Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 7

Ustawienia tekstu
100%

1 Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika. 2 Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę. 3 Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień. 4 Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu. 5 Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje. 6 Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei. 7 Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia. 8 Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie. 9 Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych. 10 Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce. 11 Dlatego nie pohamuję swych ust i będę mówił w udręczeniu mojego ducha; zawodził w goryczy mojej duszy. 12 Czyż ja jestem morzem, albo potworem, że obsadziłeś mnie strażą? 13 Gdy pomyślę: Moje łoże mnie pocieszy, moja pościel ulży mojej boleści – 14 wtedy przez sny mnie trwożysz i straszysz mnie widziadłami. 15 Wolałbym uduszenie; raczej śmierć, niż ten mój szkielet. 16 Zanikam, nie będę wiecznie żył; zaniechaj mnie, bo moje dni są tchnieniem. 17 Czym jest człowiek, że go tak wielce wywyższasz i że zwracasz na niego swą uwagę? 18 Że nawiedzasz go każdego poranku i w każdej chwili go doświadczasz? 19 Kiedy wreszcie odwrócisz swój wzrok ode mnie? Zaniechasz mnie, abym mógł przełknąć swoją ślinę? 20 Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem? 21 Czemu nie wybaczasz mojego grzechu i nie przepuszczasz mojej winy? Położę się w prochu, a kiedy mnie poszukasz, już mnie nie będzie.