Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 13
1 Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało. 2 Co wam wiadomo – wiem i ja; nie jestem od was gorszy. 3 Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem. 4 Bo, zaprawdę, wy jesteście jedynie zalepiaczami fałszu; razem marnymi pocieszycielami. 5 O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość. 6 Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust. 7 Czy broniąc Boga chcecie pleść i z uwagi na Niego prawić mamidła? 8 Czy też chcecie uwzględnić Jego oblicze i toczyć spór o Boga? 9 Czy byłoby to dobrze, gdyby was zbadał; czy też chcecie Go zwodzić, jak się zwodzi człowieka? 10 Zaiste, że was skarci; On was skarci, jeśli skrycie uwzględniacie Jego oblicze. 11 Czyż nie zatrwoży was Jego majestat i lęk przed Nim na was nie spadnie? 12 Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota. 13 Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce. 14 Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści. 15 Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie. 16 On sam jest dla mnie ratunkiem, a obłudnik nie może przed Nim stanąć. 17 Zatem posłuchajcie uważnie mojego wyznania i niech moje wyjaśnienie dojdzie do waszych uszu. 18 Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność. 19 Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam. 20 Tylko nie czyń mi tych dwóch rzeczy, a nie będę się skrywał przed Twym obliczem. 21 Usuń ode mnie Twoją rękę, a Twa groza niech mnie nie trwoży. 22 Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj. 23 Ile jest moich win i grzechów? Wskaż mi moje występki i zbrodnie! 24 Czemu zakrywasz Twoje oblicze i uważasz mnie za Swojego wroga? 25 Czyżbyś straszył liść na wietrze i ścigał suche źdźbło? 26 Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości. 27 Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp. 28 A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.