Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 30
1 Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody. 2 Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość? 3 Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia. 4 Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca. 5 Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem. 6 Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach. 7 Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy. 8 Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi. 9 A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy. 10 Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny. 11 Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło. 12 Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi. 13 Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł. 14 Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru. 15 Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo. 16 Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli. 17 Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju. 18 Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki. 19 Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu. 20 Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz. 21 Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki. 22 Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek. 23 Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym. 24 Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku? 25 Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim? 26 Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność. 27 Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia. 28 Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc. 29 Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi. 30 Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru. 31 Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.