Nowa Biblia Gdańska

Ewangelia Łukasza 24

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Zaś pierwszego dnia tygodnia, głębokim świtem, przyszły do grobu niosąc wonności, które przygotowały, i jakieś inne z nimi.

bg

A pierwszego dnia po sabacie bardzo rano przyszły do grobu, niosąc rzeczy wonne, które były nagotowały i niektóre inne z niemi;

2
nbg

znalazły kamień odtoczony od grobowca.

bg

I znalazły kamień odwalony od grobu.

3
nbg

A kiedy weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa.

bg

A wszedłszy w grób, nie znalazły ciała Pana Jezusowego.

4
nbg

Więc w ich zakłopotaniu względem tego, zdarzyło się także, że oto stanęli przy nich dwaj mężowie w lśniących szatach.

bg

I stało się, gdy się dlatego zatrwożyły, że oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.

5
nbg

Zaś one stały się przestraszone, a gdy schyliły twarze ku ziemi, powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego pośród umarłych?

bg

A gdy się one bały i schyliły twarz swoję ku ziemi, rzekli do nich: Cóż szukacie żyjącego między umarłymi?

6
nbg

Nie jest tutaj, lecz wstał. Pamiętajcie jak wam powiedział, kiedy był jeszcze w Galilei,

bg

Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,

7
nbg

i mówił o Synu Człowieka, że musi zostać wydanym w ręce grzesznych ludzi, zostać ukrzyżowanym, a w trzecim dniu powstać.

bg

Mówiąc: Iż Syn człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, i być ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

8
nbg

Zatem przypomniały sobie jego słowa.

bg

I wspomniały na słowa jego.

9
nbg

I wróciły od grobu oraz oznajmiły to wszystko jedenastu, i wszystkim pozostałym.

bg

A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenastu i innym wszystkim.

10
nbg

A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria Jakóba; lecz także owe inne z nimi mówiły do apostołów.

bg

A była Maryja Magdalena i Joanna, i Maryja, matka Jakóbowa, i inne z niemi, które to powiadały Apostołom.

11
nbg

Lecz te słowa wypowiadane wobec nich, wydawały się jak głupstwo, zatem im nie wierzyli.

bg

Ale się im zdały jako plotki słowa ich, i nie wierzyli im.

12
nbg

Zaś Piotr wstał, pobiegł do grobowca, zaglądnął i widzi same leżące prześcieradła; więc odszedł do siebie, dziwiąc się tej sprawie, która się dokonywała.

bg

Tedy Piotr wstawszy, bieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujrzał same tylko prześcieradła leżące, i odszedł, dziwując się sam u siebie temu, co się stało.

13
nbg

I oto dwaj z nich, w tym samym dniu szli do miasteczka oddalonego sześćdziesiąt stadionów od Jerozolimy, które zwano Emaus.

bg

A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan od Jeruzalemu, które zwano Emaus.

14
nbg

Ci także rozmawiali ze sobą o tych wszystkich sprawach, które się stały.

bg

A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.

15
nbg

A w czasie ich rozmowy oraz dociekań wydarzyło się, że sam Jezus się zbliżył oraz szedł razem z nimi.

bg

I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.

16
nbg

Ale ich oczy były trzymane, by go nie rozpoznali.

bg

Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.

17
nbg

Także powiedział do nich: Jakie to słowa, które idąc, rozważacie między sobą?

bg

I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni?

18
nbg

Zaś odpowiadając, jeden imieniem Kleofas, rzekł do niego: Ty jedyny jesteś przybyszem w pobliże Jerozolimy, a nie wiesz o tych sprawach, które się w tych dniach w niej dokonały?

bg

A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało?

19
nbg

Więc im powiedział: Jakich? A oni mu powiedzieli: Tych odnośnie Jezusa Nazareńczyka, który był mężem prorokiem, mocnym w dziele i słowie przed Bogiem, oraz przed całym ludem.

bg

I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem;

20
nbg

Lecz także o tym, jak go przedniejsi kapłani i nasi przełożeni wydali na wyrok śmierci, więc go ukrzyżowali.

bg

A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go.

21
nbg

A myśmy się spodziewali, że on jest tym, co ma wykupić Israela. Lecz właśnie razem z tymi wszystkimi sprawami dziś mija ten trzeci dzień od którego to się stało.

bg

A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało.

22
nbg

Ale zdumiały nas pewne niewiasty, z naszych, które były wcześniej przy grobie;

bg

Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu;

23
nbg

a kiedy nie znalazły ciała, przyszły mówiąc, że zobaczyły wizję aniołów, którzy powiadają, że on żyje.

bg

A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje.

24
nbg

Więc niektórzy z naszych chodzili do grobowca i tak znaleźli, jak powiedziały niewiasty; ale jego nie zobaczyli.

bg

I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.

25
nbg

A on do nich rzekł: O nierozsądni oraz powolni sercem, by wierzyć dzięki tym wszystkim sprawom, które zapowiedzieli prorocy.

bg

Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy!

26
nbg

Czyż Chrystus nie miał tego wycierpieć oraz wejść do swej chwały?

bg

Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej?

27
nbg

I począwszy od Mojżesza oraz od wszystkich proroków, wytłumaczył im we wszystkich Pismach odnośnie jego samego.

bg

A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.

