Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 13
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało.
Oto moje oko widziało to wszystko, moje ucho słyszało i zrozumiało.
Co wam wiadomo – wiem i ja; nie jestem od was gorszy.
Co wiecie wy, ja także wiem, nie jestem od was gorszy.
Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
Dlatego chciałbym mówić z Wszechmocnym i pragnę prawować się z Bogiem.
Bo, zaprawdę, wy jesteście jedynie zalepiaczami fałszu; razem marnymi pocieszycielami.
Wy bowiem jesteście sprawcami kłamstwa, wszyscy jesteście marnymi lekarzami.
O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość.
Obyście raczej zamilkli, a uznano by wam to za mądrość.
Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
Słuchajcie teraz mojego rozumowania, zważajcie na obronę moich warg.
Czy broniąc Boga chcecie pleść i z uwagi na Niego prawić mamidła?
Czy w obronie Boga będziecie mówić przewrotnie? Czy za niego będziecie mówić kłamliwie?
Czy też chcecie uwzględnić Jego oblicze i toczyć spór o Boga?
Czy macie wzgląd na jego osobę? Czy chcecie spierać się po stronie Boga?
Czy byłoby to dobrze, gdyby was zbadał; czy też chcecie Go zwodzić, jak się zwodzi człowieka?
Czy byłoby dobrze, gdyby was doświadczył? Czy chcecie go oszukać, jak się oszukuje człowieka?
Zaiste, że was skarci; On was skarci, jeśli skrycie uwzględniacie Jego oblicze.
Na pewno będzie was karać, jeśli w ukryciu będziecie stronniczy.
Czyż nie zatrwoży was Jego majestat i lęk przed Nim na was nie spadnie?
Czy jego majestat was nie przeraża? Czy jego groza na was nie padnie?
Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota.
Wasza pamięć jest jak popiół, a wasze ciała jak ciała z gliny.
Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce.
Milczcie, zostawcie mnie, abym przemówił, a niech przyjdzie na mnie, co chce.
Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.
Czemu mam szarpać swoje ciało zębami i kłaść swoje życie w swoje ręce?
Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie.
Oto choćby mnie zabił, jeszcze będę mu ufać. Moich dróg będę jednak przed nim bronić.
On sam jest dla mnie ratunkiem, a obłudnik nie może przed Nim stanąć.
On sam będzie moim zbawieniem, bo żaden obłudnik nie przyjdzie przed jego oblicze.
Zatem posłuchajcie uważnie mojego wyznania i niech moje wyjaśnienie dojdzie do waszych uszu.
Słuchajcie uważnie mojej mowy, niech wasze uszy przyjmą moją wypowiedź.
Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność.
Oto teraz jestem gotowy na sąd i wiem, że zostanę usprawiedliwiony.
Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
Któż będzie się spierał ze mną? Jeśli bowiem zamilknę, to umrę.
Tylko nie czyń mi tych dwóch rzeczy, a nie będę się skrywał przed Twym obliczem.
Tylko dwóch rzeczy mi nie czyń, a nie będę się krył przed tobą.
Usuń ode mnie Twoją rękę, a Twa groza niech mnie nie trwoży.
Oddal swoją rękę ode mnie i niech twoja groza mnie nie przeraża.
Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
Potem zawołaj mnie, a ja ci odpowiem, albo ja przemówię, a ty mi odpowiedz.
Ile jest moich win i grzechów? Wskaż mi moje występki i zbrodnie!
Ile mam nieprawości i grzechów? Daj mi poznać moje przestępstwo i grzech.
Czemu zakrywasz Twoje oblicze i uważasz mnie za Swojego wroga?
Czemu zakrywasz swoje oblicze i uważasz mnie za swego wroga?
Czyżbyś straszył liść na wietrze i ścigał suche źdźbło?
Czy skruszysz liść miotany wiatrem? Czy będziesz gonić suche źdźbło?
Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości.
Piszesz bowiem przeciwko mnie gorzkie rzeczy, każesz mi dziedziczyć nieprawości mojej młodości;
Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp.
Zakułeś moje nogi w dyby, śledzisz wszystkie moje ścieżki i zaznaczasz ślady moich stóp.
A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.
Niszczeję jak próchno, jak szata, którą zepsują mole.