Nowa Biblia Gdańska
2 Samuela 22
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zaś Dawid wypowiedział WIEKUISTEMU słowa tej pieśni, gdy WIEKUISTY wybawił go z mocy wszystkich jego wrogów, a w szczególności z ręki Saula.
I mówił Dawid Panu słowa tej pieśni w on dzień, gdy go wybawił Pan z rąk wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saulowej.
Dawid wypowiedział PANU słowa tej pieśni w dniu, gdy PAN go wybawił z rąk wszystkich jego wrogów i z ręki Saula;
Powiedział: WIEKUISTY! Moja Skało, moja Twierdzo, mój Wybawco!
I rzekł: Pan opoka moja i twierdza moja, i wybawiciel mój ze mną.
Powiedział: PAN jest moją skałą, moją twierdzą i moim wybawicielem.
Boże! Moja Opoko, w którą wierzę; moja Tarczo i Rogu mojego wybawienia; moja Ucieczko i me Schronisko! Zbawco, który mnie chroni przed przemocą!
Bóg, skała moja, w nim będę ufał, tarcz moja, róg zbawienia mego, podwyższenie moje, i ucieczka moja, zbawiciel mój, który mię od gwałtu wybawia.
Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mojego zbawienia, moją wieżą i moją ucieczką, moim zbawicielem; wybawiasz mnie od przemocy.
Wzywam Wielbionego, WIEKUISTEGO, i jestem wybawiony od moich wrogów!
Wzywałem Pana chwały godnego, a od nieprzyjaciół moich byłem wybawiony.
Wezwę PANA, który jest godny chwały, i będę wybawiony od moich wrogów.
Już ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości.
Albowiem ogarnęły mię były boleści śmierci, potoki niezbożnych przestraszyły mię.
Ogarnęły mnie bowiem boleści śmierci i zatrwożyły mnie potoki bezbożnych.
Męki Krainy Umarłych mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci.
Boleści grobu ogarnęły mię, zachwyciły mię sidła śmierci.
Boleści piekła mnie oplotły, pochwyciły mnie sidła śmierci.
Lecz w mej niedoli wzywałem WIEKUISTEGO i wołałem do mojego Boga. Ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu i me wołanie doszło do Jego uszu.
W utrapieniu mojem wzywałem Pana, a do Boga mego wołałem, i wysłuchał z kościoła swego głos mój, a wołanie moje przyszło do uszów jego.
W moim utrapieniu wzywałem PANA i wołałem do mojego Boga. Ze swojej świątyni usłyszał mój głos, a moje wołanie dotarło do jego uszu.
Wstrząsnęła się i zadrżała ziemia, a posady niebios zatrzęsły się i zachwiały, bowiem zapłonął gniewem.
Tedy się wzruszyła, a zadrżała ziemia, a fundamenty nieba zatrząsnęły, i wzruszyły się dla gniewu jego.
Wtedy ziemia poruszyła się i zadrżała, a posady nieba zatrzęsły się i zachwiały od jego gniewu.
W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od niego rozżarzają się węgle.
Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego.
Z jego nozdrzy unosił się dym, z jego ust buchnął ogień trawiący, węgle zapaliły się od niego.
Pochylił niebiosa i zszedł, a pod Jego stopami gęsta mgła.
Nakłonił niebios i zstąpił, a ciemność była pod nogami jego.
Nachylił niebiosa i zstąpił, a ciemność była pod jego stopami.
Wsiadł na cherubina i nadleciał; na skrzydłach wichru się ukazał.
I jeździł na Cherubinach, i latał, i widzian jest na skrzydłach wiatrowych.
Dosiadł cherubina i latał, i ukazał się na skrzydłach wiatru.
Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.
Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.
Z ciemności uczynił wokół siebie namiot, z ciemnych wód i z gęstych obłoków nieba.
Od blasku bijącego od Niego, zapłonęły ogniste węgle.
Od jasności oblicza jego rozpaliły się węgle ogniste.