28
nbg

Zbliżyli się też do miasteczka, gdzie szli, a on utrzymywał, że idzie dalej.

bg

I przybliżył się ku miasteczku, do którego szli, a on pokazywał, jakoby miał dalej iść.

29
nbg

Zatem go przymusili, mówiąc: Zostań z nami, bo jest ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Więc wszedł, by z nimi zostać.

bg

Ale go oni przymusili, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma ku wieczorowi, i już się dzień nachylił. I wszedł, aby został z nimi.

30
nbg

Także się wydarzyło, kiedy on położył się z nimi u stołu, że wziął chleb, uwielbił Boga, a gdy połamał podał im.

bg

I stało się, gdy on siedział z nimi za stołem, wziąwszy chleb, błogosławił, a łamiąc podawał im.

31
nbg

Zostały też otwarte ich oczy, więc go poznali; lecz on został ukryty od nich z dala.

bg

I otworzyły się oczy ich, i poznali go; ale on zniknął z oczu ich.

32
nbg

Mówili też między sobą: Czyż nasze serce nie było w nas płonące, kiedy nam mówił w drodze i gdy nam Pisma otwierał?

bg

I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?

33
nbg

I o tej samej godzinie wstali, wrócili do Jerozolimy oraz znaleźli zebranych jedenastu, i tych innych z nimi,

bg

A wstawszy onejże godziny, wrócili się do Jeruzalemu, i znaleźli zgromadzonych onych jedenaście, i tych, którzy z nimi byli,

34
nbg

co mówili, że istotnie Pan się podniósł oraz ukazał się Szymonowi.

bg

Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Szymonowi.

35
nbg

A oni opowiedzieli to, co się wydarzyło w drodze oraz jak go poznali przy łamaniu chleba.

bg

A oni też powiedzieli, co się stało w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.

36
nbg

Zaś kiedy to mówili, sam Jezus stanął w ich środku i im powiedział: Pokój wam.

bg

A gdy oni to mówili, stanął sam Jezus w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam!

37
nbg

Ale spłoszeni i przestraszeni uważali, że widzą ducha.

bg

A oni przelęknąwszy się i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.

38
nbg

Więc im powiedział: Dlaczego jesteście wstrząśnięci i czemu myśli wznoszą się w waszym sercu?

bg

I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?

39
nbg

Oglądajcie moje ręce i moje stopy, że ja nim jestem; pomacajcie mnie i zobaczcie, gdyż duch nie ma cielesnej natury oraz kości, jak widzicie, że ja mam.

bg

Oglądajcie ręce moje i nogi moje, żemci ja jest on; dotykajcie się mnie, a obaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam.

40
nbg

A gdy to rzekł pokazał im ręce i stopy.

bg

A to rzekłszy, pokazał im ręce i nogi.

41
nbg

A kiedy oni jeszcze nie wierzyli oraz z radości się dziwili, powiedział im: Macie tu coś jadalnego?

bg

Lecz gdy oni jeszcze nie wierzyli od radości, ale się dziwowali, rzekł im: Macie tu co jeść?

42
nbg

Zaś oni podali mu część pieczonej ryby oraz z plastra pszczelego miodu.

bg

A oni mu podali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu.

43
nbg

Więc wziął oraz wobec nich zjadł.

bg

A on wziąwszy, jadł przed nimi.

44
nbg

Ale do nich rzekł: To są słowa, które do was powiedziałem, gdy byłem jeszcze z wami: Jest konieczne, aby wypełnić wszystko, co o mnie napisane w Prawie Mojżesza, Prorokach i Psalmach.

bg

I rzekł do nich: Teć są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musi wypełnić wszystko, co napisano w zakonie Mojżeszowym i w prorokach, i w psalmach o mnie.

45
nbg

Wtedy otworzył ich umysł, by rozumieli Pisma.

bg

Tedy im otworzył zmysł, żeby rozumieli Pisma.

46
nbg

Powiedział im także: Tak jest napisane więc Chrystus tak musiał cierpieć, a trzeciego dnia powstać z martwych.

bg

I rzekł im: Takci napisano, i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;

47
nbg

Dzięki jego Imieniu aż do wszystkich narodów, począwszy od Jerozolimy ma też zostać podana do wiadomości skrucha i odpuszczenie grzechów.

bg

I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu.

48
nbg

Zaś wy jesteście tego świadkami.

bg

A wy jesteście świadkami tego.

49
nbg

A oto ja wysyłam do was obietnicę mojego Ojca; ale zostańcie w mieście Jerozolimie, aż nie będziecie odziani mocą z wysokości.

bg

A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości.

50
nbg

Wyprowadził ich też na zewnątrz, aż do Betanii, podniósł swoje ręce oraz wielbił im Boga.

bg

I wywiódł je precz aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje błogosławił im.

51
nbg

I w czasie, gdy on im wielbił, stało się, że rozstał się z nimi oraz został zabrany do niebios.

bg

I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.

52
nbg

A oni mu się pokłonili oraz z wielką radością wrócili do Jerozolimy.

bg

A oni pokłoniwszy mu się, wrócili się do Jeruzalemu z radością wielką.

53
nbg

Z powodu tego wszystkiego byli także w Świątyni, chwaląc i wielbiąc Boga. Amen.

bg

I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.