Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I nareszcie Ijob otworzył swoje usta oraz przeklął swój dzień.
Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.
Potem Hiob otworzył swoje usta i przeklinał swój dzień.
Potem się odezwał, mówiąc:
I zawołał Ijob, mówiąc:
Hiob odezwał się i zawołał:
Bodajby zginął ten dzień, w którym się urodziłem oraz noc w której mówiono: Poczęty chłopiec.
Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc,w którą rzeczono: Począł się mężczyzna!
Niech zginie dzień, w którym się urodziłem, i noc, w którą powiedziano: Poczęty mężczyzna.
Bodajby ten dzień pozostał ciemnym; bodajby się o niego nie pytał Bóg na wysokości, a także nie zaświecił nad nim jasny promień.
Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością!
Niech ten dzień stanie się ciemnością, niech o niego nie troszczy się Bóg z wysokości i nie oświetla go światłość.
Bodajby zachmurzyła go ciemność oraz śmiertelna pomroka, zawisnął nad nim gęsty obłok i trwożyły go dzienne zaćmienia.
Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!
Niech go pokryje ciemność i cień śmierci, niech go ogarnie obłok i przerazi mrok dnia.
I ową noc – niech ją ogarnia mrok, by się nie zaliczała pomiędzy doby roku, i nie weszła w poczet miesięcy.
Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła!
Niech tą nocą zawładnie ciemność, niech nie będzie liczona wśród dni roku i nie wejdzie w liczbę miesięcy.
Tak, bodajby ta noc pozostała bezpłodną i nie przeniknął jej głos radości.
Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej!
Niech ta noc będzie samotna, niech nie będzie w niej radosnego śpiewu.
Bodajby jej złorzeczyli zaklinacze losu, gotowi obudzić potwora.
Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój!
Niech przeklną ją ci, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi podnieść swój lament.
Bodajby się zaćmiły jej gwiazdy brzasku, daremnie czekała na świt i nigdy nie zobaczyła słońca poranku.
Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej!
Niech gwiazdy zaćmią się o zmierzchu, niech nie doczeka się światła ani nie zobaczy zorzy porannej;
Ponieważ nie zamknęła bram mojego matczynego łona oraz nie skryła nędzy przed mymi oczami.
Iż nie zawarła drzwi żywota mego, a nie skryła boleści od oczu moich.
Bo nie zamknęła drzwi łona mej matki i nie ukryła smutku przed moimi oczami.
Czemu nie zmarłem już w łonie matki? Nie skonałem, gdy wyszedłem do życia?
Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął?
Czemu nie umarłem w łonie? Czemu nie zginąłem, kiedy wyszedłem z łona?
Czemu podjęły mnie kolana; czemu piersi, abym je ssał?
Przeczże mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi?
Czemu przyjęły mnie kolana? Czemu przyjęły mnie piersi, abym mógł je ssać?
Leżałbym teraz i spoczywał, spałbym oraz zażywał spokoju,
Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,
Teraz bowiem leżałbym i trwał w spokoju, spałbym i odpoczywał;
wraz z królami i radcami ziemi, co wystawiali sobie ruiny.
Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;
Z królami i z doradcami ziemi, którzy sobie budowali opustoszałe miejsca;
Czy z bogatymi w złoto książętami, co srebrem napełniali swoje domy.
Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,
Albo z książętami, którzy mieli złoto i napełnili swe domy srebrem;
Albo czemu jak zagrzebany płód, nie byłem jak niemowlęta, które nigdy nie ujrzały światła?
Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości?
Albo czemu nie stałem się jak ukryty, martwy płód, jak niemowlęta, które nie widziały światła?
Niegodziwi zaprzestali tam fukać, a wyczerpani z sił znajdują tam pokój.
Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę.
Tam bezbożni przestają straszyć, tam pozbawieni siły odpoczywają.
Razem odpoczywają więźniowie, nie słysząc głosu naganiacza.
Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich,
Tam więźniowie razem wypoczywają i nie słyszą głosu ciemięzcy.
Mały i wielki – tam są sobie równi, a niewolnik wyzwolony od swego pana.
Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.
Mały i wielki są tam sobie równi i niewolnik jest wolny od swego pana.
Po co On obdarza światłem nędzarzy, a życiem rozgoryczonych w duchu?
Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha?
Czemu nędznemu dane jest światło, a życie tym, którzy są rozgoryczeni na duszy;
Tych, którzy wypatrują śmierci a nie przychodzi; którzy jej poszukują pilniej niż skarbów.
Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;
Którzy z tęsknotą wypatrują śmierci, a ta nie przychodzi, choć jej szukają pilniej niż ukrytych skarbów;
Tych, co by się cieszyli aż do zachwytu, radowali, gdyby znaleźli grób.
Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.
Którzy wielce się radują i cieszą, kiedy grób znajdują?
Jestem człowiekiem, którego ścieżka została zakryta, którego Bóg zewsząd ogrodził.
Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?
Czemu dane jest światło człowiekowi, którego droga jest ukryta i którego Bóg osaczył?
Gdyż mojemu chlebowi towarzyszy mój jęk, a me skargi rozlewają się niczym woda.
Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;
Kiedy bowiem mam jeść, przychodzi moje wzdychanie, a moje jęki rozchodzą się jak woda;
Bo czego strasznego się lękałem – to mnie spotkało, a czego się obawiałem – to mnie przypadło.
Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.
Bo to, czego się bałem, spotkało mnie, a to, czego się obawiałem, spadło na mnie.
Nie zaznałem jeszcze wypoczynku, spokoju oraz wytchnienia, a już nadeszła nowa trwoga.
Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.
Nie byłem bezpieczny, nie miałem spokoju ani odpoczynku, a jednak nadeszła trwoga.