Od jego blasku rozpaliły się węgle ogniste.
WIEKUISTY zagrzmiał z niebios, Najwyższy wydał swój głos.
Zagrzmiał Pan z nieba, a najwyższy wydał głos swój.
Zagrzmiał PAN z nieba, Najwyższy wydał swój głos.
Puścił strzały i ich rozproszył; błyskawice, zatem ich zmieszał.
Wypuścił i strzały, a rozproszył je, i błyskawicą potarł je.
Wypuścił strzały i rozproszył ich; błyskawicę i ich rozgromił.
Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.
I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.
I ukazały się głębiny morza, i odsłoniły się fundamenty świata od upomnienia PANA, od podmuchu tchnienia jego nozdrzy.
Sięgnął z wysokości i mnie ujął; wydobył z wielkiej topieli.
Posławszy z wysokości, przyjął mię, wyrwał mię z wód wielkich.
Posłał z wysoka, chwycił mnie, wyciągnął z wielkich wód.
Ocalił mnie od potężnego wroga, od moich nieprzyjaciół, bo byli silniejsi ode mnie.
Wybawił mię od nieprzyjaciela mego potężnego, od tych, którzy mię mieli w nienawiści, choć byli mocniejszymi nad mię.
Ocalił mnie od mojego potężnego wroga i od tych, którzy mnie nienawidzą, choć byli ode mnie mocniejsi.
Napadli na mnie w dniu mojego nieszczęścia, ale WIEKUISTY stał się moją podporą.
Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego; ale Pan był podporą moją.
Zaskoczyli mnie w dniu mego utrapienia, lecz PAN był moją podporą.
Wyprowadził mnie na przestronne miejsce i mnie wybawił, bo Sobie mnie upodobał.
I wywiódł mię na przestrzeństwo; wybawił mię; bo mię sobie upodobał.
Wyprowadził mnie na miejsce przestronne, wybawił mnie, bo mnie sobie upodobał.
WIEKUISTY wynagradza mnie według mojej sprawiedliwości, odpłaca mi według czystości mojego udziału.
Oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości rąk moich oddał mi,
Nagrodził mnie PAN według mojej sprawiedliwości, oddał mi według czystości moich rąk.
Bo przestrzegałem dróg WIEKUISTEGO i nie byłem odstępcą od mojego Boga.
Gdyżem strzegł dróg Pańskich, anim niezbożnie nie odstawał od Boga mego.
Strzegłem bowiem dróg PANA i nie odstąpiłem niegodziwie od mojego Boga.
Gdyż przede mną są wszystkie Jego sądy oraz od Jego praw nie zbaczam.
Albowiem wszystkie sądy jego są przed obliczem mojem i ustawy jego, nie odstąpiłem od nich.
Bo miałem przed oczyma wszystkie jego nakazy i od jego praw się nie odwróciłem.
Będąc przed Nim doskonały, strzegę się od wszelkiego grzechu.
A będąc doskonały przed nim, wystrzegałem się nieprawości mojej.
Byłem wobec niego nienaganny i wystrzegałem się swojej nieprawości.
Dlatego WIEKUISTY oddaje mi według mojej sprawiedliwości, według mojej czystości przed Jego oczyma.
Przetoż oddał mi Pan według sprawiedliwości mojej, według czystości mojej przed oblicznością oczu swych.
Dlatego oddał mi PAN według mojej sprawiedliwości, według mojej czystości przed jego oczyma.
Z proszącym o litość postępujesz miłosiernie, z mężem nieskazitelnym – nieskazitelnie.
Z miłosiernym miłosiernie postępujesz, z mężem doskonałym doskonałym jesteś.
Ty z miłosiernym miłosiernie się obejdziesz, a z człowiekiem nienagannym postąpisz nienagannie.
Ze szczerym postępujesz szczerze, a z przewrotnym bezwzględnie.
Z czystym czysty jesteś, a z przewrotnym surowie się obchodzisz.
Wobec czystego okażesz się czysty, a wobec przewrotnego postąpisz przewrotnie.
