Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 27
1 I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc: 2 Żyje Bóg, który mnie pozbawił mojego rozstrzygnięcia sprawy; Wszechmocny, co przejął goryczą moją duszę, 3 że dopóki mam w sobie oddech i Boże tchnienie w mych nozdrzach, 4 moje usta nie wypowiedzą niesprawiedliwości, ani mój język nie wymyśli obłudy. 5 Dalekim to jest ode mnie, abym wam słuszność przyznawał; póki nie skonam, nie pozwolę sobie zabrać mej niewinności. 6 Trzymam się mojej sprawiedliwości i jej nie puszczę, a me sumienie nie potępia żadnego z moich dni. 7 Mój wróg musi się okazać niegodziwy, a mój przeciwnik jako krzywdziciel. 8 Bo jaka jest nadzieja obłudnika, gdy Bóg odetnie, gdy wydrze jego duszę? 9 Czy Bóg usłyszy jego wołanie, gdy przypadnie na niego niedola? 10 Albo, czy on może się rozkoszować Wszechmocnym oraz wzywać Boga w każdym czasie? 11 Ja wam jednak wskażę, co dzieje się ręką Boga; nie zataję, co zamierza Wszechmocny. 12 Oto wszyscy to widzieliście; więc czemu mówicie marności? 13 Taki jest udział człowieka niegodziwego u Boga; dziedzictwo tyranów, które odbierają od Wszechmocnego. 14 Jeśli jego synowie podrosną – pójdą pod miecz, a jego potomkowie nie nasycą się chlebem. 15 Zaś pozostali po nim, będą pochowani w czasie zarazy i nie zapłaczą po nich ich wdowy. 16 Choćby nagromadzał srebra jak prochu oraz nabył sobie szat jak błota, 17 on nabędzie, ale sprawiedliwy je przyodzieje, a to srebro rozdzieli nieskazitelny. 18 Zbuduje swój dom niby mszyca; jak budę, którą wystawia stróż. 19 Położy się jako bogaty, lecz tego więcej nie uczyni; otworzy swoje oczy, ale już go nie będzie. 20 Dosięgną go strachy jak powodzie, w nocy uprowadzi go nawałnica. 21 Wicher go uniesie i odejdzie, gdyż porwie go z jego miejsca. 22 Bóg go odtrąci, wciąż będzie na niego mierzył; zatem przed Jego mocą musi uciekać i uciekać. 23 Wtedy każdy klaśnie nad nim rękami i syknięciem usunie go z jego miejsca.