Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 15
1 Wtedy odparł Elifaz z Themanu, mówiąc: 2 Czy mędrzec odpowiada błahym zdaniem oraz nadyma swą pierś wschodnim wiatrem; 3 szermując mową bez pożytku i słowami, którymi nic nie wskóra? 4 Zaiste, niweczysz bogobojność oraz znosisz należną Bogu modlitwę. 5 Bo wina wyćwiczyła twoje usta oraz wybrałeś sobie mowę chytrych. 6 Potępiają cię twoje usta – nie ja, a twoje własne wargi świadczą przeciwko tobie. 7 Czy urodziłeś się jako pierwszy z ludzi oraz zostałeś utworzony jeszcze przed pagórkami? 8 Czy podsłuchiwałeś na radzie Bożej i tam zdobyłeś sobie taką mądrość? 9 Co ty wiesz, co by i nam nie było wiadomo; co ty rozumiesz, czego byśmy i my nie rozumieli? 10 I między nami są starcy oraz sędziwi, nawet starsi w lata niż twój ojciec. 11 Czy sobie lekceważysz Boskie pociechy oraz słowo, co się z tobą łagodnie obeszło? 12 Czemu tak się uniosło twoje serce i czemu tak łypiesz swoimi oczami? 13 Czy nie dlatego, że zwracasz swojego ducha przeciw Bogu i wyrzucasz z twych ust takie słowa? 14 Czym jest człowiek, by mógł być czystym, albo by zrodzony z niewiasty był sprawiedliwym? 15 Bóg nawet Swoich świętych wspiera i w Jego oczach nie są czyste niebiosa. 16 Tym mniej wstrętny oraz zepsuty człowiek, który pije niesprawiedliwość jak wodę. 17 Zwrócę twoją uwagę i mnie posłuchaj! A co widziałem, to ci oznajmię. 18 Co mędrcy nie zataili – lecz przekazali, jako tradycję od swoich ojców, 19 kiedy ziemia im samym była oddana i nie przeszedł pośród nich obcy. 20 Niegodziwy musi się trwożyć po wszystkie swoje dni i według liczby lat zachowanych dla okrutnego. 21 Odgłos strachów brzmi w jego uszach, a pogromca napada go wśród pokoju. 22 Nie wierzy że może ujść z pomroki i zachowany jest dla miecza. 23 Tuła się za chlebem – gdzie go znaleźć? Wie, że dla niego zgotowany jest dzień ciemności. 24 Trwoży go bieda i strapienie; chwyta go jak król, co jest gotowy do szturmu. 25 Gdyż wyciągnął swoją rękę przeciwko Bogu i opierał się Wszechmocnemu. 26 Więc natrze na jego szyję grubymi grzbietami swoich tarcz. 27 Bo swe oblicze pokrył tłuszczem i fałdą obsadził swoje lędźwie. 28 Osiadł w zapadłych miastach; w domach, w których nikt nie powinien mieszkać, bowiem w zgliszcze się mają obrócić. 29 Nie wzbogaci się, nie ostoi się jego mienie; nie będzie się uginała ku ziemi ich zamożność. 30 Nie ujdzie on ciemności; płomień wysuszy jego odrośl oraz zniknie przez tchnienie Jego ust. 31 Niechaj nie ufa kłamstwu, bo się zawiedzie, a fałsz będzie jego nagrodą. 32 To się spełni zanim nadejdzie jego dzień, a jego liść palmowy nie zazieleni się więcej. 33 Jak winnica strąci powstałe swoje grona i jak oliwka zrzuci swój kwiat. 34 Gdyż rzesza nieuczciwych zostaje bezpłodną, a ogień pochłania namioty, które są zbudowane za przekupstwo. 35 Poczęli rozpacz, zrodzili próżność, a ich życie przygotowuje zdradę.