Nowa Biblia Gdańska
Treny 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.
Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.
Ja jestem tym człowiekiem, który widział utrapienie pod rózgą jego gniewu.
On mnie prowadził i zaprowadził w mrok, bez światła.
Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;
Prowadził mnie i zawiódł do ciemności, a nie do światła.
To przeciw mnie się odwrócił i ustawicznie zwraca Swoją rękę.
Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień.
Oburzył się na mnie, zwraca swoją rękę przeciwko mnie przez cały dzień.
Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.
Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.
Sprawił, że zestarzały się moje ciało i moja skóra, połamał moje kości.
Obudował mnie i ogarnął jadem oraz strapieniem.
Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą;
Obudował mnie i otoczył żółcią i trudem;
Osadził mnie w ciemnościach, tak, jak od dawna umarłych.
W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.
Posadził mnie w ciemnych miejscach jak dawno umarłych.
Zagrodził mnie bez wyjścia i obciążył moje kajdany.
Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;
Ogrodził mnie, abym nie mógł wyjść, obciążył moje kajdany.
Chociaż krzyczę i wołam On tamuje moją modlitwę.
A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.
A choć wołam i krzyczę, zatyka uszy na moją modlitwę.
Moje drogi zagrodził ciosem, a me ścieżki wywrócił.
Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.
Zagrodził moją drogę kamieniem ciosanym, poplątał moje ścieżki.
Stał się dla mnie czatującym niedźwiedziem, lwem przyczajonym w ukryciu.
Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.
Stał się dla mnie jak niedźwiedź czyhający na mnie, jak lew w ukryciu.
Moje drogi pokrzywił i mnie rozszarpał; wprawił mnie w zdrętwienie.
Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.
Zmylił moje drogi, rozszarpał mnie i uczynił mnie spustoszonym.
Napiął Swój łuk, a mnie postawił jako cel dla strzały.
Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.
Napiął swój łuk i uczynił ze mnie cel dla swej strzały.
Wbił w moje nerki dzieci Swojego kołczanu.
Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.
Przebił moje nerki strzałami swego kołczana.
Stałem się pośmiewiskiem dla wszystkich ludów, ustawicznym przedmiotem ich pieśni.
Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień.
Stałem się pośmiewiskiem dla całego mojego ludu, tematem jego pieśni przez cały dzień.
Nasycił mnie goryczami oraz napełnił piołunem.
Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.
Napełnił mnie goryczą, upoił mnie piołunem.
Krzemieniem wykruszył moje zęby oraz podeptał mnie w prochu.
Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.
Ponadto wykruszył żwirem moje zęby i pogrążył mnie w popiele.
Oddaliłeś od pokoju mą duszę, więc zapomniałem o szczęściu.
Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam.
Oddaliłeś moją duszę od pokoju. Zapomniałem, co to pomyślność.
Powiedziałem: Zniknęła moja żywotna siła i ma nadzieja od WIEKUISTEGO.
I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.
I powiedziałem: Zginęła moja siła i moja nadzieja, jaką pokładałem w PANU.
Wspomnij na moją nędzę i tułactwo, na piołun oraz truciznę.
Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.
Wspominam swoje utrapienie i swój płacz, piołun i żółć.
Pamięta, o, pamięta; lecz we mnie jest pognębiona moja dusza.
Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja.
Moja dusza nieustannie to wspomina i uniża się we mnie.
To wezmę do mojego serca oraz z tego powodu będę ufał:
Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję.
Biorę to sobie do serca, dlatego mam nadzieję.
To są łaski WIEKUISTEGO, że jeszcze nie zginęliśmy, bowiem nie wyczerpało się Jego miłosierdzie.
Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają zaiste litości jego.
To wielkie miłosierdzie PANA, że nie zginęliśmy, gdyż nie ustaje jego litość.
One się odświeżają każdego poranku, gdyż wielką jest Twoja niezawodność.
Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja.
Każdego poranka się odnawia, wielka jest twoja wierność.
