Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 78
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich.
Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust.
Pieśń pouczająca. Asafa. Słuchaj, mój ludu, mego prawa, nakłońcie uszu ku słowom moich ust.
Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania.
Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice;
Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali.
Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie,
Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie.
Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił.
nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał.
Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale PANA, o jego mocy i cudach, które czynił.
Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,
Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom,
Ustanowił bowiem świadectwo w Jakubie, nadał prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;
Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;
by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję,
Aby poznało przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; aby powstawszy, przekazywali je swoim synom;
Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego;
nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań.
Żeby pokładali w Bogu nadzieję i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli jego przykazań;
Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.
By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem.
Żeby nie byli, jak ich ojcowie, pokoleniem opornym i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swego serca i którego duch nie był wierny Bogu.
Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzień wojny tył podali.
Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju.
Synowie Efraima, uzbrojeni i wyposażeni w łuki, w dniu bitwy wycofali się.
Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.
Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa.
Bo nie strzegli przymierza Boga i nie chcieli postępować według jego prawa.
Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.
Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał.
Zapomnieli o jego dziełach i cudach, które im ukazał.
Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan.
Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan.
Przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Egiptu, na polu Soanu.
Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa.
Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble.
Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i sprawił, że wody stanęły jak wał.
Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.
I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia.
Prowadził ich w obłoku za dnia, a całą noc w blasku ognia.
Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.
Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin.
Rozszczepił skały na pustyni i napoił ich jakby z wielkich głębin.
Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki.
Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki.
Wydobył strumienie ze skały i sprawił, że wody płynęły jak rzeki.
A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;
Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni.
Lecz oni jeszcze więcej grzeszyli przeciwko niemu i pobudzili do gniewu Najwyższego na pustyni;
I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.
Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia.
I wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając pokarmu według swego pragnienia.
A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy?
I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy?
I mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Czy Bóg może zastawić stół na tej pustyni?
Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?
Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu?
Oto uderzył w skałę i wypłynęły wody, i wezbrały strumienie; czy będzie mógł też dać chleb? Czy przygotuje mięso swemu ludowi?
Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi;
Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi.
Gdy PAN to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;
Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.
Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali.
Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali jego zbawieniu;
Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył.
Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios.
Choć rozkazał chmurom w górze i bramy nieba otworzył.
I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im.
I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios.
I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, i zboże z nieba im dał.
Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości.
Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów.
Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.
Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa;
Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy.
Wzbudził na niebie wiatr ze wschodu i sprowadził swą mocą wiatr południowy.
I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;
I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
Zesłał im mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.
Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.
Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów.
Spadło ono pośrodku ich obozu, wokół ich namiotów.
I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.
Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy.
Jedli i w pełni się nasycili; dał im, czego pragnęli.
A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:
Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach.
A gdy jeszcze nie zaspokoili swego pragnienia, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;
Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.
Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił.
Spadł na nich gniew Boży i zabił ich tłustych, a znakomitszych z Izraela powalił.
Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;
Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda.
Mimo to nadal grzeszyli i nie wierzyli jego cudom;
Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.
Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.
Dlatego sprawił, że ich dni przemijały w marności, a ich lata w trwodze.
Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,
Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga.
Gdy ich zabijał, szukali go; nawracali się i o świcie szukali Boga;
Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:
Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą.
Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy ich Odkupicielem;
(Aczkolwiek pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu;
Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali.
Pochlebiali mu jednak swoimi ustami i okłamywali go swym językiem;
A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)
Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu.
A ich serce nie było przed nim szczere i nie byli wierni jego przymierzu.
On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;
A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości.
On jednak, będąc miłosiernym, przebaczał ich nieprawości i nie wytracał ich; często odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swej zapalczywości;
Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.
Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca.
Bo pamiętał, że są ciałem; wiatrem, który ulatuje i nie wraca.
Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?
Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie?
Jak często pobudzali go do gniewu na pustyni i zasmucali go na pustkowiu!
Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali.
Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela.
Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.
Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia;
Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy.
Nie pamiętali jego ręki ani dnia, w którym ich wybawił z utrapienia;
Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan;
Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan,
Gdy czynił swe znaki w Egipcie i swe cuda na polu Soanu;
Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli.
gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód.
Gdy zamienił w krew ich rzeki i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.
Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły:
Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły.
Zesłał na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich niszczyły;
I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szarańczy.
Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy.
I dał robactwu ich plony, a ich pracę szarańczy.
Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.
Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami.
Zniszczył gradem ich winorośle, a sykomory szronem.
I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.
Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada.
Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada na pastwę błyskawic.
Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych.
Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby.
Wylał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, zesławszy na nich złych aniołów.
Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;
Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie.
Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;
I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych;
I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama.
Wytracił wszystko pierworodne w Egipcie, pierwociny ich mocy w namiotach Chama;
Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy.
A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy.
Ale swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.
Wodził ich w bezpieczeństwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,)
Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.
Prowadził ich bezpiecznie, tak że się nie lękali, a ich wrogów przykryło morze;
Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego.
Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica.
I przyprowadził ich do swej świętej granicy; do góry, którą nabyła jego prawica.
I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur dziedzictwa ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie.
Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela.
Wypędził przed nimi narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby pokolenia Izraela mieszkały w swoich namiotach.
A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.
A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli.
Oni jednak wystawiali na próbę i pobudzali do gniewu Boga Najwyższego, i nie strzegli jego świadectw.
Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny.
Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk.
Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, schodzili z drogi jak łuk zawodny.
Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości.
Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali.
Pobudzali go bowiem do gniewu przez swe wyżyny i rzeźbionymi posągami wzbudzali jego zazdrość.
Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,
Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem.
Gdy Bóg to usłyszał, rozgniewał się i wielce wzgardził Izraelem.
Tak, że opuściwszy przybytek w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi,
Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi.
I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;
Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie.
Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy.
I oddał w niewolę swoją moc i swoją chwałę w ręce wroga.
Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.
Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo.
Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.
Młodzieńców jego ogień pożarł, a panienki jego nie były uczczone.
Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane.
Ich młodzieńców pochłonął ogień, a ich dziewic nie wydano za mąż.
Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały.
Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały.
Ich kapłani padli od miecza, a ich wdowy nie lamentowały.
Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina.
Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina.
Lecz potem Pan ocknął się jak ze snu, jak mocarz wykrzykujący od wina.
I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną hańbę podał ich.
I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę.
I uderzył na tyły swoich wrogów, okrył ich wieczną hańbą.
Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał,
Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima.
Ale choć wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;
Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował.
A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował.
Jednak wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.
I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.
Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki.
I zbudował swoją świątynię jak wysoki pałac; jak ziemię, którą ugruntował na wieki.
I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych;
Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni.
Wybrał też Dawida, swego sługę; wziął go z owczych zagród;
Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego;
Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu.
Przywołał go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, jego lud, i Izraela, jego dziedzictwo.
Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.
Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.
A on ich pasł w prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką.