Nowa Biblia Gdańska
Treny 3
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.
Ja jestem tym człowiekiem, który widział utrapienie pod rózgą jego gniewu.
On mnie prowadził i zaprowadził w mrok, bez światła.
Prowadził mnie i zawiódł do ciemności, a nie do światła.
To przeciw mnie się odwrócił i ustawicznie zwraca Swoją rękę.
Oburzył się na mnie, zwraca swoją rękę przeciwko mnie przez cały dzień.
Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.
Sprawił, że zestarzały się moje ciało i moja skóra, połamał moje kości.
Obudował mnie i ogarnął jadem oraz strapieniem.
Obudował mnie i otoczył żółcią i trudem;
Osadził mnie w ciemnościach, tak, jak od dawna umarłych.
Posadził mnie w ciemnych miejscach jak dawno umarłych.
Zagrodził mnie bez wyjścia i obciążył moje kajdany.
Ogrodził mnie, abym nie mógł wyjść, obciążył moje kajdany.
Chociaż krzyczę i wołam On tamuje moją modlitwę.
A choć wołam i krzyczę, zatyka uszy na moją modlitwę.
Moje drogi zagrodził ciosem, a me ścieżki wywrócił.
Zagrodził moją drogę kamieniem ciosanym, poplątał moje ścieżki.
Stał się dla mnie czatującym niedźwiedziem, lwem przyczajonym w ukryciu.
Stał się dla mnie jak niedźwiedź czyhający na mnie, jak lew w ukryciu.
Moje drogi pokrzywił i mnie rozszarpał; wprawił mnie w zdrętwienie.
Zmylił moje drogi, rozszarpał mnie i uczynił mnie spustoszonym.
Napiął Swój łuk, a mnie postawił jako cel dla strzały.
Napiął swój łuk i uczynił ze mnie cel dla swej strzały.
Wbił w moje nerki dzieci Swojego kołczanu.
Przebił moje nerki strzałami swego kołczana.
Stałem się pośmiewiskiem dla wszystkich ludów, ustawicznym przedmiotem ich pieśni.
Stałem się pośmiewiskiem dla całego mojego ludu, tematem jego pieśni przez cały dzień.
Nasycił mnie goryczami oraz napełnił piołunem.
Napełnił mnie goryczą, upoił mnie piołunem.
Krzemieniem wykruszył moje zęby oraz podeptał mnie w prochu.
Ponadto wykruszył żwirem moje zęby i pogrążył mnie w popiele.
Oddaliłeś od pokoju mą duszę, więc zapomniałem o szczęściu.
Oddaliłeś moją duszę od pokoju. Zapomniałem, co to pomyślność.
Powiedziałem: Zniknęła moja żywotna siła i ma nadzieja od WIEKUISTEGO.
I powiedziałem: Zginęła moja siła i moja nadzieja, jaką pokładałem w PANU.
Wspomnij na moją nędzę i tułactwo, na piołun oraz truciznę.
Wspominam swoje utrapienie i swój płacz, piołun i żółć.
Pamięta, o, pamięta; lecz we mnie jest pognębiona moja dusza.
Moja dusza nieustannie to wspomina i uniża się we mnie.
To wezmę do mojego serca oraz z tego powodu będę ufał:
Biorę to sobie do serca, dlatego mam nadzieję.
To są łaski WIEKUISTEGO, że jeszcze nie zginęliśmy, bowiem nie wyczerpało się Jego miłosierdzie.
To wielkie miłosierdzie PANA, że nie zginęliśmy, gdyż nie ustaje jego litość.
One się odświeżają każdego poranku, gdyż wielką jest Twoja niezawodność.
Każdego poranka się odnawia, wielka jest twoja wierność.
Moim udziałem jest WIEKUISTY mówi moja dusza, dlatego Mu ufam.
PAN jest moim działem mówi moja dusza dlatego mam w nim nadzieję.
Dobrotliwym jest WIEKUISTY dla tych, co na Nim polegają; dla duszy, która Go szuka.
Dobry jest PAN dla tych, którzy go oczekują, dla duszy, która go szuka.
I dobrze jest czekać w milczeniu na pomoc WIEKUISTEGO.
Dobrze jest cierpliwie oczekiwać na zbawienie PANA.
Dobrze też człowiekowi w jego młodości dźwigać jarzmo.
Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.
Niechaj siedzi samotnie i milczy, kiedy go jarzmem obarczył.
Siedzi samotnie w milczeniu, gdyż na niego je włożono.
Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.
Kładzie swe usta w prochu, może jest jeszcze nadzieja.
Niech nadstawi policzki Temu, co go uderza i niech się nasyca hańbą.
Nadstawia bijącemu policzek, jest nasycony zniewagą.
Gdyż Pan nie odtrąca na wieki.
Pan bowiem nie odrzuca na wieki;
A jeżeli zasmucił znowu się zmiłuje, według pełni Swej łaski.
A jeśli zasmuca, znów się lituje według obfitości swego miłosierdzia;
Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
Gdyż nie trapi chętnie ani nie zasmuca synów ludzkich.
Kiedy się pod stopami gnębi wszystkich więźniów ziemi,
Miażdżenie pod nogami wszystkich więźniów ziemi;
gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
Naginanie prawa człowieka przed obliczem Najwyższego;
gdy się wykrzywia czyjkolwiek spór czy WIEKUISTY tego nie widzi?
