Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 5

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Wołaj tylko! Czy jest ktoś, kto by ci odpowiedział? Do którego ze świętych chcesz się zwrócić?

bg

Zawołajże tedy, jeźli kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz?

ubg

Wołaj więc, jeśli jest ktoś, kto by ci odpowiedział; i do którego ze świętych się zwrócisz?

2
nbg

Zaprawdę, głupiego morduje jego własny gniew, a prostaka zabija zawiść.

bg

Zaiste głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść.

ubg

Gniew bowiem zabija głupiego, a prostaka uśmierca zawiść.

3
nbg

Sam widziałem głupiego, który głęboko się zakorzenił; ale nagle przekląłem jego siedzibę.

bg

Jam widział głupiego, iż się rozkorzenił; alem wnet źle tuszył mieszkaniu jego.

ubg

Widziałem głupiego, jak zapuścił korzenie, lecz zaraz przekląłem jego mieszkanie.

4
nbg

Jego dzieci dalekie są od pomocy; zostają zdeptane w bramie i nikt ich nie ocala.

bg

Oddaleni będą synowie jego od zbawienia, i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał.

ubg

Jego synowie są daleko od ratunku, zostają zdeptani w bramie, a nie ma nikogo, kto by ich ocalił.

5
nbg

Jego żniwo pochłania głodny, wydobywa je nawet spośród cierni, gdyż spragnieni łakną jego dobra.

bg

Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych.

ubg

Jego żniwo głodny pożera, wydobywa je spośród samych cierni, a chciwy pochłania ich bogactwa.

6
nbg

Niedola nie wyrasta z prochu, ani nędza nie wschodzi z ziemi.

bg

Albowiem nie z prochu wychodzi utrapienie, ani z ziemi wyrasta kłopot.

ubg

Utrapienie bowiem nie powstaje z prochu ani z ziemi nie wyrasta niedola;

7
nbg

Nie – człowiek się rodzi na nędzę; podobnie jak iskry płomienia, by się wznosiły w górę.

bg

Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę.

ubg

Lecz człowiek rodzi się na niedolę, jak iskry z węgla wzlatują w górę.

8
nbg

Ja jednak bym się zwrócił do Wszechmocnego i moją sprawę powierzył Bogu,

bg

Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;

ubg

Ja jednak szukałbym Boga i Bogu przedstawił swoją sprawę;

9
nbg

który spełnia rzeczy wielkie, niezbadane i dziwne, oraz nie ma ich liczby.

bg

Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;

ubg

Który czyni rzeczy wielkie i niezbadane, cudowne i niezliczone;

10
nbg

On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.

bg

Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;

ubg

Który zsyła deszcz na ziemię i spuszcza wody na pola;

11
nbg

Niskich podnosi wysoko oraz sprawia, by pogrążeni w żałości dostąpili zbawienia.

bg

Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;

ubg

Który pokornych stawia wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;

12
nbg

Niweczy knowania chytrych, by ich ręce nie zdziałały nic skutecznego.

bg

Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;

ubg

Który wniwecz obraca zamysły przebiegłych, tak że ich ręce nie wykonują ich zamiaru;

13
nbg

Przemądrych chwyta w ich własnej chytrości, więc zamysł przebiegłych jest chybiony.

bg

Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.

ubg

Który chwyta mądrych w ich przebiegłości, tak że rada przewrotnych szybko upada.

14
nbg

Pośród jasnego dnia zderzają się z ciemnością i w południe macają jakby w nocy.

bg

We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.

ubg

Za dnia napotykają ciemność, a w południe idą po omacku jak w nocy.

15
nbg

Tak wybawia od miecza, od ich paszczy; biedaka z mocy przemożnego.

bg

Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.

ubg

On wybawia ubogiego od miecza, od ich ust, i z ręki mocarza.

16
nbg

Więc słabemu wschodzi nadzieja, a złość stula swe usta.

bg

Mać uciśniony nadzieje; ale nieprawość stuli usta swe.

ubg

Tak to uciśniony ma nadzieję, a nieprawość zamyka swe usta.

17
nbg

Oto szczęśliwy człowiek, którego karci Bóg. Zatem karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj.

bg

Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,

ubg

Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; nie gardź więc karceniem Wszechmocnego.

18
nbg

Bo On rani, ale i leczy; uderza, lecz Jego ręce uzdrawiają.

bg

Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.

ubg

On bowiem rani, ale i opatruje, uderza, a jego ręce uzdrawiają.

19
nbg

Wyzwoli cię z sześciu utrapień a w siódmym nie dotknie cię zło.

bg

Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe.

ubg

Z sześciu nieszczęść cię wyrwie, a w siódmym nie dotknie cię zło.

20
nbg

W czasie głodu wybawia cię od śmierci, a na wojnie z mocy oręża.

bg

W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.

ubg

W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie od mocy miecza.

21
nbg

Jesteś skryty przed biczem języka i nie masz się czego bać, gdy zbliża się spustoszenie.

bg

Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie.

ubg

Przed biczem języka będziesz zasłonięty i nie ulękniesz się spustoszenia, gdy nadejdzie.

22
nbg

Możesz urągać spustoszeniu, głodowi i nie musisz się obawiać zwierząt ziemi.

bg

W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz.

ubg

Będziesz się śmiał ze spustoszenia i głodu, nie będziesz się bał zwierząt ziemi.

23
nbg

Bo jesteś sprzymierzony z polnym kamieniem, a dzikie bestie będą z tobą w przyjaźni.

bg

Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi.

ubg

Zawrzesz bowiem przymierze z kamieniami na polu, a okrutny zwierz polny będzie żyć z tobą w pokoju.

24
nbg

Tak doświadczysz, że jest spokojny twój namiot; patrzysz na swoją siedzibę i nie dostrzegasz braku.

bg

I poznasz, że jest spokojny przybytek twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz.

ubg

I poznasz, że twój przybytek jest spokojny; odwiedzisz swoje mieszkanie, a nie zgrzeszysz.

25
nbg

Także poznasz, że liczny jest twój ród, a twoje odrośle są jak zioła ziemi.

bg

Doznasz też, iż rozmnożone będzie nasienie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi.

ubg

Poznasz też, że twoje potomstwo się rozmnoży, a twoje dzieci będą jak trawa ziemi.

26
nbg

W pełni dni zstąpisz do grobu, tak jak swojego czasu bywają znoszone snopy.

bg

Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.

ubg

W sędziwym wieku zejdziesz do grobu, jak snop zboża zbierany w swym czasie.

27
nbg

Oto co zbadaliśmy – że nie jest inaczej. Słuchaj tego i rozważ sam u siebie.

bg

Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.

ubg

Oto do tego doszliśmy i tak jest. Słuchaj tego i rozważ to sobie.