Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 33

Ustawienia tekstu
100%

1 Słuchaj więc Ijobie mojej mowy, nastaw ucho na wszystkie moje słowa. 2 Gdy oto raz otworzyłem moje usta – mój język sam już mówi na moim podniebieniu. 3 Szczerość mojego serca odbije się w moich słowach, a me usta wynurzą jasną prawdę. 4 Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego. 5 Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń. 6 Oto jestem jak ty wobec Boga, i ja jestem skrojony z gliny. 7 Zatem nie powinna cię trwożyć jakaś obawa przede mną, a me brzemię zbytnio cię nie przytłoczy. 8 Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów. 9 Powiedziałeś: Ja jestem czysty, wolny od występku, nieskazitelny i nie ma we mnie winy. 10 Zaprawdę, Bóg wynajduje przeciw mnie szykany i uważa mnie za Swojego wroga. 11 Kładzie w okowy moje nogi oraz śledzi wszystkie moje ścieżki. 12 Oświadczam ci, że w tym nie jesteś sprawiedliwy; Bóg zawsze jest wyższy niż człowiek. 13 Czemu zatem prowadziłeś z Nim spór? Przecież On wszystkich spraw nie objawia. 14 Jednak Bóg przemawia, raz i drugi; tylko na to się nie zwraca uwagi. 15 We śnie, w widzeniu nocnym, kiedy twardy sen ludzi opada i drzemią na swoim łożu, 16 wtedy otwiera ludziom uszy, kładąc pieczęć na danej im przestrodze. 17 Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy. 18 Tak, ochrania jego duszę od zniszczenia, by pod oręż nie poszło jego życie. 19 Bywa też na swym łożu karmiony cierpieniem, a w jego członkach jest uporczywa walka. 20 Chleb staje się zmierzłym w jego życiu i ulubiona strawa jego osoby. 21 Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości. 22 Tak do grobu zbliża się jego osoba, a jego życie do śmiercionośnych potęg. 23 Jeśli jest więc, dla niego posłaniec, orędownik, jeden z oddziału pod komendą jednego wodza, co objawi człowiekowi jego powinność; 24 jeśli Bóg się nad nim zmiłuje oraz powie: Otrzymałem okup; wybawiam, aby nie zstąpił do grobu – 25 wtedy jego cielesna natura odświeża się szybciej niż za młodu i znowu wraca do swej młodzieńczej siły. 26 Kiedy się modli do Boga, przyjmuje go łaskawie, i w triumfie pozwala mu oglądać Swoje oblicze. Tak wynagradza On człowiekowi jego sprawiedliwość. 27 A człowiek wyśpiewuje to przed ludźmi i powiada: Zgrzeszyłem, a co jest proste – skrzywiłem, ale mi tego nie policzono. 28 Wyzwolił moją duszę i nie uległa ruinie; moje życie może oglądać światło. 29 To wszystko Bóg spełnia z człowiekiem – dwukrotnie i trzykrotnie, 30 aby jego osobę wyprowadzić z grobu i by był oświetlony światłem życia. 31 Rozważ to Jobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić. 32 Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność. 33 A jeśli nie – zechciej ty mnie wysłuchać, zamilknij, a cię nauczę mądrości.