Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 18
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Bildat z Szuach odparł, mówiąc:
A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
Wtedy Bildad z Szuach odpowiedział:
Jak długo zamierzacie urządzać te łowy na słowa? Pomyślcie, a potem pomówimy.
Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie pierwej, a potem mówić będziemy.
Kiedy wreszcie położycie kres tym słowom? Pomyślcie, potem będziemy mówić.
Czemu my jesteśmy uważani jako bydło, uważani jako umysłowo zakuci w waszych oczach?
Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.
Czemu uważacie nas za bydło? Czemu jesteśmy obrzydliwi w waszych oczach?
Ty, który sam się rozszarpujesz w swoim gniewie – czy z twojego powodu ziemia powinna być wyludnioną, albo skała ma się usunąć ze swego miejsca?
Ty, który duszę twoję tracisz w zapalczywości twojej, azaż dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego?
Ty, który szarpiesz gniewem swą duszę czy z twojego powodu będzie opuszczona ziemia i skały będą przesunięte ze swego miejsca?
Bo jednak światło niegodziwego gaśnie, a płomień jego ogniska nie świeci.
Owszem, światłość niepobożnych zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich.
Tak, światło niegodziwych zgaśnie, a iskra jego ognia już nie zaświeci.
W jego namiocie jasność się ściemnia, a jego pochodnia nad nim gaśnie.
Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
Światło jego przybytku się zaćmi i jego pochodnia nad nim zagaśnie.
Jego dzielne kroki się skracają i strąca go w przepaść jego własny zamiar.
Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
Kroki jego siły będą skrępowane, jego własna rada powali go.
Bowiem własnymi stopami bywa wpędzany w sieć i musi chodzić po plecionce.
Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie.
Jego nogi bowiem zawiodą go w sieć, chodzi po sidłach.
Za piętę chwyta go potrzask oraz silnie trzymają go sidła.
Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca.
Sidło uchwyci go za piętę i przemoże go łupieżca.
Pętla ukryta jest przy ziemi, a pułapka na niego na ścieżce.
Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce.
Sidło dla niego ukryte jest w ziemi, a pułapka na niego na drodze.
Zewsząd trwożą go strachy i płoszą na każdym kroku.
Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
Zewsząd będą go przerażać strachy, ścigają go na każdym kroku.
Łaknie go niedola, zaś u jego boku przygotowana jest klęska.
Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego.
Głód osłabi jego siły i zniszczenie będzie czyhało u jego boku.
Pierworodny śmierci pożera włókna jego skóry oraz pochłania jego członki.
Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci.
Pożre żyły jego skóry, pierworodny śmierci pożre jego członki.
Zostaje wyrwany ze swego namiotu, w którym uważał się za bezpiecznego oraz pędzi do króla strachów.
Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
Jego ufność będzie wykorzeniona z jego namiotu i zostanie on przyprowadzony do króla strachów.
To, co do niego nie należy, osiada w jego namiocie, a na jego siedzibę sypią siarkę.
Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego.
Strach będzie mieszkał w jego namiocie, bo ten nie należy do niego; jego mieszkanie będzie posypane siarką.
Jego korzenie usychają od dołu, a jego gałęzie z wierzchu więdną.
Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego.
Od spodu uschną jego korzenie, a z wierzchu będzie obcięta jego gałąź.
Jego pamięć znika z ziemi, a jego imienia nie wspominają na ulicach.
Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.
Pamięć o nim zginie z ziemi, a jego imienia nie wspomną na ulicach.
Od światła wyrzucają go do ciemności; wypędzają go z okręgu świata.
Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go.
Wypędzą go ze światła do ciemności i wyrzucą go z okręgu świata.
W jego rodzinie nie pozostaje mu ani syn, ani wnuk i nie ma niedobitka w jego mieszkaniu.
Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego.
Nie będzie miał syna ani wnuka pośród swego ludu i nikt nie pozostanie w jego mieszkaniach.
Potomni przerażają się jego dolą, a jego przodków ogarnia zgroza.
Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.
Ci, którzy przyjdą po nim, osłupieją na jego dzień, tak jak poprzednich ogarnął strach.
Tak oto bywa z mieszkaniem szalbierza; takim jest miejsce tego, co nie znał Boga.
Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.
Takie są mieszkania niegodziwych i takie jest miejsce tego, który nie zna Boga.