Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 14
1 Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem. 2 Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma. 3 I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd. 4 Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden! 5 Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć. 6 Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą. 7 Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają. 8 Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu 9 na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl. 10 Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest? 11 Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha – 12 tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu. 13 O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał! 14 Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie. 15 Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk. 16 Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą. 17 Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta. 18 Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca, 19 jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz. 20 Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz. 21 Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa. 22 Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.