Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 17

Ustawienia tekstu
100%

1 Mój duch jest złamany, moje dni przygasły, groby czekają. 2 A tu jeszcze stroją ze mnie drwiny; moje oko musi spoczywać na ich obelgach. 3 O, złóż za mnie rękojmię, wstaw się za mną do samego Siebie! Kto by inny dał za mnie poręczenie? 4 Bo zamknąłeś ich serce dla zrozumienia; dlatego im nie pozwolisz mnie przemóc. 5 Kto zdradza przyjaciół przy podziale łupów, tego oczy własnych dzieci zanikają. 6 Bóg mnie wystawił na przysłowie ludziom, na takiego, któremu plują w twarz. 7 Od utrapień zamroczyło się moje oko, a moje wszystkie członki są jak cień. 8 Wzdrygają się nad tym szczerzy, a niewinny obrusza się nad szalbierzem. 9 Jednak sprawiedliwy trzyma się swojej drogi, oraz nabiera wytrwałości ten, kto jest czystych rąk. 10 A wy wszyscy przyjdźcie na nowo, tylko przyjdźcie! Jednak nie znajdę wśród was mędrca. 11 Moje dni przeminęły, moje zamysły się zerwały; te, które były własnością mego serca. 12 Noc chcą przekształcić w dzień, zbliżyć światło w obecności ciemności. 13 Jeśli jednak muszę czekać na Krainę Umarłych, jako na dom, i w ciemności usłać me łoże; 14 jeśli mam wołać do grobu: Ty jesteś moim ojcem, zaś do robactwa: Matko i moja siostro; 15 gdzież jest wtedy moja nadzieja? Tak, moja nadzieja; kto ją wyśledzi? 16 Zstępuję ku zaworom Krainy Umarłych, więc razem ułożymy się w prochu.