Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 5
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wołaj tylko! Czy jest ktoś, kto by ci odpowiedział? Do którego ze świętych chcesz się zwrócić?
Zawołajże tedy, jeźli kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz?
Wołaj więc, jeśli jest ktoś, kto by ci odpowiedział; i do którego ze świętych się zwrócisz?
Zaprawdę, głupiego morduje jego własny gniew, a prostaka zabija zawiść.
Zaiste głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść.
Gniew bowiem zabija głupiego, a prostaka uśmierca zawiść.
Sam widziałem głupiego, który głęboko się zakorzenił; ale nagle przekląłem jego siedzibę.
Jam widział głupiego, iż się rozkorzenił; alem wnet źle tuszył mieszkaniu jego.
Widziałem głupiego, jak zapuścił korzenie, lecz zaraz przekląłem jego mieszkanie.
Jego dzieci dalekie są od pomocy; zostają zdeptane w bramie i nikt ich nie ocala.
Oddaleni będą synowie jego od zbawienia, i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał.
Jego synowie są daleko od ratunku, zostają zdeptani w bramie, a nie ma nikogo, kto by ich ocalił.
Jego żniwo pochłania głodny, wydobywa je nawet spośród cierni, gdyż spragnieni łakną jego dobra.
Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych.
Jego żniwo głodny pożera, wydobywa je spośród samych cierni, a chciwy pochłania ich bogactwa.
Niedola nie wyrasta z prochu, ani nędza nie wschodzi z ziemi.
Albowiem nie z prochu wychodzi utrapienie, ani z ziemi wyrasta kłopot.
Utrapienie bowiem nie powstaje z prochu ani z ziemi nie wyrasta niedola;
Nie – człowiek się rodzi na nędzę; podobnie jak iskry płomienia, by się wznosiły w górę.
Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę.
Lecz człowiek rodzi się na niedolę, jak iskry z węgla wzlatują w górę.
Ja jednak bym się zwrócił do Wszechmocnego i moją sprawę powierzył Bogu,
Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;
Ja jednak szukałbym Boga i Bogu przedstawił swoją sprawę;
który spełnia rzeczy wielkie, niezbadane i dziwne, oraz nie ma ich liczby.
Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;
Który czyni rzeczy wielkie i niezbadane, cudowne i niezliczone;
On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.
Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;
Który zsyła deszcz na ziemię i spuszcza wody na pola;
Niskich podnosi wysoko oraz sprawia, by pogrążeni w żałości dostąpili zbawienia.
Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;
Który pokornych stawia wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;
Niweczy knowania chytrych, by ich ręce nie zdziałały nic skutecznego.
Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;
Który wniwecz obraca zamysły przebiegłych, tak że ich ręce nie wykonują ich zamiaru;
Przemądrych chwyta w ich własnej chytrości, więc zamysł przebiegłych jest chybiony.
Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.
Który chwyta mądrych w ich przebiegłości, tak że rada przewrotnych szybko upada.
Pośród jasnego dnia zderzają się z ciemnością i w południe macają jakby w nocy.
We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.
Za dnia napotykają ciemność, a w południe idą po omacku jak w nocy.
Tak wybawia od miecza, od ich paszczy; biedaka z mocy przemożnego.
Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.
On wybawia ubogiego od miecza, od ich ust, i z ręki mocarza.
Więc słabemu wschodzi nadzieja, a złość stula swe usta.
Mać uciśniony nadzieje; ale nieprawość stuli usta swe.
Tak to uciśniony ma nadzieję, a nieprawość zamyka swe usta.
Oto szczęśliwy człowiek, którego karci Bóg. Zatem karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj.
Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,
Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; nie gardź więc karceniem Wszechmocnego.
Bo On rani, ale i leczy; uderza, lecz Jego ręce uzdrawiają.
Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.
On bowiem rani, ale i opatruje, uderza, a jego ręce uzdrawiają.
Wyzwoli cię z sześciu utrapień a w siódmym nie dotknie cię zło.
Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe.
Z sześciu nieszczęść cię wyrwie, a w siódmym nie dotknie cię zło.
W czasie głodu wybawia cię od śmierci, a na wojnie z mocy oręża.
W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.
W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie od mocy miecza.
Jesteś skryty przed biczem języka i nie masz się czego bać, gdy zbliża się spustoszenie.
Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie.
Przed biczem języka będziesz zasłonięty i nie ulękniesz się spustoszenia, gdy nadejdzie.
Możesz urągać spustoszeniu, głodowi i nie musisz się obawiać zwierząt ziemi.
W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz.
Będziesz się śmiał ze spustoszenia i głodu, nie będziesz się bał zwierząt ziemi.
Bo jesteś sprzymierzony z polnym kamieniem, a dzikie bestie będą z tobą w przyjaźni.
Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi.
Zawrzesz bowiem przymierze z kamieniami na polu, a okrutny zwierz polny będzie żyć z tobą w pokoju.
Tak doświadczysz, że jest spokojny twój namiot; patrzysz na swoją siedzibę i nie dostrzegasz braku.
I poznasz, że jest spokojny przybytek twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz.
I poznasz, że twój przybytek jest spokojny; odwiedzisz swoje mieszkanie, a nie zgrzeszysz.
Także poznasz, że liczny jest twój ród, a twoje odrośle są jak zioła ziemi.
Doznasz też, iż rozmnożone będzie nasienie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi.
Poznasz też, że twoje potomstwo się rozmnoży, a twoje dzieci będą jak trawa ziemi.
W pełni dni zstąpisz do grobu, tak jak swojego czasu bywają znoszone snopy.
Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.
W sędziwym wieku zejdziesz do grobu, jak snop zboża zbierany w swym czasie.
Oto co zbadaliśmy – że nie jest inaczej. Słuchaj tego i rozważ sam u siebie.
Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
Oto do tego doszliśmy i tak jest. Słuchaj tego i rozważ to sobie.