Krzywdzenie człowieka w jego sprawie Pan nie ma w tym upodobania.
Czy ktoś coś wypowiedział a się spełniło, jeśli Pan tego nie rozkazał?
Któż może powiedzieć, że coś się stanie, gdy Pan tego nie rozkazał?
Czyż nie z ust Najwyższego wychodzi zarówno bolesne, jak i szlachetne?
Czyż z ust Najwyższego nie pochodzi zło i dobro?
Czemu człowiek utyskuje póki żyje mąż, co cierpi za swoje grzechy?
Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek z powodu kary za swoje grzechy?
Rozważmy nasze drogi i je zbadajmy, nawrócimy się do WIEKUISTEGO.
Doświadczajmy i badajmy nasze drogi, nawróćmy się do PANA.
Podnieśmy serce do Boga w Niebie, nie tylko nasze ręce.
Wznieśmy swoje serca i ręce do Boga w niebiosach.
Myśmy wykroczyli i byli przekorni, a Ty nie wybaczyłeś.
Zgrzeszyliśmy i zbuntowaliśmy się, a ty nie przebaczyłeś.
Okryłeś się gniewem oraz nas ścigałeś; zabijałeś nas bez litości.
Okryłeś się gniewem i prześladowałeś nas, zabiłeś bez litości.
Przesłoniłeś się chmurą tak, że nie przeniknęła modlitwa.
Okryłeś się obłokiem, aby nie dotarła do ciebie modlitwa.
Pośród ludów uczyniłeś nas podmiotem oraz przedmiotem wstrętu.
Uczyniłeś nas śmieciem i pogardą pośród tych narodów.
Otwierali na nas usta wszyscy nasi wrogowie.
Otworzyli na nas swoje usta wszyscy nasi wrogowie.
Naszym działem były trwoga i dół, spustoszenie oraz zniszczenie.
Spadły na nas strach i pułapka, spustoszenie i zniszczenie.
Potoki wód wylewa moje oko nad spustoszeniem córy mojego ludu.
Strumienie wód płyną z moich oczu z powodu zniszczenia córki mojego ludu.
Moje oko wycieka i nie ustaje, bo nie znajduje wytchnienia,
Z moich oczu bez przerwy spływają łzy, bo nie ma żadnej ulgi;
dopóki WIEKUISTY nie spojrzy z Nieba i się nie przyjrzy.
Póki nie spojrzy i nie zobaczy PAN z nieba.
Łza mojego oka dręczy mą duszę z powodu wszystkich cór mojego ludu.
Moje oczy trapią moją duszę z powodu wszystkich córek mojego miasta.
Ścigali, moi wrogowie ścigali mnie bez przyczyny jak ptaka.
Moi wrogowie polowali na mnie nieustannie jak na ptaka, bez powodu.
W dole zadławili me życie i zatoczyli na mnie kamień.
Wyniszczyli moje życie w lochu i przywalili mnie kamieniem.
Wody wezbrały nad mą głową, zatem sądziłem, żem zginął.
Wezbrały wody nad moją głową i powiedziałem: Już po mnie!
Z najgłębszego dołu wzywałem Twojego Imienia WIEKUISTY.
Wzywałem twego imienia, PANIE, z głębokiego lochu.
Usłyszałeś mój głos, więc nie zatulaj Twojego ucha przed westchnieniem i moim krzykiem.
Usłyszałeś mój głos, nie zakrywaj swego ucha przed moim wzdychaniem i przed moim wołaniem.
W dniu w którym Cię wołałem byłeś bliskim, powiedziałeś: Nie obawiaj się.
Zbliżyłeś się do mnie w dniu, kiedy cię wzywałem, i powiedziałeś: Nie bój się.
Prowadziłeś, Panie, sprawę mej duszy i wybawiłeś moje życie.
Broniłeś, Panie, sprawy mojej duszy, wybawiłeś moje życie.
Spojrzałeś, WIEKUISTY, na moją krzywdę uczyń mi oczyszczenie z zarzutów.
PANIE, widzisz moją krzywdę, osądź moją sprawę.
Widziałeś całą ich zawziętość i wszystkie ich zamysły przeciw mnie.
Widzisz całą ich zemstę i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.
Słyszałeś ich obelgi, WIEKUISTY i wszystkie ich plany przeciw mnie.
Słyszysz ich urąganie, PANIE, i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie;
Słyszałeś mowy mych przeciwników i ustawiczne ich knowania przeciw mnie;
Słyszysz słowa z warg tych, którzy powstają przeciwko mnie, i ich zamiary, jakie obmyślają przeciwko mnie przez cały dzień.
gdy siadają i kiedy wstają; patrz, ja jestem przedmiotem ich pieśni.
Zobacz gdy siedzą i gdy wstają, jestem treścią ich pieśni.
Oddasz ich zapłatę, WIEKUISTY, według działania ich rąk.
Oddaj im zapłatę, PANIE, według dzieła ich rąk.
Dasz im zamroczenie serca na nich Twoje przekleństwo.
Daj im zatwardziałe serce i ześlij na nich twoje przekleństwo;
Będziesz ich ścigał w gniewie oraz wytępisz ich spod nieba, o WIEKUISTY!
Ścigaj ich w gniewie i zgładź ich spod niebios, PANIE!