Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
I nareszcie Ijob otworzył swoje usta oraz przeklął swój dzień.
Potem Hiob otworzył swoje usta i przeklinał swój dzień.
Potem się odezwał, mówiąc:
Hiob odezwał się i zawołał:
Bodajby zginął ten dzień, w którym się urodziłem oraz noc w której mówiono: Poczęty chłopiec.
Niech zginie dzień, w którym się urodziłem, i noc, w którą powiedziano: Poczęty mężczyzna.
Bodajby ten dzień pozostał ciemnym; bodajby się o niego nie pytał Bóg na wysokości, a także nie zaświecił nad nim jasny promień.
Niech ten dzień stanie się ciemnością, niech o niego nie troszczy się Bóg z wysokości i nie oświetla go światłość.
Bodajby zachmurzyła go ciemność oraz śmiertelna pomroka, zawisnął nad nim gęsty obłok i trwożyły go dzienne zaćmienia.
Niech go pokryje ciemność i cień śmierci, niech go ogarnie obłok i przerazi mrok dnia.
I ową noc – niech ją ogarnia mrok, by się nie zaliczała pomiędzy doby roku, i nie weszła w poczet miesięcy.
Niech tą nocą zawładnie ciemność, niech nie będzie liczona wśród dni roku i nie wejdzie w liczbę miesięcy.
Tak, bodajby ta noc pozostała bezpłodną i nie przeniknął jej głos radości.
Niech ta noc będzie samotna, niech nie będzie w niej radosnego śpiewu.
Bodajby jej złorzeczyli zaklinacze losu, gotowi obudzić potwora.
Niech przeklną ją ci, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi podnieść swój lament.
Bodajby się zaćmiły jej gwiazdy brzasku, daremnie czekała na świt i nigdy nie zobaczyła słońca poranku.
Niech gwiazdy zaćmią się o zmierzchu, niech nie doczeka się światła ani nie zobaczy zorzy porannej;
Ponieważ nie zamknęła bram mojego matczynego łona oraz nie skryła nędzy przed mymi oczami.
Bo nie zamknęła drzwi łona mej matki i nie ukryła smutku przed moimi oczami.
Czemu nie zmarłem już w łonie matki? Nie skonałem, gdy wyszedłem do życia?
Czemu nie umarłem w łonie? Czemu nie zginąłem, kiedy wyszedłem z łona?
Czemu podjęły mnie kolana; czemu piersi, abym je ssał?
Czemu przyjęły mnie kolana? Czemu przyjęły mnie piersi, abym mógł je ssać?
Leżałbym teraz i spoczywał, spałbym oraz zażywał spokoju,
Teraz bowiem leżałbym i trwał w spokoju, spałbym i odpoczywał;
wraz z królami i radcami ziemi, co wystawiali sobie ruiny.
Z królami i z doradcami ziemi, którzy sobie budowali opustoszałe miejsca;
Czy z bogatymi w złoto książętami, co srebrem napełniali swoje domy.
Albo z książętami, którzy mieli złoto i napełnili swe domy srebrem;
Albo czemu jak zagrzebany płód, nie byłem jak niemowlęta, które nigdy nie ujrzały światła?
Albo czemu nie stałem się jak ukryty, martwy płód, jak niemowlęta, które nie widziały światła?
Niegodziwi zaprzestali tam fukać, a wyczerpani z sił znajdują tam pokój.
Tam bezbożni przestają straszyć, tam pozbawieni siły odpoczywają.
Razem odpoczywają więźniowie, nie słysząc głosu naganiacza.
Tam więźniowie razem wypoczywają i nie słyszą głosu ciemięzcy.
Mały i wielki – tam są sobie równi, a niewolnik wyzwolony od swego pana.
Mały i wielki są tam sobie równi i niewolnik jest wolny od swego pana.
Po co On obdarza światłem nędzarzy, a życiem rozgoryczonych w duchu?
Czemu nędznemu dane jest światło, a życie tym, którzy są rozgoryczeni na duszy;
Tych, którzy wypatrują śmierci a nie przychodzi; którzy jej poszukują pilniej niż skarbów.
Którzy z tęsknotą wypatrują śmierci, a ta nie przychodzi, choć jej szukają pilniej niż ukrytych skarbów;
Tych, co by się cieszyli aż do zachwytu, radowali, gdyby znaleźli grób.
Którzy wielce się radują i cieszą, kiedy grób znajdują?
Jestem człowiekiem, którego ścieżka została zakryta, którego Bóg zewsząd ogrodził.
Czemu dane jest światło człowiekowi, którego droga jest ukryta i którego Bóg osaczył?
Gdyż mojemu chlebowi towarzyszy mój jęk, a me skargi rozlewają się niczym woda.
Kiedy bowiem mam jeść, przychodzi moje wzdychanie, a moje jęki rozchodzą się jak woda;
Bo czego strasznego się lękałem – to mnie spotkało, a czego się obawiałem – to mnie przypadło.
Bo to, czego się bałem, spotkało mnie, a to, czego się obawiałem, spadło na mnie.
Nie zaznałem jeszcze wypoczynku, spokoju oraz wytchnienia, a już nadeszła nowa trwoga.
Nie byłem bezpieczny, nie miałem spokoju ani odpoczynku, a jednak nadeszła trwoga.