Nowa Biblia Gdańska

2 Samuela 22

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Zaś Dawid wypowiedział WIEKUISTEMU słowa tej pieśni, gdy WIEKUISTY wybawił go z mocy wszystkich jego wrogów, a w szczególności z ręki Saula.

bg

I mówił Dawid Panu słowa tej pieśni w on dzień, gdy go wybawił Pan z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saulowej.

2
nbg

Powiedział: WIEKUISTY! Moja Skało, moja Twierdzo, mój Wybawco!

bg

I rzekł: Pan opoka moja i twierdza moja, i wybawiciel mój ze mną.

3
nbg

Boże! Moja Opoko, w którą wierzę; moja Tarczo i Rogu mojego wybawienia; moja Ucieczko i me Schronisko! Zbawco, który mnie chroni przed przemocą!

bg

Bóg, skała moja, w nim będę ufał, tarcz moja, róg zbawienia mego, podwyższenie moje, i ucieczka moja, zbawiciel mój, który mię od gwałtu wybawia.

4
nbg

Wzywam Wielbionego, WIEKUISTEGO, i jestem wybawiony od moich wrogów!

bg

Wzywałem Pana chwały godnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony.

5
nbg

Już ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości.

bg

Albowiem ogarnęły mię były boleści śmierci, potoki niezbożnych przestraszyły mię.

6
nbg

Męki Krainy Umarłych mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci.

bg

Boleści grobu ogarnęły mię, zachwyciły mię sidła śmierci.

7
nbg

Lecz w mej niedoli wzywałem WIEKUISTEGO i wołałem do mojego Boga. Ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu i me wołanie doszło do Jego uszu.

bg

W utrapieniu mojem wzywałem Pana, a do Boga mego wołałem, i wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przyszło do uszów jego.

8
nbg

Wstrząsnęła się i zadrżała ziemia, a posady niebios zatrzęsły się i zachwiały, bowiem zapłonął gniewem.

bg

Tedy się wzruszyła, a zadrżała ziemia, a fundamenty nieba zatrząsnęły, i wzruszyły się dla gniewu jego.

9
nbg

W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od niego rozżarzają się węgle.

bg

Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego.

10
nbg

Pochylił niebiosa i zszedł, a pod Jego stopami gęsta mgła.

bg

Nakłonił niebios i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego.

11
nbg

Wsiadł na cherubina i nadleciał; na skrzydłach wichru się ukazał.

bg

I jeździł na Cherubinach, i latał, i widzian jest na skrzydłach wiatrowych.

12
nbg

Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.

bg

Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.

13
nbg

Od blasku bijącego od Niego, zapłonęły ogniste węgle.

bg

Od jasności oblicza jego rozpaliły się węgle ogniste.

14
nbg

WIEKUISTY zagrzmiał z niebios, Najwyższy wydał swój głos.

bg

Zagrzmiał Pan z nieba, a najwyższy wydał głos swój.

15
nbg

Puścił strzały i ich rozproszył; błyskawice, zatem ich zmieszał.

bg

Wypuścił i strzały, a rozproszył je, i błyskawicą potarł je.

16
nbg

Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.

bg

I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.

17
nbg

Sięgnął z wysokości i mnie ujął; wydobył z wielkiej topieli.

bg

Posławszy z wysokości, przyjął mię, wyrwał mię z wód wielkich.

18
nbg

Ocalił mnie od potężnego wroga, od moich nieprzyjaciół, bo byli silniejsi ode mnie.

bg

Wybawił mię od nieprzyjaciela mego potężnego, od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię.

19
nbg

Napadli na mnie w dniu mojego nieszczęścia, ale WIEKUISTY stał się moją podporą.

bg

Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją.

20
nbg

Wyprowadził mnie na przestronne miejsce i mnie wybawił, bo Sobie mnie upodobał.

bg

I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał.

21
nbg

WIEKUISTY wynagradza mnie według mojej sprawiedliwości, odpłaca mi według czystości mojego udziału.

bg

Oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich oddał mi,

22
nbg

Bo przestrzegałem dróg WIEKUISTEGO i nie byłem odstępcą od mojego Boga.

bg

Gdyżem strzegł dróg Pańskich, anim niezbożnie nie odstawał od Boga mego.

23
nbg

Gdyż przede mną są wszystkie Jego sądy oraz od Jego praw nie zbaczam.

bg

Albowiem wszystkie sądy jego są przed obliczem mojem i ustawy jego, nie odstąpiłem od nich.

24
nbg

Będąc przed Nim doskonały, strzegę się od wszelkiego grzechu.

bg

A będąc doskonały przed nim, wystrzegałem się nieprawości mojej.

25
nbg

Dlatego WIEKUISTY oddaje mi według mojej sprawiedliwości, według mojej czystości przed Jego oczyma.

bg

Przetoż oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości mojej przed oblicznością oczu swych.

26
nbg

Z proszącym o litość postępujesz miłosiernie, z mężem nieskazitelnym – nieskazitelnie.

bg

Z miłosiernym miłosiernie postępujesz, z mężem doskonałym doskonałym jesteś.

27
nbg

Ze szczerym postępujesz szczerze, a z przewrotnym bezwzględnie.

bg

Z czystym czysty jesteś, a z przewrotnym surowie się obchodzisz.

28
nbg

Uciśnionych ludzi wybawiasz; Swe oczy zwracasz na wyniosłych i ich poniżasz.

bg

Ale wybawiasz lud ubogi, a oczy twoje przed wyniosłymi opuszczasz.

