Nowa Biblia Gdańska
Treny 5
1 Wspomnij WIEKUISTY na to, co się nam stało; popatrz i zobacz nasze poniżenie. 2 Nasze dziedzictwo przypadło obcym, a nasze domy cudzoziemcom. 3 Staliśmy się sierotami bez Ojca, a nasze matki są jak wdowy. 4 Za pieniądze pijamy naszą wodę; nasze drzewo gromadzimy za opłatą. 5 Na szyi nosimy prześladowania, pomdleliśmy, ale nie dają nam wytchnienia. 6 Wyciągaliśmy dłoń do Micraimu i do Aszuru, by się nasycić chlebem. 7 Zgrzeszyli nasi ojcowie i już ich nie ma, a my dźwigamy ich winy. 8 Panują nad nami niewolnicy i nie ma takiego, kto by nas wybawił z ich mocy. 9 W obliczu miecza na pustyni, z narażeniem naszego życia zdobywamy nasz chleb. 10 Od żarów głodu nasza skóra sczerniała jak piec. 11 W Cyonie zhańbiono kobiety i dziewice w miastach Judei. 12 Ich ręką byli wieszani przywódcy, nawet osoby starców nie były oszczędzane. 13 Młodzieńców wlekli do żaren, a chłopcy upadali pod drwami. 14 Starszyzna odstąpiła od bram, młodzież od swoich igrzysk. 15 Ucichło wesele serca i w żałobę zamieniły się nasze pląsy. 16 Spadła nasza korona; biada nam, bo zgrzeszyliśmy. 17 Nad tym boleje nasze serce, z tego powodu zaćmiły się nasze oczy. 18 Biadamy nad górą Cyon, która opustoszała i krążą po niej szakale. 19 Ty, WIEKUISTY, zasiadasz na wieki, Twój tron od pokolenia do pokolenia. 20 Czemu miałbyś na zawsze o nas zapomnieć, opuścić nas na tak długie czasy? 21 Nawróć nas do Siebie, WIEKUISTY, a będziemy nawróceni; odnów nasze dni, by były jak dawniej. 22 Czyżbyś nas zupełnie miał porzucić i gniewał się na nas bez miary?