Uciśnionych ludzi wybawiasz; Swe oczy zwracasz na wyniosłych i ich poniżasz.
Ale wybawiasz lud ubogi, a oczy twoje przed wyniosłymi opuszczasz.
Lecz wybawiasz lud strapiony, a twoje oczy są na wyniosłych, by ich poniżać.
Tak, moim światłem jest WIEKUISTY; WIEKUISTY rozjaśnia moją ciemność.
Tyś zaiste pochodnią moją, o Panie, a Pan oświeci ciemności moje.
Ty bowiem jesteś moją pochodnią, o PANIE; PAN rozjaśni moje ciemności.
Tobą przełamię szyki oraz w mym Bogu przejdę mury.
Bo w tobie przebiegłem wojsko, w Bogu moim przekroczyłem mur.
Bo z tobą przebiłem się przez wojsko, z moim Bogiem przeskoczyłem mur.
Bóg – nieskazitelna Jego droga; czyste jest Słowo WIEKUISTEGO; On tarczą dla wszystkich, którzy Mu ufają.
Droga Boża jest doskonała, wyrok Pański nader czysty, tarczą jest wszystkim, którzy w nim ufają.
Droga Boga jest doskonała, słowo PANA w ogniu wypróbowane. Tarczą jest dla wszystkich, którzy mu ufają.
Bo kto jest Bogiem oprócz WIEKUISTEGO; kto jest Skałą obok naszego Pana?
Albowiem któż jest Bogiem oprócz Pana? a kto opoką oprócz Boga naszego?
Bo któż jest Bogiem oprócz PANA? Któż skałą oprócz naszego Boga?
Ten Bóg mnie opasał siłą, a mą drogę uczynił prostą.
Bóg jest mocą moją w wojsku, on czyni doskonałą drogę moję.
Bóg jest moją siłą i mocą, on czyni doskonałą moją drogę.
Upodobnił me nogi do jelenich i na moich wyżynach mnie utwierdza.
Równa nogi moje z jeleniemi, na wysokich miejscach moich stawia mię.
Moje nogi czyni jak u łani i stawia mnie na wyżynach.
Me ręce ćwiczy do boju, więc swymi ramionami napinam łuk spiżowy.
Ćwiczy ręce me do boju, tak że kruszę łuk miedziany ramiony swemi.
Ćwiczy moje ręce do walki, tak że mogę kruszyć spiżowy łuk swymi ramionami.
Dałeś mi tarczę Twego zbawienia i w pokorze stałem się wielkim.
Albowiem dałeś mi tarcz zbawienia mego, a w cichości twojej rozmnożyłeś mię.
Dałeś mi też tarczę swego zbawienia, a twoja dobrotliwość uczyniła mnie wielkim.
Rozszerzyłeś pode mną moje kroki i me stawy się nie zachwiały.
Rozszerzyłeś kroki moje podemną, tak iż się nie zachwiały kostki moje.
Rozszerzyłeś ścieżkę dla mych kroków, tak że moje stopy się nie zachwiały.
Ścigałem moich wrogów i ich zgładziłem; nie wróciłem, aż ich nie wytępiłem.
Goniłem nieprzyjacioły moje, i wytraciłem je, a nie wróciłem się, ażem je wyplenił.
Ścigałem moich wrogów i wytraciłem ich, nie zawróciłem, aż ich nie wyniszczyłem.
Zgładziłem ich i skruszyłem tak, że nie mogli powstać; padli pod moimi stopami.
I wyniszczyłem je, i poprzebijałem je, tak iż nie powstaną: upadli pod nogami mojemi.
I wyniszczyłem ich, i powaliłem, tak że nie mogli powstać, upadli pod moje stopy.
Tak do boju opasałeś mnie mocą, a moich przeciwników powaliłeś pode mnie.
Tyś mię przepasał mocą ku bitwie, a powaliłeś pod mię powstające przeciwko mnie.