29
nbg

Tak, moim światłem jest WIEKUISTY; WIEKUISTY rozjaśnia moją ciemność.

bg

Tyś zaiste pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje.

30
nbg

Tobą przełamię szyki oraz w mym Bogu przejdę mury.

bg

Bo w tobie przebiegłem wojsko, w Bogu moim przekroczyłem mur.

31
nbg

Bóg – nieskazitelna Jego droga; czyste jest Słowo WIEKUISTEGO; On tarczą dla wszystkich, którzy Mu ufają.

bg

Droga Boża jest doskonała, wyrok Pański nader czysty, tarczą jest wszystkim, którzy w nim ufają.

32
nbg

Bo kto jest Bogiem oprócz WIEKUISTEGO; kto jest Skałą obok naszego Pana?

bg

Albowiem któż jest Bogiem oprócz Pana? a kto opoką oprócz Boga naszego?

33
nbg

Ten Bóg mnie opasał siłą, a mą drogę uczynił prostą.

bg

Bóg jest mocą moją w wojsku, on czyni doskonałą drogę moję.

34
nbg

Upodobnił me nogi do jelenich i na moich wyżynach mnie utwierdza.

bg

Równa nogi moje z jeleniemi, na wysokich miejscach moich stawia mię.

35
nbg

Me ręce ćwiczy do boju, więc swymi ramionami napinam łuk spiżowy.

bg

Ćwiczy ręce me do boju, tak że kruszę łuk miedziany ramiony swemi.

36
nbg

Dałeś mi tarczę Twego zbawienia i w pokorze stałem się wielkim.

bg

Albowiem dałeś mi tarcz zbawienia mego, a w cichości twojej rozmnożyłeś mię.

37
nbg

Rozszerzyłeś pode mną moje kroki i me stawy się nie zachwiały.

bg

Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak iż się nie zachwiały kostki moje.

38
nbg

Ścigałem moich wrogów i ich zgładziłem; nie wróciłem, aż ich nie wytępiłem.

bg

Goniłem nieprzyjacioły moje, i wytraciłem je, a nie wróciłem się, ażem je wyplenił.

39
nbg

Zgładziłem ich i skruszyłem tak, że nie mogli powstać; padli pod moimi stopami.

bg

I wyniszczyłem je, i poprzebijałem je, tak iż nie powstaną: upadli pod nogami mojemi.

40
nbg

Tak do boju opasałeś mnie mocą, a moich przeciwników powaliłeś pode mnie.

bg

Tyś mię przepasał mocą ku bitwie, a powaliłeś pod mię powstające przeciwko mnie.

41
nbg

Podałeś mi kark moich wrogów, zatem zmiażdżyłem mych nieprzyjaciół.

bg

Nadto podałeś mi szyję nieprzyjaciół moich, którzy mię mieli w nienawiści, i wykorzeniłem je.

42
nbg

Oglądali się, ale nikt nie pomógł – na Boga, ale im nie odpowiedział.

bg

Poglądali, ale nie był wybawiciel; wołali na Pana, ale ich nie wysłuchał.

43
nbg

Starłem ich jak proch ziemi, jak błoto ulic ich zdeptałem i rozrzuciłem.

bg

I potarłem je jako proch ziemi, jako błoto na ulicach podeptawszy je, rozmiotałem je.

44
nbg

Wybawiłeś mnie od zatargów w moim ludzie, zachowałeś mnie jako głowę plemion; służą mi ludy, których nie znałem.

bg

Tyś mię od sporu ludu mego wyrwał; zachowałeś mię, abym był głową narodów; lud, któregom nie znał, służy mi.

45
nbg

Schlebiają mi synowie obczyzny, o których usłyszałem ze słuchu ucha.

bg

Synowie obcy kłamali mną, a skoro usłyszeli, byli mi posłuszni.

46
nbg

Synowie obczyzny omdleli i drżąc, uchodzą ze swoich zamków.

bg

Synowie obcy opadali, a drżeli i w zamknieniu swem.

47
nbg

Żywym jest WIEKUISTY! Niech będzie pochwaloną ma Opoka; wywyższonym Bóg, Skała mojego zbawienia.

bg

Żyje Pan, i błogosławiona skała moja; niechże będzie wywyższony Bóg, opoka zbawienia mego.

48
nbg

Bóg, który mi użyczył pomsty i poddał pode mnie narody;

bg

Bóg jest, który mi dawa pomsty, a podbija narody pod mię.

49
nbg

który mnie wyzwolił od moich wrogów i wyniósł nad mych przeciwników; ocalił mnie przed każdym srogim mężem.

bg

Który mię wywodzi od nieprzyjaciół moich, a nad tymi, którzy powstają przeciwko mnie, wywyższasz mię, od człowieka niepobożnego wybawiasz mię.

50
nbg

Dlatego chcę cię sławić pomiędzy narodami, o WIEKUISTY, a Twojemu Imieniu będę śpiewał.

bg

Przetoż będę cię wyznawał Panie między narodami; a imieniowi twemu śpiewać będę.

51
nbg

Tobie, który jesteś obronną wieżą dla ustanowionego przez Siebie króla; który świadczysz łaskę Swojemu pomazańcowi, Dawidowi i na wieki jego rodowi.

bg

On jest wieżą zbawienia króla swego, a czyniący miłosierdzie nad pomazańcem swoim Dawidem, i nad nasieniem jego aż na wieki.