posłuchaj mię z pilnością, a wysłuchaj mię; boć się uskarżam w modlitwie swej, i trwożę sobą:
Spojrzyj na mnie i mi odpowiedz, bo się zanoszę od płaczu i zawodzę.
Dla głosu nieprzyjaciela, i dla uciśnienia od bezbożnika; albowiem mię zarzucają kłamstwem, a w popędliwości swej sprzeciwiają mi się.
Z powodu okrzyku wroga, wobec ucisku złoczyńcy; bo biedę na mnie zwalają oraz zawzięcie mnie ścigają.
Serce moje boleje we mnie, a strachy śmierci przypadły na mię.
W moim wnętrzu drży moje serce oraz przypadły do mnie strachy śmierci.
Bojaźń ze drżeniem przyszła na mię, a okryła mię trwoga.
Przenika mnie trwoga, dreszcz oraz ogarnia odrętwienie.
I rzekłem: Obym miał skrzydła jako gołębica, zaleciałbym, a odpocząłbym.
Zatem wołam: Kto mi da skrzydło gołębicy, bym uleciał oraz odpoczął?
Otobym daleko zaleciał, a mieszkałbym na puszczy. Sela.
Bym się oto oddalił lotem i osiadł na pustyni. Sela.
Pospieszyłbym, abym uszedł przed wiatrem gwałtownym, i przed wichrem.
Przed wirującym wichrem oraz przed nawałnicą pospieszę do mojego schronienia.
Zatrać ich, Panie! rozdziel język ich; bom widział bezprawie i rozruch w mieście.
Zniwecz ich, Panie, rozdziel ich język, gdyż w mieście widzę grabież i rozbój.
We dnie i w nocy otaczają ich po murach jego, a złość i przewrotność jest w pośrodku jego.
Dzień i noc krążą po jego murach, a krzywda i bezprawie w jego wnętrzu.
Ciężkości są w pośrodku jego, a nie ustępuje z ulic jego chytrość i zdrada.
Wśród niego nędza, a przemoc oraz zdrada nie ustępują z jego rynku.
Albowiem nie nieprzyjaciel jaki zelżył mię, inaczej zniósłbym to był; ani ten, który mię miał w nienawiści, powstał przeciwko mnie; bobym się wżdy był skrył przed nim;
Gdyż nie urąga mi wróg – co bym zniósł, i przeciwnik nie wynosi się nade mnie – bo bym się uchronił od niego.
Ale ty, człowiecze mnie równy, wodzu mój, i znajomy mój.
Lecz ty, mój rówieśnik i mąż, towarzysz i mój przyjaciel,
Którzyśmy się z sobą mile w tajności naradzali, i do domu Bożego społecznie chadzali.
z którym wspólnie napawaliśmy się rozmową i z zapałem chodziliśmy do Domu Boga.
Oby ich śmierć z prędka załapiła, tak aby żywo zstąpili do piekła! albowiem złość jest w mieszkaniu ich, i w pośrodku ich.
Niech rzuci na nich śmierć, by żywcem weszli do Krainy Umarłych; gdyż złość jest w ich siedzibie, jak również w ich wnętrzu.
Ale ja do Boga zawołam, a Pan mię wybawi.
Zaś ja wołam do Boga, zatem WIEKUISTY mi dopomoże.
W wieczór i rano, i w południe modlić się, i z trzaskiem wołać będę, aż wysłucha głos mój.
Wieczorem, z rana i w południe płaczę oraz będę zawodzić, aż usłyszy mój głos.
Odkupi duszę moję, abym był w pokoju od wojny przeciwko mnie; bo ich wiele było przy mnie.
Szczęśliwie wybawił z boju moją duszę, choć tłumnie stanęli przeciw mnie.
Wysłucha Bóg i utrapi ich, (jako ten, który siedzi od wieku.Sela.) przeto, że nie masz w nich poprawy, ani się Boga boją.
Bóg usłyszy oraz ich upokorzy; On, który panuje od wieczności. Sela. Dlatego, że nie doznali przemian oraz nie obawiają się Boga,
Wyciągnął ręce swoje na tych, którzy z nim mieli pokój, wzruszył przymierze swoje.
podniósł rękę na Swoich przyjaciół i wzruszył Swoje przymierze.
Gładsze niż masło były słowa ust jego, ale walka w sercu jego: a mię kciejsze słowa jego niż olej, wszakże były jako miecze dobyte:
Ich usta gładsze są niż śmietana – a jątrzą Jego serce; ich słowa miększe od oliwy – ale to obnażone miecze.
Wrzuć na Pana brzemię twoje, a on cię opatrzy, i nie dopuści, aby się na wieki zachwiać miał sprawiedliwy.
Powierz WIEKUISTEMU twe brzemię, a On cię podźwignie; nigdy nie pozwoli, by zachwiał się sprawiedliwy.
Ale ich ty, o Boże! wepchniesz w dół zginienia; mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowy dni swoich; ale ja w tobie nadzieję mieć będę.
I Ty, Boże, strącisz ich w otchłań zagłady; ludzie krwi i zdrady nie dojdą do połowy swych dni. Zaś ja ufam Tobie.