Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 21
1 Zatem Ijob odparł, mówiąc: 2 Słuchajcie, słuchajcie mojej mowy, i niech mi to będzie od was pocieszeniem. 3 Znieście mnie, choćbym był dla was ciężarem; a po moim przemówieniu, niech każdy mi urąga. 4 Czy przeciw ludziom zwraca się moja skarga? Jakbym wtedy zdołał zachować cierpliwość? 5 Spójrzcie na mnie oraz zdrętwiejcie, połóżcie dłoń na usta. 6 Tak, kiedy o tym pomyślę – przerażam się, a dreszcz przenika moje ciało. 7 Czemu niegodziwi zachowują życie; starzeją się, i wręcz wzmagają na sile? 8 Razem z nimi, w ich obliczu rozwija się ich potomstwo, więc mają swe latorośle przed oczyma. 9 Ich domy są bezpieczne, wolne od trwogi, nie dotyka ich Boża rózga. 10 Jego byk się parzy oraz nie psuje nasienia; jego krowa lekko zrzuca i nie roni. 11 Wypuszczają swoje pacholęta niby trzodę, zatem ich dzieci hasają. 12 Wyśpiewują głośno przy bębnie i cytrze oraz cieszą się przy dźwiękach fletu. 13 W szczęściu spędzają swoje dni, po czym w mgnieniu oka zstępują do Krainy Umarłych. 14 A przecież mawiali do Boga: Usuń się od nas, bo nie chcemy poznania Twoich dróg. 15 Kto jest tym Wszechmocnym, abyśmy mu służyli i jaki będzie dla nas pożytek, gdy do niego zwrócimy się z prośbą? 16 Zaprawdę, nie w ich mocy było ich szczęście – mówię to, chociaż myśl niegodziwych jest daleka ode mnie. 17 Czy często gaśnie pochodnia niegodziwych oraz przypada na nich zguba? Czy często wydziela im losy w swoim gniewie? 18 A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher. 19 Bóg składa utrapienie dla swych dzieci. Niech mu samemu zapłaci, by to odczuł. 20 Niech jego własne oczy zobaczą zgubę i niech sam pije z zapalczywości Wszechmocnego. 21 Bo cóż go obejdzie jego dom, gdy będzie po nim, kiedy liczba jego miesięcy zostanie obliczoną? 22 Czy Boga można uczyć poznania; Jego, który sądzi niebiosa? 23 Jeden umiera w pełni pomyślności, zewsząd bezpieczny i spokojny; 24 jego kadzie napełnione są mlekiem, a szpik jego kości – napojony. 25 A inny umiera w goryczy duszy, gdyż nigdy nie zakosztował szczęścia. 26 Wspólnie ułożyli się w prochu i obu pokrywa robactwo. 27 Oto znam wasze myśli i zamysły, którymi mnie krzywdzicie. 28 Bo powiadacie: Gdzie jest dom tyrana? Gdzie namiot, co niegodziwcom służy za schronienie? 29 Czemu więc po drodze nie pytaliście przechodniów oraz nie poznaliście ich dowodów, 30 że w dzień klęski zły bywa oszczędzany, a w dzień gniewu zostają uprowadzeni na bezpieczne miejsce? 31 Kto mu w twarz wytyka jego drogę? Spełnił – któż mu za to odpłaci? 32 A kiedy zostanie wyprowadzony do grobów, jeszcze trzymają straż przy jego kurhanie. 33 Słodkie są mu skiby doliny, a za nim, jak i przed nim, ciągnie się niezliczony tłum. 34 Więc jakże możecie mnie tak błaho pocieszać; przecież wasze odpowiedzi pozostają obłudą.