Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 16

Ustawienia tekstu
100%

1 Zatem Ijob odparł, mówiąc: 2 Słyszałem dużo podobnych rzeczy; wy wszyscy jesteście marnymi pocieszycielami. 3 Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi? 4 I ja potrafię mówić tak jak ty; gdybyście byli na moim miejscu, mógłbym przeciwko wam zestawić słowa i potrząsać przed wami moją głową. 5 Krzepiłbym was moimi ustami, a współczucie moich warg sprawiałoby wam ulgę. 6 Jeżeli będę dalej mówił, nie ukoi się przez to mój ból; a jeśli zaprzestanę, czy coś ustąpi ode mnie? 7 Teraz Bóg wyczerpał już moją siłę. Opustoszyłeś całe moje koło rodzinne. 8 Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem. 9 Jego gniew mnie szarpie i ściga, zgrzyta na mnie swoimi zębami; jak wróg rozsrożył na mnie swój wzrok. 10 A ludzie otwierają przeciwko mnie swe usta, sromotnie uderzają me lica, razem się przeciw mnie skupiają. 11 Bóg wydał mnie przewrotnym, wtrącił mnie w ręce niegodziwych. 12 Żyłem spokojnie – a mnie skruszył; pochwycił za mój kark, wstrząsnął mną oraz mnie Sobie postawił za cel. 13 Okrążają mnie Jego strzały, bez litości rozdziera moje nerki, a mą żółć wylewa na ziemię. 14 Uderza we mnie ciosem za ciosem; rzucił się na mnie jak mocarz. 15 Uszyłem wór wokół mej skóry, a mój róg wryłem w ziemię. 16 Me oblicze zaczerwienione jest od płaczu, a na moich powiekach mrok śmiertelny. 17 Chociaż nie ma krzywdy na moich rękach, a ma modlitwa jest czysta. 18 O ziemio! Nie zakrywaj mojej krwi! Niech nie znajdzie spoczynku moja skarga! 19 Już i teraz mój świadek jest w niebiosach, mój orędownik na wysokościach. 20 Naśmiewają się ze mnie moi przyjaciele, więc moje łzawe oko spogląda ku Bogu. 21 By rozstrzygnął ten spór człowieka z Bogiem i syna Adama ze swoim bliźnim. 22 Bowiem przyjdą nieliczne już lata i muszę odejść ścieżką po której już nie wrócę.