Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 10

Ustawienia tekstu
100%

1 Obrzydziłem sobie me życie, to też swobodnie wyleję moją skargę nad sobą i w goryczy mej duszy będę mówił. 2 Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie; powiedz mi, czemu mnie zwalczasz? 3 Cóż ci za pożytek z tego, że mnie ciemiężysz; że porzucasz dzieło Twych rąk, a planom niegodziwych przyświecasz? 4 Czy masz cielesne oczy? Albo, czy widzisz tak, jak widzą ludzie? 5 Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie, 6 że poszukujesz mej winy i pytasz o mój grzech? 7 Przecież wiesz, że jestem niewinny i że nie ma nikogo, kto by wybawił z Twojej ręki. 8 Twoje ręce ukształtowały mnie, uczyniły, a jednak zewsząd mnie otoczyłeś; czy chciałbyś mnie zniweczyć? 9 O, pamiętaj, że uformowałeś mnie jak glinę; a miałbyś mnie znowu w proch obrócić? 10 Czyż nie rozlałeś mnie jak mleko i nie zgęściłeś mnie jak ser? 11 Przyoblokłeś mnie w skórę i ciało; przeplotłeś mnie kośćmi i ścięgnami. 12 Życiem i łaską mnie darzyłeś, a Twa Opatrzność strzegła mojego tchnienia. 13 Chociaż to skryłeś w swoim sercu; wiem, że tak sobie umyśliłeś. 14 Gdybym przewinił – wtedy byś mnie pilnował, by nie przepuścić mojej winy. 15 A gdybym czynił zło – biada mi! I choćbym był sprawiedliwy – to jednak nie mógłbym podnieść głowy, będąc przesycony hańbą i świadkiem mojej nędzy. 16 A gdyby się chciała podnieść, ścigałbyś mnie jak lew oraz doświadczał na mnie Swojej dziwnej mocy. 17 Wyprowadziłbyś przede mnie coraz to nowych świadków, a Swój gniew wielokrotnie byś na mnie wywierał – wystawiając przeciwko mnie coraz to nowszy zastęp. 18 Czemu więc, wyprowadziłeś mnie z łona matki? Bodajbym skonał, zanim ujrzało mnie oko! 19 Obym był jakby mnie nigdy nie było, oby mnie zaraz z łona zaniesiono do grobu! 20 Nieliczne dni już mi zostały. Niech przestanie, odwróci się ode mnie, abym cokolwiek odżył! 21 Zanim pójdę tam, skąd nie wrócę, do ziemi ciemności i cienia śmierci; 22 do ziemi ciemnej jak północ, gdzie straszny mrok, zamieszanie, i tylko sama północ przyświeca.