Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 78
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust.
Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania.
Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali.
Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie,
Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił.
nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał.
Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,
Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom,
Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;
by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję,
Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;
nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.
By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzień wojny tył podali.
Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju.
Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.
Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.
Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan.
Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan.
Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa.
Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.
Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.
I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia.
Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.
Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.
Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki.
Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.
A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;
Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.
I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.
Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.
A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy?
I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy?
Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?
Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?
Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi;
Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi.
Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.
Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.
Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył.
Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios.
I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im.
I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios.
Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości.
Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów.
Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa;
Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;
I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.
Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.
I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.
Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.
A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:
Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.
Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.
Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił.
Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;
Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.
Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.
Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,
Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.
Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:
Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.
(Aczkolwiek pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu;
Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali.
A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)
Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;
A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.
Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.
Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?
Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali.
Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.
Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;
Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan;
Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,
Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli.
gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód.
Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły:
Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły.
I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szarańczy.
Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy.
Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.
Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami.
I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.
Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada.
Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych.
Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby.
Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;
Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.
I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych;
I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama.
Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy.
A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.
Wodził ich w bezpieczeństwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,)
Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.
Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego.
Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica.
I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur dziedzictwa ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie.
Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela.
A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.
A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny.
Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk.
Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości.
Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali.
Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,
Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem.
Tak, że opuściwszy przybytek w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi,
Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi.
Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie.
Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.
Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.
Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo.
Młodzieńców jego ogień pożarł, a panienki jego nie były uczczone.
Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane.
Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały.
Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały.
Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina.
Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina.
I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną hańbę podał ich.
I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę.
Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał,
Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima.
Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował.
A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował.
I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.
Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki.
I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych;
Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni.
Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego;
Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu.
Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.
Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.