Moim udziałem jest WIEKUISTY mówi moja dusza, dlatego Mu ufam.
Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję.
PAN jest moim działem mówi moja dusza dlatego mam w nim nadzieję.
Dobrotliwym jest WIEKUISTY dla tych, co na Nim polegają; dla duszy, która Go szuka.
Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka.
Dobry jest PAN dla tych, którzy go oczekują, dla duszy, która go szuka.
I dobrze jest czekać w milczeniu na pomoc WIEKUISTEGO.
Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pańskie.
Dobrze jest cierpliwie oczekiwać na zbawienie PANA.
Dobrze też człowiekowi w jego młodości dźwigać jarzmo.
Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego;
Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.
Niechaj siedzi samotnie i milczy, kiedy go jarzmem obarczył.
Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono;
Siedzi samotnie w milczeniu, gdyż na niego je włożono.
Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.
Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja;
Kładzie swe usta w prochu, może jest jeszcze nadzieja.
Niech nadstawi policzki Temu, co go uderza i niech się nasyca hańbą.
Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem.
Nadstawia bijącemu policzek, jest nasycony zniewagą.
Gdyż Pan nie odtrąca na wieki.
Bo Pan na wieki nie odrzuca;
Pan bowiem nie odrzuca na wieki;
A jeżeli zasmucił znowu się zmiłuje, według pełni Swej łaski.
Owszem, jeźli zasmuca, zasię się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego.
A jeśli zasmuca, znów się lituje według obfitości swego miłosierdzia;
Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich.
Gdyż nie trapi chętnie ani nie zasmuca synów ludzkich.
Kiedy się pod stopami gnębi wszystkich więźniów ziemi,
Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi;
Miażdżenie pod nogami wszystkich więźniów ziemi;
gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed obliczem Najwyższego;
Naginanie prawa człowieka przed obliczem Najwyższego;
gdy się wykrzywia czyjkolwiek spór czy WIEKUISTY tego nie widzi?
Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha.
Krzywdzenie człowieka w jego sprawie Pan nie ma w tym upodobania.
Czy ktoś coś wypowiedział a się spełniło, jeśli Pan tego nie rozkazał?
Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał?
Któż może powiedzieć, że coś się stanie, gdy Pan tego nie rozkazał?
Czyż nie z ust Najwyższego wychodzi zarówno bolesne, jak i szlachetne?
Izali z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre?
Czyż z ust Najwyższego nie pochodzi zło i dobro?
Czemu człowiek utyskuje póki żyje mąż, co cierpi za swoje grzechy?
Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje.
Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek z powodu kary za swoje grzechy?
Rozważmy nasze drogi i je zbadajmy, nawrócimy się do WIEKUISTEGO.
Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana;
Doświadczajmy i badajmy nasze drogi, nawróćmy się do PANA.
Podnieśmy serce do Boga w Niebie, nie tylko nasze ręce.
Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga.
Wznieśmy swoje serca i ręce do Boga w niebiosach.
Myśmy wykroczyli i byli przekorni, a Ty nie wybaczyłeś.
Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; przetoż ty nie odpuszczasz.
Zgrzeszyliśmy i zbuntowaliśmy się, a ty nie przebaczyłeś.
Okryłeś się gniewem oraz nas ścigałeś; zabijałeś nas bez litości.
Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz.
Okryłeś się gniewem i prześladowałeś nas, zabiłeś bez litości.
Przesłoniłeś się chmurą tak, że nie przeniknęła modlitwa.
Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa.
Okryłeś się obłokiem, aby nie dotarła do ciebie modlitwa.
Pośród ludów uczyniłeś nas podmiotem oraz przedmiotem wstrętu.
Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów.
Uczyniłeś nas śmieciem i pogardą pośród tych narodów.
Otwierali na nas usta wszyscy nasi wrogowie.
Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi.
Otworzyli na nas swoje usta wszyscy nasi wrogowie.
Naszym działem były trwoga i dół, spustoszenie oraz zniszczenie.
Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie.
Spadły na nas strach i pułapka, spustoszenie i zniszczenie.
Potoki wód wylewa moje oko nad spustoszeniem córy mojego ludu.
Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego.
Strumienie wód płyną z moich oczu z powodu zniszczenia córki mojego ludu.
Moje oko wycieka i nie ustaje, bo nie znajduje wytchnienia,
Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że niemasz żadnej ulgi,
Z moich oczu bez przerwy spływają łzy, bo nie ma żadnej ulgi;
dopóki WIEKUISTY nie spojrzy z Nieba i się nie przyjrzy.
Ażby wejrzał i obaczył Pan z nieba.
Póki nie spojrzy i nie zobaczy PAN z nieba.
Łza mojego oka dręczy mą duszę z powodu wszystkich cór mojego ludu.
Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego.
Moje oczy trapią moją duszę z powodu wszystkich córek mojego miasta.
Ścigali, moi wrogowie ścigali mnie bez przyczyny jak ptaka.
Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny.
Moi wrogowie polowali na mnie nieustannie jak na ptaka, bez powodu.
W dole zadławili me życie i zatoczyli na mnie kamień.
Wrzucili do dołu żywot mój, a przywalili mię kamieniem.
Wyniszczyli moje życie w lochu i przywalili mnie kamieniem.
Wody wezbrały nad mą głową, zatem sądziłem, żem zginął.
Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie!
Wezbrały wody nad moją głową i powiedziałem: Już po mnie!
Z najgłębszego dołu wzywałem Twojego Imienia WIEKUISTY.
Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego.
Wzywałem twego imienia, PANIE, z głębokiego lochu.
Usłyszałeś mój głos, więc nie zatulaj Twojego ucha przed westchnieniem i moim krzykiem.
Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem.
Usłyszałeś mój głos, nie zakrywaj swego ucha przed moim wzdychaniem i przed moim wołaniem.
W dniu w którym Cię wołałem byłeś bliskim, powiedziałeś: Nie obawiaj się.
Przybliżając się do mnie w dzień, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się.
Zbliżyłeś się do mnie w dniu, kiedy cię wzywałem, i powiedziałeś: Nie bój się.
Prowadziłeś, Panie, sprawę mej duszy i wybawiłeś moje życie.
Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój.
Broniłeś, Panie, sprawy mojej duszy, wybawiłeś moje życie.
Spojrzałeś, WIEKUISTY, na moją krzywdę uczyń mi oczyszczenie z zarzutów.
Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję.
PANIE, widzisz moją krzywdę, osądź moją sprawę.
Widziałeś całą ich zawziętość i wszystkie ich zamysły przeciw mnie.
Widzisz wszystkę pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
Widzisz całą ich zemstę i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.
Słyszałeś ich obelgi, WIEKUISTY i wszystkie ich plany przeciw mnie.
Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie.
Słyszysz ich urąganie, PANIE, i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie;
Słyszałeś mowy mych przeciwników i ustawiczne ich knowania przeciw mnie;
Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzień.
Słyszysz słowa z warg tych, którzy powstają przeciwko mnie, i ich zamiary, jakie obmyślają przeciwko mnie przez cały dzień.
gdy siadają i kiedy wstają; patrz, ja jestem przedmiotem ich pieśni.
Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam zawżdy jest pieśnią ich.
Zobacz gdy siedzą i gdy wstają, jestem treścią ich pieśni.
Oddasz ich zapłatę, WIEKUISTY, według działania ich rąk.
Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich;
Oddaj im zapłatę, PANIE, według dzieła ich rąk.
Dasz im zamroczenie serca na nich Twoje przekleństwo.
Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich;
Daj im zatwardziałe serce i ześlij na nich twoje przekleństwo;
Będziesz ich ścigał w gniewie oraz wytępisz ich spod nieba, o WIEKUISTY!
Goń ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!
Ścigaj ich w gniewie i zgładź ich spod niebios, PANIE!