Przepasałeś mnie mocą do walki, powaliłeś pod moje stopy moich przeciwników.
Podałeś mi kark moich wrogów, zatem zmiażdżyłem mych nieprzyjaciół.
Nadto podałeś mi szyję nieprzyjaciół moich, którzy mię mieli w nienawiści, i wykorzeniłem je.
Zmuszałeś moich wrogów do ucieczki, abym wykorzenił tych, którzy mnie nienawidzą.
Oglądali się, ale nikt nie pomógł – na Boga, ale im nie odpowiedział.
Poglądali, ale nie był wybawiciel; wołali na Pana, ale ich nie wysłuchał.
Patrzyli, lecz nie było nikogo, kto by ich wybawił; spoglądali na PANA, lecz ich nie wysłuchał.
Starłem ich jak proch ziemi, jak błoto ulic ich zdeptałem i rozrzuciłem.
I potarłem je jako proch ziemi, jako błoto na ulicach podeptawszy je, rozmiotałem je.
Starłem ich jak proch ziemi, zdeptałem ich jak błoto na ulicach, rozrzuciłem ich.
Wybawiłeś mnie od zatargów w moim ludzie, zachowałeś mnie jako głowę plemion; służą mi ludy, których nie znałem.
Tyś mię od sporu ludu mego wyrwał; zachowałeś mię, abym był głową narodów; lud, któregom nie znał, służy mi.
Ty wyzwoliłeś mnie od kłótni ludzkich, zachowałeś mnie, abym był głową narodów. Będzie mi służył lud, którego nie znałem.
Schlebiają mi synowie obczyzny, o których usłyszałem ze słuchu ucha.
Synowie obcy kłamali mną, a skoro usłyszeli, byli mi posłuszni.
Cudzoziemcy będą udawać uległość. Jak tylko usłyszą, będą mi posłuszni.
Synowie obczyzny omdleli i drżąc, uchodzą ze swoich zamków.
Synowie obcy opadali, a drżeli i w zamknieniu swem.
Cudzoziemcy zmarnieją i będą drżeć w swoich warowniach.
Żywym jest WIEKUISTY! Niech będzie pochwaloną ma Opoka; wywyższonym Bóg, Skała mojego zbawienia.
Żyje Pan, i błogosławiona skała moja; niechże będzie wywyższony Bóg, opoka zbawienia mego.
PAN żyje, niech będzie błogosławiona moja skała, niech będzie wywyższony Bóg, skała mojego zbawienia.
Bóg, który mi użyczył pomsty i poddał pode mnie narody;
Bóg jest, który mi dawa pomsty, a podbija narody pod mię.
Bóg dokonuje za mnie zemsty i poddaje mi narody;
który mnie wyzwolił od moich wrogów i wyniósł nad mych przeciwników; ocalił mnie przed każdym srogim mężem.
Który mię wywodzi od nieprzyjaciół moich, a nad tymi, którzy powstają przeciwko mnie, wywyższasz mię, od człowieka niepobożnego wybawiasz mię.
Wyprowadza mnie spośród moich wrogów. Ty wywyższyłeś mnie ponad moich przeciwników, ocaliłeś mnie od gwałtownika.
Dlatego chcę cię sławić pomiędzy narodami, o WIEKUISTY, a Twojemu Imieniu będę śpiewał.
Przetoż będę cię wyznawał Panie między narodami; a imieniowi twemu śpiewać będę.
Dlatego będę cię, PANIE, sławił wśród narodów i będę śpiewał twojemu imieniu.
Tobie, który jesteś obronną wieżą dla ustanowionego przez Siebie króla; który świadczysz łaskę Swojemu pomazańcowi, Dawidowi i na wieki jego rodowi.
On jest wieżą zbawienia króla swego, a czyniący miłosierdzie nad pomazańcem swoim Dawidem, i nad nasieniem jego aż na wieki.
On jest wieżą zbawienia dla swego króla i na wieki okazuje miłosierdzie swemu pomazańcowi Dawidowi i jego potomstwu.